II OSK 3078/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 1277/16 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 6 kwietnia 2017 r., sygn. II SA/Sz 1277/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi [...] spółka z o.o. z siedzibą w G. (dalej: skarżąca, Spółka, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. (dalej: SKO w S., organ odwoławczy) z [...] września 2016 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, oddalił skargę. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że przeprowadzona ocena zaskarżonej decyzji doprowadziła do wniosku, że nie narusza ona prawa. Skarżąca domagała się ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy elektrowni wiatrowych K. wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną i komunikacyjną na działkach nr [...] i [...] obręb P., na działkach nr [...],[...] i [...] obręb M. oraz nr [...] obręb G., w gminie K. i decyzja w tym przedmiocie, na jej rzecz, została wydana przez Wójta Gminy K. Według Sądu I instancji, organ odwoławczy trafnie zauważył, że sytuacja prawna skarżącej uległa zmianie w związku z wejściem w życie przepisów ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961 ze zm., dalej: (u.i.e.w.). Ustawa ta znajduje zastosowanie w postępowaniach w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, co wprost wynika z art. 6 pkt 7 u.i.e.w. W ocenie Sądu I instancji, w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy nowe, a w konsekwencji koniecznym było zbadanie, czy planowana inwestycja spełnia wymagania, o których mowa w art. 4 u.i.e.w. Zastosowanie nowych przepisów nie naruszy zasady lex retro non agit. Sąd I instancji wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia dla planowanej przez skarżącą inwestycji nie zostało zakończone, bowiem u.i.e.w. weszła w życie co prawda po wydaniu decyzji przez organ I instancji, ale przed wydaniem rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy. To zaś oznacza, że istniejący w dacie wejścia w życie nowej ustawy stan sprawy należy zakwalifikować jako "stosunki w toku". W skardze kasacyjnej Spółka (dalej: skarżąca kasacyjnie) zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości, zarzucając naruszenia prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 "ust." 2 p.p.s.a.), tj.: 1. art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez zaniechanie weryfikacji, czy stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ administracji publicznej z zachowaniem reguł przewidzianych w k.p.a., pomimo postawionych przez skarżącą zarzutów w tym zakresie. 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez brak dostatecznego merytorycznego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku powodów, dla których Sąd I Instancji uznał spełnienie przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do wniosku, że w sprawie zaistniały przesłanki określone w przepisie art. 138 § 2 k.p.a. 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 136 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie konieczności przeprowadzenia przez SKO w S. dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. 5. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez brak dostatecznego merytorycznego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku powodów, dla których Sąd I Instancji pominął konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie na podstawie art. 136 k.p.a. 6. art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na stanie faktycznym ustalonym przez organy administracji publicznej z naruszeniem reguł przewidzianych w k.p.a. 7. art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez oddalenie zamiast uwzględnienia, skargi, pomimo że nie zebrano i nie rozważono całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, co skutkowało nienależytym i nie wyczerpującym wyjaśnieniem Skarżącej, w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków skarżącej, będących przedmiotem postępowania. 8. naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego (art. 174 "ust. 1" p.p.s.a.) poprzez błędną wykładnię art. 6 pkt 7 oraz art. 15 ust. 3 ustawy z 20 maja 2016 r., o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961, dalej: "u.i.e.w.), polegające na wadliwym przyjęciu, że SKO S. jest organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w związku z tym w toku prowadzonego postępowania odwoławczego powinno uwzględniać odległość określoną w art. 4 u.i.e.w., co doprowadziło do uchylenia decyzji Wójta Gminy K. 9. naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego (art. 174 "ust. 1" p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 3 oraz art. 16 ust. 2 u.i.e.w., polegające na wadliwym przyjęciu, że przepisy te stanowią przepisy przejściowe, które rozstrzygają kwestie intertemporalne, co doprowadziło do uchylenia decyzji Wójta Gminy K. (dalej: organ I instancji), a w konsekwencji naruszenia zasady legalizmu. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono: 1) na podstawie art. 176 p.p.s.a., o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Niezależnie od powyższego wniesiono o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wniosków grup posłów na Sejm VIII kadencji o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w sprawach o sygn. K 51/16 oraz K 54/16. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że SKO w S. nie miało podstaw do wydania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a Sąd I Instancji miał obowiązek przedmiotową decyzję uchylić. Na SKO w S., jako organie odwoławczym, ciążył obowiązek przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Odstąpienie od merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez SKO w S., a także wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., było nieuzasadnione i powinno zostać uchylone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Oznacza to, że w wyniku błędnej interpretacji art. 138 § 2 k.p.a. decyzja SKO w S. naruszyła przepisy postępowania, a naruszenie to miało istotny wynik sprawy. Sąd I instancji powielił tę błędną interpretację. Według skarżącej kasacyjnie, w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 138 § 2 oraz art. 136 k.p.a., gdyż w sprawie brak przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a., a także organ nie uzasadnił, dlaczego przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w granicach art. 136 k.p.a. nie było wystarczające do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Sąd I instancji błędnie uznał przesłanki za spełnione i nie odniósł się w ogóle do kwestii dodatkowego postępowania wyjaśniającego. W ocenie skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji nie oparł rozstrzygnięcia o prawidłowo ustalony stan faktyczny. Dopiero jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stworzyłoby podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 80 k.p.a. SKO w S. naruszyło przepisy prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 6 pkt 7 u.i.e.w. przez dokonanie niewłaściwej subsumpcji, polegające na wadliwym przyjęciu, że SKO w S. jest organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a w związku z tym, w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, powinno uwzględniać odległość określoną w art. 4 u.i.e.w. To, w efekcie, doprowadziło do uchylenia decyzji Wójta Gminy K. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano podstawy kasacyjne unormowane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Jednak uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że w art. 174 p.p.s.a. ustawodawca nie wyodrębnił jednostek redakcyjnych w postaci ustępów. Na wstępie dalszych rozważań należy wskazać, że stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne, z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie przez wnoszącego ten środek prawny rażącego naruszenia prawa materialnego. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania, przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie zarówno istnienia stanu naruszenia przepisów postępowania, jak też (jednocześnie) wpływu na wynik sprawy oraz "istotności" wpływu na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte zostały zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., przedstawione w pkt 2 i 5 skargi kasacyjnej. Ich zasadność, bowiem, wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Wbrew skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie wyroku Sądu I instancji zawiera wszystkie elementy wskazane w ww. przepisie. Zarzuty takie mogą być skutecznie postawione w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za pomocą tych zarzutów przedstawionych w pkt 2 i 5 skargi kasacyjnej nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego czy też stanowiska tego Sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Nie można zgodzić się ze skarżącą kasacyjnie, że w uzasadnieniu wyroku brak jest dostatecznego merytorycznego wyjaśnienia powodów, dla których Sąd I instancji uznał spełnienie przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm., dalej: p.u.s.a.) przedstawione w pkt: 1, 2, 5, 6 i 7 skargi kasacyjnej. Stwierdzić należy, że zarzuty dotyczące naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 912/15 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), "artykuł 1 P.u.s.a., jako przepis ustrojowy, normujący zakres kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, nie może co do zasady stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa, czy też błędna, nie może być bowiem utożsamiane z naruszeniem tego przepisu". Pogląd ten należy w pełni podzielić. Ma on zastosowanie również w niniejszej sprawie. Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a., przedstawione w pkt 1 i 6 skargi kasacyjnej. Artykuł 3 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy, ogólny, o charakterze tylko kompetencyjnym i nie zawiera samodzielnej treści normatywnej. O jego naruszeniu można mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy Sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w przepisie mowa. Przepis nie określa wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Tak więc okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego uregulowania. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt 3, 4 i 7 skargi kasacyjnej. Warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest ustalenie przez Sąd I instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało, lub mogło mieć, wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie doszło do stwierdzonego powyżej naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia. Z taką sytuacją w sprawie nie mamy do czynienia, bowiem Sąd I instancji prawidłowo uznał za niezasadne zarzuty skargi. Nie są zasadne zarzuty kasacyjne, wskazujące na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja kasacyjna SKO w S. z [...] września 2016 r. została wydana już po wejściu w życie u.i.e.w. Oznacza to, że organ I instancji, biorąc pod uwagę, że decyzja kasacyjna organu odwoławczego została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., będzie zobowiązany, ponownie rozpatrując tę sprawę, dokonać analizy i oceny zastosowania przepisów u.i.e.w. w tym nowym stanie prawnym. Wyjaśnić należy, że art. 4 u.i.e.w. reguluje odległość elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego lub o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, jak i odległość budynku mieszkalnego lub budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, od elektrowni wiatrowej. Powinna ona być bowiem równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając także elementy techniczne, a przede wszystkim wirnik łącznie z łopatami. Powyższe kwestie nie były w ogóle poddane ocenie przez organ I instancji, a są przecież kluczowe dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie. Powyższa analiza i ocena w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego nie może być dokonana samodzielnie tylko przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a., ponieważ spowodowałoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 15 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie był wystarczający do wydania decyzji co do istoty sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W stanie prawnym, obowiązującym w dniu wydania tej decyzji, treść art. 138 § 2 k.p.a. przewidywała, że "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Treść tego przepisu wyznaczała w niniejszej sprawie zakres kontroli Sądu I instancji, który zobowiązany był ocenić, czy wydając zaskarżoną decyzję, SKO w S. prawidłowo uznało, że decyzja Wójta Gminy K. z [...] lutego 2016 r. została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Tego rodzaju oceny Sąd I instancji dokonał i była to ocena prawidłowa. Charakter i zakres zaskarżonej decyzji, tj. decyzji kasacyjnej, powoduje, że przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie były, gdyż nie mogły być, kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, ale wyłącznie zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym takiego rodzaju decyzji. Wobec powyższego stwierdzić należy, że ocena Sądu I instancji prawidłowo sprowadzała się wyłącznie do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Tej oceny Sąd I instancji nie mógł przeprowadzić, podobnie jak organ odwoławczy, w całkowitym oderwaniu od stanu prawnego ukształtowanego wejściem w życie u.i.e.w. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest działanie organów na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), a więc organy zawsze zobowiązane są uwzględnić zmianę stanu prawnego, jaka następuje w toku postępowania, i orzekać na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania decyzji. Oczywiście nie oznacza to, że w każdym przypadku organy orzekają na podstawie przepisów nowych czy znowelizowanych, bowiem odmienny sposób stosowania przepisów może wynikać z odpowiednich norm intertemporalnych. Nie ulega jednak wątpliwości, że w niniejszej sprawie tego rodzaju szczególne normy nie zostały przez ustawodawcę wprowadzone, a więc organ odwoławczy zobowiązany był orzekać z uwzględnieniem nowego stanu prawnego. Jedynym przepisem przejściowym, odnoszącym się do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zawartym w u.i.e.w., jest art. 16 ust. 2, który stanowi, że "sprawy wszczęte i niezakończone dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy". Wyjaśnić należy, że art. 16 ust. 2 u.i.e.w. reguluje jedynie kwestie właściwości organów, a nie obowiązku stosowania przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie ustawy. Decyzja SKO w S. powoduje, że nie została wydana decyzja ostateczna co do meritum sprawy. W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym sprawa wraca do organu I instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres postępowania, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. Nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy sąd administracyjny I instancji, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo że w danej sprawie powinien był to uczynić, lub rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) niż sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, lub rozpoznał skargę z przekroczeniem granic danej sprawy, lub nie rozpoznał istoty sprawy. Taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie – przepis art. 57a p.p.s.a. nie miał zastosowania. Nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy. Jako nieusprawiedliwione jawią się również zarzuty wskazujące na naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a., które powiązano z przepisami k.p.a.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3. Również w ramach zarzutu naruszenia tego przepisu nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów ani prawidłowości oceny materiału dowodowego. Sąd I instancji właściwie uznał, że wydanie przez organ odwoławczy decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a. spełniało wymogi określone w tym przepisie i wniesiona skarga zasługiwała na oddalenie w myśl art. 151 p.p.s.a. Pozytywny wynik kontroli sądowoadministracyjnej powoduje, na tym etapie, bezprzedmiotowość dalszych rozważań, odnoszących się do meritum. Pozytywny wynik kontroli sądowoadministracyjnej tego rozstrzygnięcia powoduje bezprzedmiotowość na tym etapie dalszych rozważań, odnoszących się do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Są one bowiem przedwczesne. Odnosząc się do wniosku o zawieszenie postępowania wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 3078/17, stwierdził, że w sprawie nie zachodziła konieczność zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym, przede wszystkim z uwagi na procesową formę zaskarżonej decyzji kasacyjnej. Zgodność przepisu art. 138 § 2 k.p.a. z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej nie jest kwestionowana w powołanych sprawach, zawisłych przed Trybunałem Konstytucyjnym. Oznacza to, że rozstrzygnięcie wydane przez Trybunał Konstytucyjny nie ma bezpośredniego wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ ocena ta dotyczyła zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił jednak, że wydając zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy dokonał także określonej wykładni przepisów u.i.e.w., a w szczególności przyjął, że ustawa ta ma zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. Ocenę tę podzielił Sąd I instancji, oddalając skargę. Natomiast bezpośrednie zastosowanie przepisów u.i.e.w., w tym także tych przepisów, których konstytucyjność jest kwestionowana we wnioskach skierowanych do Trybunału Konstytucyjnego, nastąpi dopiero w decyzji organu I instancji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę kasacyjną.