I SA/Wr 819/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.M.K na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 rok postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. UZASADNIENIE W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...], skarżąca T.M.K. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. W uzasadnieniu podniosła, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez bezzasadne obciążenie zobowiązaniem podatkowym. Skarżąca podała, że w chwili obecnej nie jest w stanie zapłacić tak wysokiego podatku, ponieważ nie ma na to środków. Do skargi skarżąca załączyła dokumenty dotyczące sytuacji materialnej (wniosek o przyznanie prawa pomocy), uzupełnione pismem z dnia [...] r. Z dokumentów wynika, że skarżąca wraz z małżonkiem pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Podała, że są właścicielami nieruchomości rolnej o powierzchni [...] ha oraz domu o powierzchni [...] m2. Nie posiadają oszczędności ani przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3000 euro. Odnośnie swoich dochodów skarżąca wskazała, że do końca marca 2009 r. ma przyznane świadczenie rentowe w wysokości [...] zł, natomiast jej mąż otrzymuje emeryturę w kwocie [...] zł miesięcznie. Oboje uzyskują także miesięcznie [...] zł z tytułu jednolitych dopłat obszarowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. Skarżąca w niniejszej sprawie przedstawiła co prawda dokumentację opisującą sytuację finansową, nie wyjaśniła jednak w uzasadnieniu swojego wniosku, w jaki sposób ewentualna egzekucja należności podatkowych miałaby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sam fakt nieposiadania przez skarżącą dostatecznych kwot na pokrycie zobowiązań podatkowych nie stanowi samodzielnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z przedstawionej ogólnej argumentacji nie wynika bowiem, że z tego powodu mogłyby powstać jakiekolwiek nieodwracalne dla niej skutki. Warto podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem wymienionych wyżej skutków, ponieważ w razie uchylenia decyzji, skarżąca może uzyskać zwrot wyegzekwowanej kwoty. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.