I FSK 1853/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Arkadiusz Cudak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H.S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 591/14 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi H.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE I FSK 1853/14 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 591/14, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 1270 ze zm.,) dalej p.p.s.a., odrzucił skargę H.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 listopada 2013 roku w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpoznania. Wraz ze skargą strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2014 r., odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi, ze względu na brak uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt I FZ 175/14, oddalił zażalenie na to postanowienie. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy zwrotnego doręczenia odbioru, stanowiące przedmiot skargi postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 listopada 2013 zostało doręczone skarżącej w dniu 11 grudnia 2013 r., zaś skargę na to postanowienie złożono w dniu 17 stycznia 2014 roku, w pocztowej placówce oddawczej P., o czym świadczy stempel dzienny na kopercie zawierającej skargę (karta 10 akt sądowoadministracyjnych). W treści objętego skargą postanowienia zawarto pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu zaskarżonego skargą kasacyjną postanowienia podniósł, że zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu Sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Termin 30-dniowy do wniesienia skargi na postanowienie doręczone 11 grudnia 2013 r., rozpoczął bieg 12 grudnia 2013 r. i upłynął 10 stycznia 2014 r. (piątek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 w zw. z art. 83 § 2 p.p.s.a. Oznaczało to zdaniem Sądu, że wniesienie skargi dopiero w dniu 17 stycznia 2014 r., było czynnością dokonaną z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca zaskarżyła wskazane powyżej postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucając mu naruszenie art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 72 § 1 tej ustawy, poprzez błędne przyjęcie, że upłynął termin na wniesienie skargi, mimo że orzeczenie organu administracji, od którego skarga przysługiwała, nie zostało skarżącej prawidłowo doręczone. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że przesyłkę odebrał skonfliktowany z matką syn skarżącej, M.S., który przebywał w jej mieszkaniu w chwili kiedy strona była nieobecna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw ani zarzutów, a zatem należało ją oddalić. Treść zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienie wskazuje, że jej istota dotyczy rozstrzygnięcia, czy przesyłka zawierająca postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 listopada 2013 roku została doręczona skarżącej skutecznie, a zatem bez uchybień normom zawartym w Rozdziale 5 Działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 roku, poz. 749 ze zm.,). Tymczasem autor skargi kasacyjnej w zarzutach wyznaczających granicę jej rozpoznawania w rozumieniu art. 183 § 1 p.p.s.a., wskazał na uchybienia Sądu pierwszej instancji w zakresie naruszenia art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 72 § 1 tej ustawy, poprzez błędne przyjęcie, że upłynął termin na wniesienie skargi, mimo że orzeczenie organu administracji, od którego skarga przysługiwała, nie zostało skarżącej prawidłowo doręczone. Autor skargi kasacyjnej nie zauważył jednak, że wskazane w zarzutach normy regulują tryb i zasady doręczania przesyłek przez sąd w postępowaniu sądowadministracyjnym, a nie przez organy podatkowe w toku postępowania podatkowego. Do tego ostatniego mają zastosowanie przepisy ujęte w wymienionym powyżej Rozdziale 5 Działu IV Ordynacji podatkowej. Aby zatem skutecznie zakwestionować prawidłowość doręczenia objętego skargą postanowienia, należało podnieść zarzuty naruszenia stosownych przepisów ustawy Ordynacji podatkowej, co w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie miało miejsca. Wskazane zaś w skardze kasacyjnej przepisy art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 72 § 1 tej ustawy nie były stosowane przez organy podatkowe przy doręczaniu objętego skargą postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 listopada 2013 roku, a zatem nie mogło dojść do ich naruszenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest natomiast, w świetle regulacji art. 183 § 1 p.p.s.a., uprawniony do samodzielnego poszukiwania zarzutów po adresem objętego skargą kasacyjną orzeczenia. Z tej przyczyny zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za nieuzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa jednocześnie, że podniesione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczności odebrania przesyłki zawierającej postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 listopada 2013 roku przez syna skarżącej, a także wynikające z tego konsekwencje, w których skarżąca upatruje brak skuteczności doręczenia, nie mają potwierdzenia w aktach sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało bowiem odebrane przez adresata, a zatem skarżącą, osobiście w dniu 11 grudnia 2013 roku, po dwukrotnym awizowaniu w dniu 28 listopada 2013 roku oraz w dniu 6 grudnia 2013 roku, o czym bezsprzecznie świadczy czytelny podpis H.S. znajdujący się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i § 3 tej ustawy orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.