II GSK 1239/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 203/19 w sprawie ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Spółki A na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 12 czerwca 2019 r. w sprawie sygn. I SA/Bd 203/19 oddalił skargę Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych odwołania. Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok przyjmując następujący stan sprawy: Decyzją z [...] lipca 2018 r. Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu nałożył na Spółkę A (dalej także: "Skarżąca", "Spółka") karę pieniężną z tytułu zadeklarowania w zgłoszeniu SENT nieprawidłowych danych dotyczących miejsca załadunku towaru. [...] sierpnia 2018 r. zostało złożone odwołanie od decyzji, podpisane przez D. T. i jednocześnie opatrzone pieczątką firmową spółki. Analizując złożony środek zaskarżenia Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (dalej: "Dyrektor IAS" lub "Organ") uznał, że zawiera on brak formalny w postaci braku pełnomocnictwa szczególnego dla D. T. uprawniającego do reprezentowania Spółki przed organem odwoławczym. W tej sytuacji Organ postanowieniem z [...] września 2018 r. wezwał D. T. do uzupełnienia braków formalnych odwołania. Postanowienie zostało doręczone 27 września 2018 r., zaś brak formalny nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy postanowieniem nr [...] z [...] października 2018 r. pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia. 2 listopada 2018 r. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Jednocześnie w tym samym dniu, za pośrednictwem D. T., złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego w sprawie odwołania od decyzji Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu z [...] lipca 2018 r. Do wniosku załączone zostało pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową i wydrukiem z KRS, które stanowi uzupełnienie ww. braku formalnego. Uzasadniając złożony wniosek D. T. wskazał, że złożył w imieniu Spółki odwołanie, jednakże nie załączył do niego pełnomocnictwa, wydruku z KRS ani potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej. Postanowienie Organu odwoławczego o wezwaniu do usunięcia braków formalnych wysłane zostało na niewłaściwy adres, dlatego też D. T. nie mógł się z nim zapoznać. Wskazał na art. 148 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2018 poz. 800, dalej: "ordynacja podatkowa" lub "op"), zgodnie z którym osobom fizycznym pisma mogą być także doręczane w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata – adresatowi lub osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji. Organ jednak błędnie utożsamił miejsce zatrudnienia adresata z siedzibą jego pracodawcy. We wniosku wskazano, że miejscem wykonywania pracy D. T. jest miejsce prowadzenia działalności Spółki A znajdujące się w B., czego dowodem jest umowa o pracę stanowiąca załącznik do złożonego wniosku. W konsekwencji, w ocenie składającego wniosek, przesłanie wezwania skierowanego do D. T. na adres Spółki A, ul. [...], [...] O. nie rodzi skutków prawnych, gdyż nie jest to jego miejsce zatrudnienia. Skoro postanowienie wzywające do usunięcia braków formalnych odwołania zostało przesłane nieprawidłowo, to uchybienie siedmiodniowemu terminowi nastąpiło nie z jego winy. D. T. twierdził, że nie miał możliwości, aby dowiedzieć się, że przedmiotowe postanowienie zostało wystosowane. O tym, że zostało ono skierowane dowiedział się dopiero w dniu 26 października 2018 r. Rozpatrując złożony wniosek Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy postanowieniem z [...] listopada 2018 r. odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych odwołania. W wyniku złożonego przez stronę zażalenia zaskarżonym postanowieniem z [...] lutego 2019 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu Organ przywołał regulacje zawarte w art. 162 ordynacji podatkowej, regulujące instytucję przywrócenia terminu. Wyjaśnił, że wśród przesłanek przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia ordynacja podatkowa wymienia uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 162 § 1 ordynacji podatkowej). Organ wyjaśnił, że w realiach niniejszej sprawy organ podatkowy dysponował tylko jednym adresem Spółki A, ul. [...], [...] O. Taki adres został również wskazany przez D. T. w złożonym odwołaniu z 16 sierpnia 2018 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu z [...] lipca 2018 r. Organ podkreślił jednocześnie, że postanowienie z [...] września 2018 r. wzywające do usunięcia braków formalnych odwołania, które zostało skierowane do D. T. i wysłane na adres Spółki A, ul. [...], [...] O., otrzymała również do wiadomości Spółka. Powyższe postanowienia, jak wynika z potwierdzenia odbioru, zostały skutecznie doręczone w dniu 27 września 2018 r. osobie upoważnionej do odbioru korespondencji, B. G. Organ zauważył, że D. T. dopiero składając wniosek z 31 października 2018 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wskazał inny adres, tj. K. [...], [...] K. Dyrektor IAS zauważył też, że skoro Spółka podważa prawidłowość (skuteczność) doręczenia jej postanowienia z [...] września 2018 r. wzywającego do usunięcia braków formalnych odwołania, to tym samym podważa rozpoczęcie biegu terminu do usunięcia braków formalnych odwołania z 16 sierpnia 2018 r. Instytucja przywrócenia terminu ma zastosowanie w tych wszystkich sytuacjach, gdy strona nie dokonała w terminie czynności. Wówczas, nie kwestionując faktu bezskutecznego upływu terminu, strona uprawdopodobnia brak zawinienia w nieterminowym dokonaniu czynności. Natomiast w przypadku, gdy strona twierdzi, że termin nie rozpoczął biegu, ponieważ dokonano nieprawidłowego doręczenia, nie ma mowy o przywróceniu terminu. Nie można bowiem przywrócić terminu, który nie rozpoczął swojego biegu. Jest to konsekwencja tego, że strona nie może uchybić terminowi, którego bieg jeszcze się nie rozpoczął. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zarzucono naruszenie: – art. 162 § 1 ordynacji podatkowej w zw. z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, które odmówiło przywrócenia terminu w sytuacji, gdy uchybienie terminowi było niezawinione przez Stronę oraz było spowodowane przez naruszenie przepisów dotyczących doręczeń przez organ podatkowy, – art. 169 § 1 w zw. z art. 148 § 2 pkt 2 ordynacji podatkowej w związku z art. 26 ust. 5 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów poprzez uznanie, że doszło do doręczenia postanowienia o wezwaniu do usunięcia braków formalnych, podczas gdy zostało ono dostarczone na adres siedziby pracodawcy D. T., co nie jest tożsame z doręczeniem w miejscu zatrudnienia, – art. 120, 121 § 1, 123 § 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 26 ust. 5 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów poprzez wydanie postanowienia bez podstawy prawnej, tj. bez wskazania na jakich przepisach dotyczących doręczeń opiera on swoje stanowisko, – art. 217 § 2 ordynacji podatkowej w związku z art. 26 ust. 5 o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów poprzez wydanie postanowienia niezawierającego adekwatnego uzasadnienia, odnoszącego się do argumentacji Spółki. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 poz. 1302 ze zm., dalej: "ppsa"). Uzasadniając wyrok WSA wskazał na wstępie, że zgodnie z art. 168 § 2 op podanie (w tym odwołanie) powinno zawierać m.in. obok danych osoby, od której pochodzi także jej adres (miejsca zamieszkania lub zwykłego pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności) lub adres do doręczeń w kraju. Podanie, w myśl art. 168 § 3 op, powinno być również podpisane przez wnoszącego. Zauważył, że odwołanie zostało podpisane przez D. T. i opatrzone pieczątką Spółki zawierającą adres siedziby w O., ul. [...]. Z uwagi na fakt, że Skarżąca jest osobą prawną, a Organ badając treść odwołania stwierdził zarówno brak uprawnienia D. T. do jej reprezentowania w oparciu o zapisy w Krajowym Rejestrze Sądowym, jak i pełnomocnictwa, uzasadnione było wezwanie do jego uzupełnienia poprzez przesłanie dokumentu potwierdzającego uprawnienie do reprezentowania Spółki, bądź pełnomocnictwa szczególnego. Dalej WSA wskazał, że dla przywrócenia terminu konieczne jest kumulatywne spełnienie czterech przesłanek, a mianowicie: 1) uchybienie terminowi, 2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w określonym terminie, 3) uprawdopodobnienie braku winy wnioskującego w uchybieniu terminowi oraz 4) dokonanie czynności, dla której termin jest przewidziany. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności w postępowaniu. Przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Jednocześnie podkreśla się, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności strony dbającej należycie o swoje interesy. Wniosek o przywrócenie terminu, któremu uchybił pełnomocnik, musi wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu ze strony tego pełnomocnika. W konsekwencji nie tylko wina strony, lecz również innych osób, w tym pełnomocnika, gdy pełnomocnik reprezentuje stronę w postępowaniu, wyłącza możliwość przywrócenia terminu. WSA zauważył, że w odwołaniu posłużono się jedynie adresem siedziby Skarżącej. Organ kierując zatem pismo do D. T., który odwołanie podpisał, skierował postanowienie na jedyny adres, jakim dysponował. Dodał też, że adres zakładu Skarżącej w B. nie został także ujawniony w KRS. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wzywając postanowieniem z [...] września 2018 r. D. T. do uzupełnienia braków formalnych odwołania nie wiedział też, w jakim charakterze D. T. występuje. Nie było też wtedy podstaw do przyjęcia, że D. T. jest pracownikiem Skarżącej. Również z uwagi na fakt, że w złożonym pełnomocnictwie wskazany został adres pełnomocnika do doręczeń (K. [...], [...] K.) Organ dalszą korespondencję kierował stosownie do art. 145 § 2 op, czyli na adres wskazany w pełnomocnictwie. W ocenie WSA nie było podstaw do przyjęcia, że D. T. jest pracownikiem Spółki (i jej pełnomocnikiem), co otwierałoby pole do rozważań o stosowaniu art. 148 § 2 pkt 2 op. W efekcie należało przyjąć, że Organ nie dokonywał wbrew przepisom dowolnego wyboru komu doręczyć korespondencję, ponieważ wezwanie do uzupełnienia braków skierowano do D. T., co jednoznacznie wynika z treści postanowienia z [...] września 2018 r. Postanowienie zostało też doręczone na wskazany w odwołaniu adres siedziby Spółki, co potwierdza adnotacja osoby upoważnionej (B. G.) do odbioru korespondencji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Sąd I instancji zauważył też, że początkowo jedynym adresem, jakim dysponował Organ, był adres siedziby Spółki w O. (ul. [...]). Pełnomocnictwo D. T. zostało złożone do akt sprawy wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w dniu 5 listopada 2018 r. Przed tą datą Organ nie miał podstaw do przyjęcia, że Skarżąca jest reprezentowana przez pełnomocnika. Co do zarzutu przywiązywania nadmiernego znaczenia do pieczątki firmowej Spółki A z uwidocznionym adresem siedziby w O., WSA zauważył, że treść pieczątki firmowej zawiera adres siedziby, zgodny zresztą z wynikającym z Krajowego Rejestru Sądowego. Sąd I instancji uznał, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, wbrew zarzutowi skargi, wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia, którą stanowi art. 162 § 1 op i ją wyjaśnił. Wskazał też na przesłanki przywrócenia terminu. WSA zauważył, że ocena skuteczności doręczenia postanowienia o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych nie była istotą rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu. Instytucja przywrócenia terminu została przewidziana jedynie do takich sytuacji, w których doszło do uchybienia terminu. Przywrócenie terminu wchodzi w grę wtedy, gdy uchybienie terminu nie jest podawane w wątpliwość. Ponadto zagadnienie skuteczności doręczenia postanowienia zostało rozstrzygnięte ostatecznie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymującym w mocy postanowienie w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Skarga na to postanowienie została prawomocnie odrzucona postanowieniem WSA w Bydgoszczy z 29 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 209/19. Spółka A zaskarżyła omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Zarzuciła temu wyrokowi: 1) na podstawie art 174 pkt 2 ppsa – mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4 zd. 1 ppsa i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art 151 ppsa w związku z art. 169 § 1 w związku z art. 148 § 2 pkt 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 120, 121 § 1, 123 § 1 ordynacji podatkowej w związku z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, w którym uznano, że doszło do doręczenia postanowienia o wezwaniu do usunięcia braków formalnych, podczas gdy zostało ono dostarczone na adres siedziby pracodawcy Pełnomocnika, co nie jest tożsame z doręczeniem w miejscu zatrudnienia. Istotny wpływ naruszenia przez Sąd przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa oraz przepisu art. 151 ppsa na wynik sprawy sądowoadministracyjnej polegał zaś na tym, że Sąd zamiast uchylić postanowienie Organu na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, z przyczyn wskazanych powyżej, dokonał nieprawidłowej oceny legalności zaskarżonego postanowienia i oddalił skargę na podstawie przepisu art 151 ppsa; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa – mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4 zd. 1 ppsa i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art 151 ppsa w związku z art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w związku z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów poprzez nieuchylenie postanowienia, które odmówiło przywrócenia terminu na uzupełnienie braków formalnych, w sytuacji gdy uchybienie terminowi było niezawinione przez Stronę oraz było spowodowane przez naruszenie przepisów dotyczących doręczeń przez organ podatkowy. Istotny wpływ naruszenia przez Sąd przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa oraz przepisu art. 151 ppsa na wynik sprawy sądowoadministracyjnej polegał zaś na tym, że Sąd zamiast uchylić postanowienie organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ppsa z przyczyn wskazanych powyżej, dokonał nieprawidłowej oceny legalności zaskarżonego postanowienia i oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 ppsa; 3) na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa – mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4 zd. 1 ppsa i art 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 151 ppsa w związku z art. 217 § 1 pkt 4 ordynacji podatkowej w związku z art. 26 ust. 5 z dnia 9 marca 2017 r poprzez nieuchylenie postanowienia wydanego bez podstawy prawnej tj. takiego, w którym nie wskazano na jakich przepisach dotyczących doręczeń organ opiera swoje stanowisko. Istotny wpływ naruszenia przez Sąd przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ppsa oraz przepisu art. 151 ppsa na wynik sprawy sądowoadministracyjnej polegał zaś na tym, że Sąd zamiast uchylić postanowienie organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, z przyczyn wskazanych powyżej, dokonał nieprawidłowej oceny legalności zaskarżonego postanowienia i oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 ppsa; 4) na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa – mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 141 § 4 zd. 1 ppsa i art 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w związku z art. 151 ppsa w związku z art. 217 § 2 ordynacji podatkowej w związku z art. 26 ust. 5 z dnia 9 marca 2017 r poprzez nieuchylenie postanowienia niezawierającego adekwatnego uzasadnienia prawnego. Sąd był obowiązany uchylić postanowienie, gdyż nie zawierało ono odniesienia do argumentacji przedstawionej przez Spółkę; Istotny wpływ naruszenia przez Sąd przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa oraz przepisu art. 151 ppsa na wynik sprawy sądowoadministracyjnej polegał zaś na tym, że Sąd zamiast uchylić postanowienie organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, z przyczyn wskazanych powyżej, dokonał nieprawidłowej oceny legalności zaskarżonego postanowienia i oddalił skargę na podstawie przepisu art. 151 ppsa. Wskazując na powyższe naruszenia Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 ppsa Skarżąca zrzekła się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy wniósł o jej oddalenie, zasądzenie od Skarżącej kosztów postępowania. Zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 ppsa., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast określonym w art. 177 § 1 ppsa terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Z zarzutów skargi kasacyjnej, które oparte zostały na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego stwierdził, że postanowienie to nie narusza prawa. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że zdaniem Sądu I instancji organy administracji publicznej odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wymienionej decyzji zasadnie motywowały tym, że decyzja ta została prawidłowo doręczona na adres Skarżącej wskazany w odwołaniu. Uznał też, że wskazane przez Skarżącą okoliczności nie stanowią przesłanki przywrócenia terminu, o jakich mowa w art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, skarga kasacyjna i postawione w niej zarzuty nie podważają prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, że kontrolowane przez ten Sąd postanowienie nie jest niezgodne z prawem. Na wstępie należy wskazać, że w sprawie właściwe było stosowanie przepisów ordynacji podatkowej, co wynika z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 roku o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Skarżąca w skardze kasacyjnej stawia liczne zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania: – przepisów określających ogólne zasady postępowania (zasada legalizmu – art. 120 op, zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów – art. 121 § 1 op, zasada czynnego udziału strony w postępowaniu – art. 123 § 1 op); – przepisu określającego przesłanki przywrócenia terminu – art. 162 § 1 op. Powołuje się też na naruszenia z art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Wszystkie te zarzuty sprowadza jednak do kwestii wadliwego doręczenia pełnomocnikowi Skarżącej D. T. wezwania do usunięcia braków odwołania. Jednocześnie nie wskazuje w skardze kasacyjnej przepisów regulujących kwestie doręczenia pism w postępowaniu podatkowym (art. 144-154 ordynacji podatkowej). Tym samym wobec związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej na podstawie art. 183 § 1 ppsa nie jest dopuszczalne weryfikowanie orzeczenia Sądu I instancji w zakresie uznania braku naruszenia przepisów prawa dotyczących doręczenia. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza jednak, że zarówno stanowisko Organu, jak i Sądu I instancji, że doręczenie wezwania do usunięcia braków odwołania dokonane na jedyny adres Skarżącej wskazany na tym odwołaniu, a zarazem jej adres zgodny z treścią wpisu w Krajowym Rejestrze Sadowym, było prawidłowe. Nie ma przy tym racji Skarżąca, że w kwestii doręczenia został naruszony art. 148 § 2 pkt 2 op. Postanowienie wzywające do usunięcia braków zostało skutecznie doręczone zarówno Spółce, jak i D. T. na adres siedziby Spółki będący jedynym adresem wskazanym w odwołaniu, przy czym Spółka była pracodawcą D. T. Wobec braku innego wskazania adresu, właściwe było uznanie za wskazany adres Spółki adresu odcisku pieczątki firmowej widniejącego na odwołaniu. Prawidłowość doręczenia wynika z art. 145 § 1 op stanowiącego, że pisma doręcza się stronie, (a więc skarżącej Spółce), a gdy działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi (w odwołaniu nie wskazano, że D. T. jest pełnomocnikiem). Prawidłowości doręczenia Skarżącej w tym trybie Skarżąca w istocie nie kwestionuje. D. T. jako pełnomocnik mógłby domagać się doręczenia mu pisma na inny adres niż adres reprezentowanej Spółki, to jest zgodnie z art. 145 § 2 op, gdyby taki adres w odwołaniu wskazał. Nie uczynił tego jednak, zatem wysłanie wezwania kierowanego do niego na wskazany w odwołaniu jedyny adres Spółki było skuteczne i zgodne z art. 145 § 12 op. Należy w tym miejscu wskazać, że niewskazanie wprost przez Organ w decyzji z [...] lutego 2019 r. przepisów art. 145 § 2 czy art. 148 § 2 pkt 2 op w podstawie rozstrzygnięcia nie stanowiło naruszenia art. 217 § 1 pkt 4 op. Przepis ten nakazuje wskazać w postanowieniu podstawę rozstrzygnięcia. Przedmiotem postanowienia było rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia terminu i taka podstawa prawna (art. 162 § 1 i § 2 op) została wskazana w postanowieniu Organu z [...] listopada 2018 r. i zaakceptowana w rozstrzygnięciu tego samego Organu z [...] lutego 2019 r. wydanego na podstawie art. 233 § 1 w zw. z art. 239 op. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 162 § 1 op przypomnieć należy, że zgodnie z tym przepisem należy przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: a) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Sporna w sprawie jest kwestia braku winy Skarżącej w uchybieniu terminu. Skarżąca nie wskazuje przy tym na jakiekolwiek inne okoliczności wskazujące na brak winy poza wadliwym – jej zdaniem – doręczeniem wezwania do usunięcia braków odwołania. Zatem nieuzasadnione są zarzuty skargi kasacyjnej co do naruszenia art. 162 § 1 op. Zarzutów naruszenia przez organy innych wskazanych w skardze przepisów postępowania Skarżąca w inny sposób nie uzasadniła. Zatem Sąd I instancji trafnie uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 ppsa i stanowiło o braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit c) ppsa. Czyni to niezasadnym zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji tych ostatnio wymienionych przepisów postępowania. Również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 zdanie pierwsze ppsa. Sąd I instancji uzasadniając wyrok przedstawił istotę sprawy, zarzuty podniesione w skardze i stanowisko Organu co do skargi. Przedstawił też podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił ją w sposób umożliwiający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu kontrolę instancyjną, w tym odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej. Okoliczność, że wyrok i jego uzasadnienie nie odpowiada oczekiwaniom Strony nie stanowi o naruszeniu tego przepisu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji wyroku O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 poz. 1804) zasądzając od Skarżącej na rzecz Organu zwrot kosztów zastępstwa procesowego udzielonego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i nie prowadził sprawy w postępowaniu przed WSA. Ponieważ Skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy i o jej przeprowadzenie nie wniósł też Organ, na podstawie art. 182 § 2 ppsa sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.