II SA/Ke 957/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]., znak: [...], Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. w W. od decyzji tego samego organu z dnia [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] ze zmianami na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa świętokrzyskiego, na podstawie art. 8 i art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.) dalej "u.g.h.", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że [...] Sp. z o.o. w W zwróciła się o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W uzasadnieniu wniosku spółka podała, że podstawą jego złożenia jest fakt, że ustawa o grach hazardowych, jako uchwalona w sposób bezprawny jest nieobowiązująca wobec osób fizycznych i prawnych. Dalej Dyrektor Izby Celnej powołując treść art. 129 ust 1 u.g.h. stwierdził m.in., że ustawa o grach hazardowych obowiązuje obecnie w Polsce w sposób w pełni legalny i prawnie wiążący. Wywiedziona przez Trybunał Sprawiedliwości UE z przepisów dyrektywy 98/34/WE ewentualna sankcja prawna za brak uprzedniej notyfikacji przez państwo członkowskie przepisów technicznych polegająca na niestosowaniu przez organy krajowe nienotyfikowanych Komisji przepisów technicznych, w żaden sposób nie prowadzi do pozbawienia tych przepisów ich mocy obowiązującej i nie wypływa na dalsze ich obowiązywanie. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach [...] Sp. z o.o. w W, domagając się jej uchylenia zarzuciła naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w traktacie z Lizbony oraz naruszenia art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów u.g.h., która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacyjnej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) dalej "p.p.s.a." sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W ocenie sądu taki związek zachodzi pomiędzy postępowaniem prowadzonym w niniejszej sprawie, a postępowaniem prowadzonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze II GSK 725/13, ze skargi kasacyjnej organu od wyroku WSA w Gdańsku z dnia 6 grudnia 2012 r. wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 525/12. Sąd I instancji wydał w tamtej sprawie wyrok uchylający decyzje dotyczące odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wydane w obydwu instancjach, a w uzasadnieniu sformułowano pogląd, że "ustawa o grach hazardowych w takiej części, w jakiej zawiera ona przepisy istotnie ograniczające, a nawet stopniowo uniemożliwiające prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, podlegała notyfikacji Komisji w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy. Do przepisów takich należy art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Skoro procedury notyfikacyjnej nie przeprowadzono, to przepis ten nie mógł być stosowany w stosunku do podmiotów gospodarczych i innych jednostek przez organy administracji publicznej". W sprawie II GSK 725/13 termin rozprawy nie został jeszcze wyznaczony. Przesądzenie kwestii, czy mające w sprawie zastosowanie przepisy u.g.h. (zwłaszcza art. 138 ust. 1) mają charakter techniczny czy też nie, jest kluczowe dla oceny zgodności z prawem decyzji kontrolowanej w niniejszym postępowaniu. Z uwagi na bardzo dużą liczbę spraw o analogicznym stanie prawnym i faktycznym konieczne jest zachowanie jednolitości poglądów w orzecznictwie sądów administracyjnych w tej fundamentalnej kwestii. Zasadne jest wobec tego powstrzymanie się od formułowania ocen przesądzających w niniejszej sprawie do czasu zapadnięcia wyroku NSA rozpoznającego skargę kasacyjną od wyroku w sprawie III SA/Gd 525/12. Na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. pełnomocnik organu powołując się na pogląd wyrażony w postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r. o sygn. akt I KZP 14/13 i I KZP 15/13, wniósł o oddalenie skargi twierdząc, że jeżeli Sąd poweźmie wątpliwości co do konstytucyjności przepisów będących podstawą zaskarżonej decyzji, powinien zwrócić się ze stosownym pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Z uzasadnienia postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2013 r., I KZP 15/13 wynika¸ że naruszenie wynikającego z dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 2006 r. (Dz.U.L. 363, s. 81) obowiązku notyfikacji przepisów technicznych ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Jeżeli w konkretnym postępowaniu sąd dochodzi do wniosku, że doszło do takiej wadliwości trybu ustawodawczego, może nie stosować tych przepisów tylko w ten sposób, że zawiesi prowadzone postępowanie, w którym miałyby one zostać zastosowane i skieruje stosowne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego. Jednak do czasu zainicjowania tej kontroli lub podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny stosownego rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do odmowy stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych, w tym jej art. 6 ust. 1 i art. 14 ust. 1. Odnosząc się do takiego poglądu Sądu Najwyższego należy stwierdzić, że sąd administracyjny nie jest tym poglądem związany. Z art. 183 § 1 Konstytucji RP wynika bowiem, że Sąd Najwyższy sprawuje nadzór nad działalnością sądów powszechnych i wojskowych w zakresie orzekania. Do sądów powszechnych zalicza się sądy apelacyjne, sądy okręgowe i sądy rejonowe. Natomiast sądy wojskowe i administracyjne stanowią osobną kategorię organów. Dodatkowo także ustawa z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 poz. 499) w art. 1 § 1 pkt 1 a stanowi, że Sąd Najwyższy sprawuje wymiar sprawiedliwości przez: zapewnienie w ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków odwoławczych. Ponadto należy zauważyć, że wynik sprawy toczącej się przed NSA w Warszawie pod sygnaturą I KZP 15/13 będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy również w zakresie objętym odpowiedzią na ewentualne pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego, z którym może wystąpić również Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.