Ppolska.starec← UrzadnikВойти

I SA/Lu 131/12

Административные суды2012-12-28
Номер дела
I SA/Lu 131/12
Суд
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Дата решения
2012-12-28
Тип
Postanowienie WSA w Lublinie

Судьи

Irena Szarewicz-Iwaniuk

Резолютивная часть

Odrzucono skargę

Текст решения

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 9 stycznia 2012 r. Z. J., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wydaną w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej. W treści skargi zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 14 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych każdorazowo powyżej kwoty 100 zł, a w pozostałym zakresie odmówił przyznania prawa pomocy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I tutejszego sądu, z dnia 3 grudnia 2012 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis wezwania został skarżącemu doręczony w dniu 10 grudnia 2012 r. (potwierdzenie odbioru k. 77 akt sądowych) W związku z powyższym, termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 17 grudnia 2012 r. Pomimo upływu zakreślonego, siedmiodniowego terminu wpis od skargi nie został uiszczony. Zgodnie z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 220 § 3 cytowanej ustawy, należało orzec jak w sentencji.