VII SAB/Wa 64/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w postępowaniu skargowym na podstawie art. 227 k.p.a. postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE W dniu 27 kwietnia 2010r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W. D. z dnia 24 marca 2010 r. na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie dotyczącej rozpoznania korespondencji skarżącego z dnia 3 marca 2010 r. W skardze skarżący, wskazał przepis art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zw. dalej k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o odrzucenie skargi, wyjaśniając, że pismo W. D. z dnia 3 marca 2010 r. wpłynęło do Ministerstwa w dniu 8 marca 2010 r. i dotyczyło sposobu rozpoznania poprzedniej korespondencji skarżącego z dnia 9 lutego 2010 r. Wskazano, że Wydział Skarg i Wniosków Biura Ministra pismem z dnia 17 marca 2010 r. udzielił skarżącemu wyjaśnień odnośnie interesujących go kwestii związanych ze sposobem rozpoznania pisma z dnia 9 lutego 2010 r., w którym skarżący zwracał się z prośbą " żeby Sąd Rejonowy w N. wprowadził procedurę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądowego pierwszej instancji to jest postanowienia Sądu Rejonowego w N. z dnia [...] sierpnia 2006 r., sygn. akt [...]". Jednocześnie Minister Sprawiedliwości wskazał, że Wydział Skarg i Wniosków Biura Ministra przekazał pismo W. D. z dnia 9 lutego 2010 r. do Biura Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej w ślad za poprzednimi pismami, o czym skarżący został poinformowany pismem z dnia 17 lutego 2010 r. Biuro Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej pismem z dnia 3 marca 2010 r. udzieliło skarżącemu pisemnej odpowiedzi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości, skarga W. D. z dnia 3 marca 2010r. została rozpoznana zgodnie z przepisami działu VIII p.n. "Skargi i wnioski" k.p.a, a przy jej rozpoznawaniu nie doszło do jakiejkolwiek bezczynności. Minister wyraził pogląd, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg związanych z krytyką sposobu rozpatrywania korespondencji skargowej w rozumieniu działu VIII k.p.a. Z tych też względów wniesiono o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zw. dalej p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Przedmiotem skargi wniesionej, jak to zaznaczono w tytule na podstawie art. 227 k.p.a przez W. D. jest bezczynność Ministra Sprawiedliwości w sprawie dotyczącej rozpoznania korespondencji skarżącego z dnia 3 marca 2010 r. Przystępując do rozpoznania sprawy sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie akty i czynności administracyjne wskazane w ustawie. W myśl art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W art. 3 § 2 p.p.s.a. wskazano katalog spraw w jakich sądy administracyjne orzekają, sprawując kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Zgodnie z tym katalogiem zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegają: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Ponadto zgodnie z art.3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jak wynika z powyższego, zaskarżeniu do sądu administracyjnego nie podlegają sprawy załatwiane przez organy administracyjne w trybie działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego - skarg i wniosków. Skoro tego typu sprawy nie mieszczą się w zakresie o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., to zaskarżona bezczynność nie podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny. Tylko w przedmiocie aktów administracyjnych wskazanych w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. dopuszczalne jest wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie, art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.