II SA/Wa 1622/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Główny Policji decyzją z [...] lipca 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z poźn. zm.), zwanej dalej K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] o cofnięciu J. K. pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] cofnął J. K. pozwolenie na broń palną do celu łowieckiego z uwagi na prawomocne skazanie go wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z [...] marca 2019 r., sygn. akt [...] za popełnienie czynów z art. 220 § 1 K.k. i art. 156 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji polegające na pominięciu w toku rozstrzygania sprawy przesłanki nakazującej uwzględnić element istnienia zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, aby ocenić zasadność cofnięcia mu pozwolenia na broń. Odnosząc się do art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji (jednej z dwóch podstaw prawnych zaskarżonej decyzji) podniósł, że organ Policji zastosował tylko fragmentarycznie normę prawną tej regulacji i nie wyjaśnił jej podstawy faktycznej. Po rozpoznaniu odwołania Komendant Główny Policji decyzją z [...] października 2019 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję z powodu braku rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wniosku strony o umorzenie postępowania. Od powyższej decyzji J. K. złożył sprzeciw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2730/19 uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując, że instytucja decyzji kasacyjnej została niewłaściwie zastosowana. Pismem z [...] maja 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji poinformował stronę o ponownym rozpatrywaniu sprawy w trybie odwoławczym i przysługujących w jego toku prawach, w tym możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia ewentualnych żądań, w terminie czternastu dni od daty odbioru pisma. Pismem z [...] czerwca 2020 r. strona wskazała, że skorzysta z prawa do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 marca 2020 r. Z uwagi na powyższe wniosła o wstrzymanie jakichkolwiek działań w sprawie do czasu wniesienia i rozpatrzenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Organ odwoławczy podał, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 17 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 2730/19 jest prawomocny. Zgodnie bowiem z art. 151a § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., od wyroku uwzględniającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej, wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., nie przysługuje środek odwoławczy. Ustawodawca wyłączył tym samym możliwość wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w przypadku przyznania, że organ drugiej instancji nie miał podstaw do uchylenia kontrolowanej decyzji i kierowania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wstrzymanie się z rozpatrzeniem sprawy przez Komendanta Głównego Policji mogłoby zatem narazić organ na zarzut naruszenia zasady szybkości postępowania, określonej w art. 12 K.p.a. Wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit. a i b tego przepisu, w myśl którego pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe lub b) skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Z treści powyższego artykułu wynika, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej jest stwarzanie przez osobę posiadającą takie pozwolenie zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Jednocześnie ustawodawca z góry przesądził, że osobami stwarzającymi takie zagrożenie są osoby, które zostały skazane prawomocnym wyrokiem za wymienione w tym przepisie określonego rodzaju przestępstwa. Ponadto podkreślił, że samo przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, a organ nie musi w takich przypadkach podejmować w drodze postępowania dowodowego żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w omawianym przepisie prawa. Konstrukcja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w drugim z nich, zobowiązany jest wydać decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń. Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń (lub o nie się ubiegająca) jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Tak samo przesłanki zawarte w lit. a i lit. b nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Każda z tych przesłanek oddzielnie stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. W takim zatem przypadku organ nie jest zobowiązany do badania, czy osoba posiadająca pozwolenie na broń stanowi zagrożenie dla tych dóbr, gdyż stosownej oceny w tym zakresie dokonał już ustawodawca ustalając w powyższym przepisie zamknięty katalog przesłanek uniemożliwiających posiadanie broni. Zarzuty strony, dotyczące pominięcia przez organ pierwszej instancji oceny spełnienia przesłanek zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, nie znajdują zatem uzasadnienia. Komendant Główny Policji stwierdził, że ustalenie, iż J. K. został skazany za umyślne przestępstwo z art. 220 § 1 K.k. (niedopełnienie obowiązków i narażenie pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu) oraz nieumyślne przestępstwo z art. 156 § 2 K.k. (nieumyślne spowodowanie u pracownika ciężkiego uszczerbku na zdrowiu), jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Jak już bowiem wyżej wyjaśniono, w takich przypadkach ustawodawca sam rozstrzygnął, iż zagrożenie dla wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji dóbr wynika, m. in. ze skazania za przestępstwo umyślne oraz nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu (a takimi są przestępstwa popełnione przez stronę), a zatem osobom spełniającym tę przesłankę pozwolenia wydać nie wolno, a wydane w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy należy cofnąć. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. K. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2020 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji polegających na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w kierunku ustalenia, czy spełnia przesłankę "zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" w celu oceny zasadności podjęcia względem niego decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Skarżący wskazał, że brzmienie art. 15 ust. pkt 6 lit a nie stanowi samodzielnego źródła normy prawnej, która mogłaby stanowić uznanie, iż brak łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w ww. przepisie daje podstawy do uznania, iż stanowi on zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a tym samym organ posiada możliwość cofnięcia pozwolenia na broń opierając się tylko na fakcie jego skazania. Wskazał na brak jakiegokolwiek dodatkowego materiału dowodowego, który uzasadniałby podjęcie przez organ decyzji o cofnięciu mu pozwolenia na broń do celu łowieckiego. Zaznaczył, że taką decyzję organ może wydać, co do osób, wobec których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zaś niezbędną przesłankę wydania takiego rozstrzygnięcia nie jest prawomocny wyrok karny. Podkreślił, że nie ulega wątpliwości fakt, iż wobec niego został wydany wyrok skazujący, niemniej jednak, w kontekście regulacji z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, każde tego typu naruszenie musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2009 r., sygn. II OSK 76/08 stwierdził, że każdorazowa ocena danego przypadku i jej uzasadnienie stanowi konieczny element wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, nie zaś samo powołanie się przez organ na fakt skazania. W ocenie skarżącego skoro organ nie przeprowadził żadnego dodatkowego postępowania dowodowego, które wskazywałoby bezpośrednio na spełnianie przez niego przesłanki zagrożenia dla siebie, bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a którą należy uznać za niezbędną do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b znowelizowanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, dokonanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. z 2011 r. Nr 38, poz. 195), która weszła w życie w dniu 10 marca 2011 r. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i b ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego J. K. był prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z [...] marca 2019 r., sygn. akt [...], którym został uznany winnym popełnienia przestępstw z art. 220 § 1 K.k. i art. 156 § 2 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., tj. o to, że w dniu [...] grudnia 2017 r. w [...], w województwie [...], będąc jako osoba kierująca pracownikami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo i higienę pracy nie dopełnił ciążących na nim obowiązków, przez co naraził pracownika K. S. na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu poprzez montaż rusztowania bez środków ochrony indywidualnej, użytkowanie drabiny przystawnej niespełniającej minimalnych wymagań BHP, brak bezpośredniego nadzoru nad wykonywaniem pracy szczególnie niebezpiecznej, brak instruktażu przed podjęciem pracy szczególnie niebezpiecznej, prowadzenie prac pomimo panujących warunków atmosferycznych, nieprzestrzeganie instrukcji BHP i dopuszczenie do montażu rusztowania osoby nieposiadającej uprawnień, w następstwie czego wykonujący pracę K.S. spadł z wysokości wskutek czego doznał obrażeń ciała w postaci urazowej odmy opłucnej prawostronnej, urazowej odmy śródpiersia, urazowej odmy śródmięśniowej i tkanek miękkich w tylnej i górnej części prawej połowy klatki piersiowej, złamania tylnego odcinka żebra I strony prawej, przerwania połączeń kostno-chrząstnych żebra I i II z mostkiem po prawej, wieloodłamkowego złamania końca dalszego kości promieniowej lewej z wtórnym przemieszczeniem, zwichnięcia stawu barkowo-obojczykowego prawego III, będących ciężkim uszczerbkiem zdrowiu pod postacią choroby długotrwałej realnie zagrażającej życiu. W sprawie bezsporne jest, że przestępstwo z art. 220 § 1 K.k. (niedopełnienie obowiązków i narażenie pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu) można dopuścić się jedynie umyślnie. Zatem gdyby popełniony przez skarżącego czyn był nieumyślny to nie zostałby pociągnięty do odpowiedzialności karnej na podstawie tego przepisu. Ponadto został skazany za nieumyślne przestępstwo z art. 156 § 2 K.k. (nieumyślne spowodowanie u pracownika ciężkiego uszczerbku na zdrowiu). W sprawie zatem została spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż J. K. stał się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. lit. a i lit. b powołanej ustawy. Podkreślić należy, że każda z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji może stanowić oddzielną i samodzielną przyczynę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w pkt a i w pkt b, które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenia dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, to przesłanki, które każde oddzielnie, stanowi podstawę obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Ustawodawca wyszedł zatem z założenia, że każde przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 a i b stanowi zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe, z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Nie doszło zatem w niniejszej sprawie - jak podnosi skarżący - do jednostronnej i błędnej oceny stanu faktycznego sprawy. Należy podkreślić, że obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis ten nakłada na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W związku z powyższym organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma obecnie charakter zamknięty. W ocenie Sądu, organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń (lub o nie się ubiegająca) jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Tak samo przesłanki zawarte w lit. a i lit. b nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Każda z tych przesłanek stanowi oddzielnie podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń. Decyzja wydawana w tym przedmiocie nie ma charakteru środka karnego, lecz administracyjnoprawny. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, czy też skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy – powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej. Należy wskazać, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Ustalenie zatem, że skarżący został skazany za przestępstwo umyślne lub nieumyślne określone w powyższym przepisie jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Zaznaczyć należy, że organy Policji nie posiadają kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego oraz badania ich prawidłowości. Nie rozstrzygają zatem czy zasadnie postawiono posiadaczowi pozwolenia na broń zarzut popełnienia przestępstwa oraz czy też zastosowano kwalifikację prawną czynu, bowiem takie uprawnienia mają tylko organy ścigania i niezawisły sąd, przed którym toczy się postępowanie karne. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy orzekające zasadnie uznały, że przedmiotem niniejszego postępowania była wyłącznie okoliczność, czy strona została prawomocnie skazana za czyn objęty katalogiem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a nie weryfikacja ustaleń postępowania karnego. Odnosząc się zaś do powołanego przez skarżącego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2009 r., sygn. II OSK 76/08 to zgodzić się należy z organem odwoławczym, że został on wydany w odmiennym stanie prawnym. Dotyczy bowiem sprawy rozstrzygniętej na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji w brzmieniu obowiązującym do 10 marca 2011 r. W tym stanie rzeczy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również, że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, a także dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji mających zastosowanie wobec ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.