I C 82/24

Суды общей юрисдикции2025-10-01

Номер дела

I C 82/24

Дата решения

2025-10-01

Тип

SENTENCE

Судьи

Karolina Malinowska-Krutul (PRESIDING_JUDGE)

Правовое основание

Текст решения

Sygn. akt I C 82/24 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 1 października 2025 r. Sąd Rejonowy w Zambrowie Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący – Sędzia Karolina Malinowska - Krutul Protokolant – Natalia Boguska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2025r. w Zambrowie sprawy z powództwa K. M. (1) przeciwko B. K., M. K. (1) o zapłatę I. zasądza od M. K. (1) na rzecz powoda K. M. (1) kwotę 27.982,50 (dwadzieścia siedem tysięcy dziewięćset osiemdziesiąt dwa i 50/100) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 29 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty; II. oddala powództwo w stosunku do B. K. ; III. zasądza od M. K. (1) na rzecz powoda K. M. (1) kwotę 3757,00 (trzy tysiące siedemset pięćdziesiąt siedem i 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu; wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty; IV. zasądza od M. K. (1) na rzecz B. K. kwotę 3617,00 (trzy tysiące sześćset siedemnaście i 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Sygn. akt I C 82/24 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> wyroku z dnia 1 października 2025 roku Powód K. M. (1) prowadzący działalność gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w Ł. w pozwie skierowanym przeciwko B. K. wniósł o zasądzenie kwoty 27.982,50 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 29 czerwca 2023 roku do dnia zapłaty. Ponadto domagał się także zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając swoje stanowisko powód wskazał, iż w związku z prowadzoną przez siebie jednoosobową działalnością gospodarczą pod firmą (...) z siedzibą w Ł., której głównym przedmiotem są roboty budowlane związane z wznoszeniem się budynków mieszkalnych i niemieszkalnych, zawarł z pozwanym B. K. umowę dostarczenia towaru i wykonania określonej usługi, co zostało potwierdzone fakturą VAT (...) z dnia 31 maja 2023 roku na kwotę dochodzoną pozwem. Powód wskazał, iż w związku z niewywiązywaniem się przez pozwanego z obowiązku zapłaty należnej mu kwoty powód dwukrotnie w dniu 17 sierpnia 2023 roku oraz w dniu 20 września 2023 roku wzywał pozwanego do zapłaty w/w kwoty, jednakże pisma te pozostały bez odpowiedzi pozwanego. Dlatego powód ostatecznie w dniu 4 października 2023 roku wystosował do pozwanego pismo wzywające go do zapłaty oznaczonej należności pod rygorem ewentualnego skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego. Pomimo tego pozwany nie dokonał zapłaty należnej kwoty na rzecz powoda. Dnia 21 marca 2024 roku Sąd Rejonowy w Zambrowie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, uwzględniając w całości żądanie pozwu (sygn. akt (...), k. 21). Pozwany B. K. w zakreślonym terminie wniósł sprzeciw od w/w nakazu zapłaty, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na jego rzecz zwrotu kosztów procesu (k. 25-26). W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany wskazał, że w maju 2023 roku zawarł umowę z M. K. (1) na wykonanie posadzki betonowej w budynku gospodarczym znajdującym się w gospodarstwie pozwanego. Zgodnie z przedmiotową umową zleceniobiorca – M. K. (1) miał wykonać robociznę oraz zamówić materiał konieczny do jej wykonania, tj. beton. W związku z tym wszelkie ustalenia w zakresie zamawiania materiału poczynił M. K. (1). Pozwany wskazał, że nie miał nawet wiedzy, gdzie przedmiotowy materiał został zamówiony, a także w jakiej ilości materiał ten został zamówiony. Pozwany podniósł, że po zakończeniu prac zapłacił na rzecz M. K. (1) łączną kwotę 25.900,00 złotych, na którą składała się kwota 2.000 złotych tytułem wynagrodzenia za wykonaną usługę oraz kwota 23.900,00 złotych za zakupiony materiał w postaci betonu. Wobec tego pozwany zapłacił za zamówiony towar natomiast to wykonawca robót M. K. (1) nie rozliczył się z powodem. Pozwany w sprzeciwie wnosił o wezwanie do udziału w sprawie M. K. (1). Dnia 9 kwietnia 2024 roku Sąd Rejonowy w Zambrowie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 194;art. 194 § 1)">art. 194 § 1 k.p.c.</a> (k. 31) postanowieniem wezwał do udziału w sprawie w charakterze pozwanego M. K. (1). Sąd ustalił, co następuje : Pozwany B. K. w maju 2023 roku zawarł umowę z M. K. (1) na wykonanie posadzki betonowej w budynku gospodarczym znajdującym się w gospodarstwie (...). Zgodnie z przedmiotową umową M. K. (1) miał wykonać robociznę oraz zamówić materiał konieczny do jej wykonania, tj. beton. W związku z powyższym wszelkie ustalenia w zakresie zamawiania materiału poczynił M. K. (1). W tym celu zawarł umowę dostawy – dostarczenia odpowiedniej ilości betonu - z K. M. (1) . B. K. nie miał wiedzy, gdzie materiał w postaci betonu na jego budynek – został zamówiony, a także w jakiej ilości. B. K. po zakończeniu prac zapłacił na rzecz M. K. (1) łączną kwotę 25.900,00 złotych, na którą składała się kwota 2.000 złotych tytułem wynagrodzenia za wykonaną usługę oraz kwota 23.900,00 złotych za zakupiony materiał w postaci betonu. Strony podpisły na potwierdzenie powyższego stosowne oświadczenie (k. 29). Natomiast to M. K. (1) nie rozliczył się z powodem za zamówiony i dostarczony beton. B. K. po otrzymaniu pierwszego i każdego kolejnego wezwania do zapłaty informował M. K. (1). Tymczasem M. K. (1) zwlekał i nie rozliczał się z K. M. (1), co doprowadziło do zainicjowania niniejszego postępowania. Powyższe Sąd ustalił na podstawie częściowych zeznań powoda (k. 82 i odwr.), zeznań pozwanego B. K. (k. 82 i odwr.), częściowych zeznań M. K. (1) (k. 83), zeznań świadków: T. K. (k. 83 i odwr.), M. K. (2) (k. 84), częściowych zeznań F. E. (k. 100 odwr.), częściowych zeznań G. K. (k. 101) i K. M. (2) (k. 101), faktury (k. 9), wezwań do zapłaty (k. 10, 11,13,14) , oświadczenia (k. 29), dokumenty wydania betonu (k. 88-91). Sąd zważył, co następuje : W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie mamy czynienia z dwoma umowami - ustnymi i dwoma stosunkami prawnymi. Pierwsza to – umowa o dzieło zawarta między B. K. i M. K. (1) dotycząca wylania posadzki w budynku gospodarczym należącym do B. K. . W jej ramach wszystko zostało scedowane na majstra – M. K. (1) t.j. zakup materiału – betonu w odpowiedniej ilości oraz wykonanie usługi – tzw. robocizna. Obie strony wywiązały się ze swoich obowiązków. M. K. (1) bowiem zamówił materiał, wykonał dzieło, a B. K. za nie zapłacił. M. K. (1) podał, że zawarł ustną umowę z K. B. na wykonanie usługi z materiałem (beton) – zeznania M. K. (1) (minuta 00:33:19 k. 83 odwr.) i w tym zakresie zeznania jego Sąd ocenił jako wiarygodne. Strona powodowa – w ocenie Sądu błędnie swoje roszczenie wywodziła z umowy o roboty budowalne. W judykaturze oraz piśmiennictwie ugruntowany jest bowiem pogląd o szerszym zakresie umowy o roboty budowlane, która obejmuje takie obiekty jak domy mieszkalne, domy wielomieszkaniowe, biurowce itp. oraz innych obiektów budowlanych, jak mosty, wiadukty, konstrukcje wysokościowe itp. oraz większych obiektów budowlanych (por. wyrok SN z dnia 18 maja 2007 r., I CSK 51/07). Prace w mniejszym rozmiarze, czy drobniejsze usługi rzemieślników budowlanych, należy traktować jako wykonane w ramach umowy o dzieło. W ocenie Sądu B. K. i M. K. (1) zawarli zatem umowę o działo. Druga umowa zawarta w realiach tej sprawy – to umowa dostawy (a więc odmiana umowy sprzedaży, unormowana w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 605)">art. 605 kc</a>) – konkretnie betonu zawarta między K. M. (1) a K. M. (3). Z tej umowy wywiązał się jedynie powód, który dostarczył zamówiony beton w zamawianej ilości. Natomiast M. K. (1) ceny za beton nie uiścił. M. K. (1) przyznał, iż to on zamówił u K. M. (1) beton. Przyznał, iż otrzymał środki finansowe od B. K. również na zapłatę za beton na okoliczność czego sporządzono stosowne oświadczenie (k.29). Natomiast przyznał również, że nie przekazał środków K. M. (1). Powodem jak wskazywał miała być : nierozliczona kwestia szalunków między mężczyznami. M. K. (1) podał też, że wykonał pracę u B. K., rozliczył się z nim, a B. K. zapłacił mu umówioną kwotę. Zeznania M. K. (1) korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym, w tym zeznaniami świadków T. K. i M. K. (2). Wszyscy zgodnie potwierdzili, że B. K. zawarł z M. K. (1) umowę dotyczącą wylania posadzki w budynku gospodarczym i fakt, że to M. K. (1) miał zamówić materiał do wykonania usługi, jak i okoliczność, iż to M. K. (1) miał się rozliczyć ze sprzedawcą betonu. Ich zeznania Sąd ocenił jako wiarygodne, albowiem pozostawały spójne i tworzyły całość. T. K. podał, iż B. K. nie miał żadnego kontaktu z powodem, a wszystko było ustalane z majstrem M. K. (1). Odpowiedzialności pozwanego B. K. nie można także wywodzić z samego faktu wystawienia faktury na jego nazwisko. Co prawda faktura została rzeczywiście wystawiona na B. K., jednakże trzeba zauważyć, że wystawienie faktury VAT nie świadczy i nie przesądza o zawarciu umowy. W orzecznictwie przyjmuje się, iż faktura VAT to jedynie dokument rozliczeniowy. Ma on charakter prywatny. Z samego wystawienia faktury nie wynika więc, że strony wskazane w dokumencie łączyła umowa sprzedaży. Gdy pozwany kwestionuje zawarcie umowy, powód ma obowiązek wykazać tę okoliczność innymi dowodami (tak choćby Sąd Najwyższy w wyroku I CR 79/82). Nie można więc jedynie w oparciu o fakturę dowodzić, że zawarto określoną umowę, jeśli przeczy temu strona przeciwna, a tak było w tej sprawie. Pozwany B. K. zaprzeczył, aby zawarł z powodem umowę. Kwestionował powyższe. Powód nie udowodnił zaś na podstawie innych dowodów (np. zeznań świadków), że strony łączyła umowa. Sam powód podał, iż nie ma wiedzy, kto zamawiał beton. B. K. podał, iż go nie zamawiał. Natomiast K. M. (4) przyznał, iż to on zamawiał. W związku z faktem, iż ostatecznie M. K. nie rozliczył się z powodem wielce prawdopodobnym jest, iż mogło być tak jak twierdził B. K., iż po prostu przyjechał węzłowy z firmy (...) w związku z nierozliczoną zapłatą za zamówiony beton, zrobił zdjęcie tablicy budowy i na tej podstawie wystawił fakturę na nazwisko B. K.. Tym bardziej, że powyższe koresponduje z zeznaniami świadka T. K., który również potwierdził tą wersję i że tak właśnie w rzeczywistości było. Zeznał bowiem tożsamo t.j.: iż przyjechał pracownik od K. M. (1), zrobił zdjęcie tablicy i to stało się podstawą do wystawienia faktury. Na tej podstawie zatem najprawdopodobniej znalazły się w fakturze dane zamawiającego B. K.. Nadto w aktach spawy znajduje się zdjęcie owej tablicy informacyjnej (k. 12), dołączone przez samego powoda do pozwu. Nie ma znaczenia w sprawie też okoliczność, na którą powołuje się powód, iż nie wyrażał on zgody na przeniesienie długu, w związku z czym odpowiedzialność ponosi pozwany B. K.. Natomiast umowa zawarta między B. K. a M. K. (1), z uwagi na brak zgody wierzyciela pozostaje bezskuteczna. Nie mamy tu do czynienia w ogóle z tzw. przejęciem długu. Zeznania świadków: F. E., K. M. (2), G. K. są istotne w zakresie w jakim potwierdzają fakt znajomości M. K. (1) z powodem K. M. (1). W/w osoby podały, iż obaj mężczyźni : powód i M. K. (1) znali się od dawna i współpracowali ze sobą na płaszczyźnie zawodowej. K. M. (2) podał, iż M. K. (1) świadczył usługi ogólnobudowlane na rzecz K. M. (1) (przy m.in. wylewaniu posadzek, robieniu zbrojeń ściennych). Z twierdzeń M. K. (1) wynikało, iż nie pierwszy raz zamawiał beton u powoda. Doskonale orientował się jak wygląda taka procedura zamówienia materiału w firmie powoda. Tym bardziej powyższe uwiarygadnia, iż umowa o dostarczenie betonu została zawarta między powodem a M. K. (3). M. K. (1) z zawartej umowy z powodem nie wywiązał się i nie zapłacił za zamówiony towar. Za pomocą zeznań G. K. starał się jednak wykazać, że K. M. (1) pożyczył od niego szalunki i się z nim nie rozliczył, co miało stać się powodem braku zapłaty. Trudno powyższemu dać wiarę, skoro powód prowadzi działalność gospodarczą na szeroką skalę, sam dysponuje szalunkami, a M. K. (1) póki co nie inicjował żadnych postępowań w tym zakresie, a w tym postępowaniu nie zgłaszał zarzutu potrącenia. Nadto nie podał żadnych szczegółów odnośnie tego rzekomego zobowiązania i jego ewentualnej wysokości. Szczegółów nie potrafili też wskazać świadkowie słuchani na tę okoliczność. I w ogóle budzi wątpliwości to, że tyle czasu M. K. (1) zwlekał z żądaniem rozliczenia się za te rzekomo wypożyczone szalunki. Gdyby rzeczywiści tak było jak twierdzi zapewne starałby się tę kwestię załatwić dużo wcześniej. W zakresie wysokości zobowiązania - M. K. (1) też jej skutecznie nie podważył. I tu swoje twierdzenia różnie modyfikował. Na pierwszej rozprawie – zdaniem Sądu zgodnie z prawdą podał, iż z K. M. (1) był umówiony na kwotę „za beton” najprawdopodobniej ponad 23 tysiące, co potwierdził aż dwukrotnie dopytywany na tej rozprawie (protokół z rozprawy 00:30:02 k. 83 oraz 00:51: 23 k. 84). Zdaniem Sądu - te ustalenia dotyczyły kwoty bez podatku VAT. Natomiast zachowanie M. K. (1) t.j. niezapłacenie za towar być może wymusiło wystawienie faktury i naliczenie podatku. Na fakturze jest bowiem kwota : 22.750 netto, a brutto 27.982,50 złotych . Nadto M. K. (1) podał, iż ogółem wylał 65 m 3 betonu (protokół rozprawy minuta 00:29:24 k. 105, co jest również zgodne z wystawioną fakturą – ilość na fakturze - 65 m 3 (k. 9). Dlatego Sąd nie dał wiary późniejszym twierdzeniom M. K. (1), który następnie na końcu postępowania zaczął się ze wszystkiego wycofywać i twierdzić, że nie wie ile betonu zamówił, u kogo, być może tylko częściowo u powoda. M. K. (1) w toku postepowania zaczął zgłaszać szereg wątpliwości co do wystawionej faktury, i dokumentów wydania betonu (k. 88-91), ale wypytany szczegółowo powód o wszystkie te kwestie na ostatniej rozprawie szczegółowo i rzeczowo się do nich odniósł, wyjaśnił, co przekonało tut. Sąd. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji w pkt. I i II. M. K. (1) jako przegrywający winien zwrócić koszty procesu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 i § 1 1 kpc</a>. I tak dla powoda opłatę sądową i koszty zastępstwa procesowego. Dla pozwanego B. K. koszty zastępstwa procesowego. O powyższym orzeczono w pkt. III i IV orzeczenia. </div>