I SA/Ol 420/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Strumiłło, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski, sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca),, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2018r. sprawy ze skargi A. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2018 r. oddala skargę UZASADNIENIE A.U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza z dnia "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2018 r.. Z uzasadnienia poddanego kontroli Sądu rozstrzygnięcia wynika, że Burmistrz, określając skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2018 r. w wysokości 1.005 zł, przyjął do podstawy opodatkowania: budynek mieszkalny o powierzchni 55,64 m2, budynki wykorzystywane na cele składowe o powierzchni 60,48 m2 i grunty pozostałe o powierzchni 2109 m2, położone w miejscowości R. Utrzymując w mocy powyższą decyzję, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało brzmienie przepisów art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1785), dalej jako: "u.p.o.l.", oraz art. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1892). Wskazało, że z przepisów tych wynika, iż budynki podlegają opodatkowaniu wyłącznie podatkiem od nieruchomości. Grunty natomiast są opodatkowane podatkiem od nieruchomości albo podatkiem rolnym, z tym że temu ostatniemu podlegają wyłącznie grunty będące użytkami rolnymi. Jak wskazał organ odwoławczy, przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie są m.in. grunty o powierzchni 2109 m2 położone w miejscowości R. Skarżący złożył informację w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego INRL-1, w której wykazał powierzchnię gruntów do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Taka kwalifikacja znajdowała potwierdzenie w zawiadomieniu o zmianie w ewidencji gruntów prowadzonej przez Starostwo Powiatowe. Opodatkowane grunty oznaczone są w tej ewidencji symbolem B – tereny mieszkaniowe. Nie mogą zatem podlegać podatkowi rolnemu, gdyż nie stanowią użytków rolnych. Organ odwoławczy podzielił też stanowisko organu I instancji w kwestii opodatkowania budynku wykorzystywanego na cele składowe. Przepis art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l. przewiduje zwolnienie podatkowe w podatku od nieruchomości budynków gospodarczych położonych na gruntach gospodarstw rolnych, służących wyłącznie działalności rolniczej. Budynek gospodarczy skarżącego nie mógł jednak zostać zwolniony z podatku, gdyż nie znajduje się na gruntach gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego, podniósł, że wypełniając w 2017 r. informację w sprawie podatku, mógł popełnić błąd w odpowiednim zaznaczeniu rubryk. Na potwierdzenie stanowiska, że grunty mają charakter rolny, skarżący przedstawił w załączeniu do skargi kopie 2 umów dzierżawy z dnia "[...]" oraz pismo Przedsiębiorstwa A z dnia "[...]". W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad uznawania określonych faktów za udowodnione. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.. Z kolei przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie jej aspekty, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jest bowiem zawsze związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w inną sprawę w stosunku do tej, która była przedmiotem postępowania przed organem administracji. W związku z postępowaniem wszczętym na skutek wniesionej skargi w niniejszej sprawie, przedmiotem kontroli Sądu była ocena prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą utrzymano w mocy decyzję, Burmistrza z dnia "[...]" w przedmiocie ustalenia A.U. podatku od nieruchomości na 2018 r.. Zasadniczym zagadnieniem podlegającym ocenie Sądu w związku z zarzutami wniesionej w niniejszej sprawie skargi, jest natomiast zasadność opodatkowania tym podatkiem, stanowiących własność podatnika: gruntów o powierzchni 2109 m2, położonych w miejscowości R., jak również znajdującego się na nich budynku wykorzystywanego na cele składowe o powierzchni 60,48 m². Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu w tej kwestii strona podniosła m.in., że sporne grunty mają charakter rolny i dlatego podlegać powinny opodatkowaniu podatkiem rolnym. Odnosząc się do tej kwestii zauważenia na wstępie wymaga, że w myśl art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, zaś wyłączone z opodatkowania są użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei, stosownie do treści art. 1 cyt. wyżej ustawy o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W związku z analizowaną w niniejszej sprawie kwestią sporną, Sąd podzielił stanowisko organów, które w oparciu o ustalony stan faktyczny przyjęły jako podstawę opodatkowania spornego gruntu podatkiem od nieruchomości za 2018 rok, jego aktualny stan prawny wynikający z ewidencji wskazanej w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz.U. z 2017r. poz. 2101 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych i od tej reguły nie przewidziano żadnych wyjątków. Przy ustalaniu wysokości zobowiązania w podatku rolnym (także od nieruchomości) organy nie mogą zastosować innej podstawy wymiaru niż wynikająca z ewidencji. Stanowisko, że ewidencja gruntów jest dla organu podatkowego urzędowym i wiążącym źródłem informacji jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych i skład orzekający w tej sprawie w pełni je aprobuje (p. wyroki: NSA z dnia 7 lutego 2006 r. - II FSK 1332/05, 25 listopada 2010 r. - II FSK 1291/09, z dnia 12 listopada 2010 r. - II FSK 1312/10), podobnie jak pogląd, iż dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., przez co stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Natomiast o dokonaniu zmian w tej ewidencji oraz o terminie ich wprowadzenia decyduje właściwy miejscowo starosta, jako organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków (art. 22 p.g.k.). Dokonywanie zmian w ewidencji nie należy zatem do kompetencji organów podatkowych, które w żadnym razie nie są uprawnione do podejmowania tego typu działań. Jeśli podatnik kwestionuje dane ujawnione w ewidencji, powinien wszcząć procedurę ich zmiany we właściwym organie, tj. przed starostą. Brak było zatem podstaw do prowadzenia przez organ podatkowy postępowania dowodowego w wymienionym zakresie, w tym odnośnie przedstawionych przez stronę (na etapie skargi) dokumentów z lat 1967-1972. Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu takim jak przedmiotowe, a więc z zakresu wymiaru podatków, ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, gdyż akty lub czynności z zakresu prowadzenia tej ewidencji nie należą do kompetencji organów podatkowych (p. wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r. II FSK 259/10, LEX nr 795524). Słusznie zatem dokonując wymiaru podatku organy podatkowe wzięły pod uwagę aktualne dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, mając na względzie jej przesądzające dla tego wymiaru znaczenie. Zapisy tej ewidencji nie budzą zaś wątpliwości, skoro dla spornej działki o powierzchni 2109 m², rodzaj gruntu oznaczono w ewidencji jako "B" – tereny mieszkaniowe. Nie może on tym samym podlegać podatkowi rolnemu, gdyż nie stanowi użytku rolnego. Nie budzi również zastrzeżeń stanowisko organów w kwestii opodatkowania budynku wykorzystywanego na cele składowe, skoro budynek ten nie mógł zostać zwolniony z podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 u.p.o.l., jako położony na gruntach gospodarstwa rolnego i nie znajduje się na gruntach gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym. Jeżeli zatem ustalony w niniejszej sprawie faktyczny w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania nie budzi wątpliwości, zaś organy w sposób prawidłowy dokonały subsumcji tego stanu faktycznego pod właściwe normy prawa materialnego, to zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa. Uwzględniając powyższe, skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a..