I SA/Op 380/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 21 września 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2006r. postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skarżąca "A" Sp. z o.o. w Korfantowie działając przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2006r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 sierpnia 2009r. wezwano pełnomocnika do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 899 zł, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Jednocześnie wezwano go również do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa tj. aktualnego wypisu z KRS, także w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pełnomocnik skarżącej doradca podatkowy E. K. pismem z dnia 27 sierpnia 2009r., przedkładając aktualny odpis z rejestru przedsiębiorców KRS dotyczący skarżącej, w jej imieniu cofnęła skargę. Wpis od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 220 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej: [p.p.s.a.], skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Skarżąca wezwana do uiszczenia wpisu sądowego (wezwanie w tym przedmiocie doręczono do rąk jej pełnomocnika w dniu 21 sierpnia 2009r.), pomimo upływu 7 dniowego terminu do usunięcia tego braku skargi, który upłynął w dniu 28 sierpnia 2009r., pismem nadanym w urzędzie pocztowym Brzeg 1 w dniu 28 sierpnia 2009r. (art. 83 §3 p.p.s.a) za pośrednictwem pełnomocnika oświadczyła, że cofa skargę; wpisu nie uiściła. Uzupełniła przy tym drugi ze wskazanych braków skargi przedkładając aktualny odpis KRS. To sprawia, że oświadczenie pełnomocnika o cofnięciu skargi poczytać należy jako działanie osoby należycie umocowanej do reprezentacji skarżącej. Przed rozpoznaniem przedmiotowego wniosku Sąd obowiązany był jednak w pierwszej kolejności z urzędu zbadać dopuszczalność skargi poprzez ustalenie, czy nie zachodzi któraś z przesłanek do jej odrzucenia wymieniona w art. 58 par. 1 p.p.s.a. Obok tych przesłanek, warunkiem dopuszczalności skargi jest nadto uiszczenie wpisu od skargi, a to stosownie do treści art. 220 par. 1 i par. 3 p.p.s.a. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest bowiem dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, i mimo wezwania nie zostały one uzupełnione, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że skuteczne cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 03 stycznia 2008 r. I OSK 1829 LEX nr 335007). W przedmiotowej sprawie jednak taka sytuacja nie wystąpiła. Nieopłacenie skargi powoduje, że jest ona bezskuteczna i podlega odrzuceniu w oparciu o art. 220 par. 3 p.p.s.a. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.