I OSK 667/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędzia del. WSA Ewa Kwiecińska (spr.) Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Lu 472/09 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 472/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę B. M. na decyzję Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach sprawy: Rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...], Lubelski Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie, po rozpoznaniu odwołania B. M. od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w W. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...], w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej zwolnienia ze służby i ustalił datę zwolnienia na dzień [...] listopada 2008 r., w pozostałej części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż B. M. w dniu [...] października 2008 r. kierując samochodem dostawczym doprowadził do wypadku, w wyniku którego potrącił pieszego, a następnie zbiegł z miejsca zdarzenia nie udzielając pomocy poszkodowanemu. Poszkodowany w wypadku S. P. zmarł na skutek odniesionych wielonarządowych obrażeń. W dniu [...] października 2008 r. B. M. został zatrzymany do dyspozycji Prokuratury Rejonowej w W., a następnego dnia przedstawiono mu zarzuty popełnienia przestępstw określonych w art. 177 § 2 Kodeksu karnego w związku z art.178 § 1 KK oraz w art. 162 § 1 KK. Przesłuchany w charakterze podejrzanego B. M. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów, złożył obszerne i szczegółowe wyjaśnienia opisując zdarzenie oraz dalsze postępowanie po zaistniałym wypadku. Wskazał miejsce ukrycia samochodu, którym spowodował wypadek oraz wskazał osoby, pomagające mu w zacieraniu śladów przestępstwa. W dniu [...] października 2008 roku Sąd Rejonowy w W. zastosował w stosunku do podejrzanego środek zapobiegawczy w postaci poręczenia majątkowego oraz dozoru Policji. W dniu [...] października 2008 r. Komendant Powiatowy Policji w W. zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277, z późn. zm.). W dniu [...] listopada 2008 r. Komendant Powiatowy uzyskał pozytywną opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 roku Komendant Powiatowy Policji w W. zwolnił B. M. ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2008 roku. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu [...] listopada 2008 r. usiłowano doręczyć skarżącemu rozkaz w Komendzie Miejskiej Policji w C., gdzie stawił się w ramach nałożonego nań środka nadzorczego. Skarżący odmówił przyjęcia rozkazu, który ostatecznie doręczono za pośrednictwem poczty w dniu [...] listopada 2008 r. W dniu [...] grudnia 2008 r. B. M. wniósł odwołanie od rozkazu z [...] listopada 2008 r.. Lubelski Komendant Wojewódzki Policji w Lublinie uznał, iż rozkaz został doręczony w dacie odmowy jego przyjęcia przez skarżącego, tj. w dniu [...] listopada 2008 r. i postanowieniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 roku odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w W. Postanowienie zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 23 kwietnia 2009 roku (sygn. akt III SA/Lu 79/09). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że odwołanie dotknięte było brakiem formalnym w postaci braku podpisu skarżącego, a także uznał, że próba doręczenia rozkazu podjęta w dniu [...] listopada 2008 r. nie odpowiadała wymogom Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie doręczania pism. Po usunięciu braków formalnych odwołania, Komendant Wojewódzki rozpatrując ponownie sprawę uznał, że rozkaz o zwolnieniu B. M. ze służby został skutecznie doręczony w dniu [...] listopada 2008 r., a zatem termin do wniesienia odwołania został zachowany. W ocenie organu odwoławczego takie stwierdzenie musi rodzić określone konsekwencje co do daty zwolnienia skarżącego ze służby. Jeżeli bowiem uznano, że decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji została skutecznie doręczona w dniu [...] listopada 2008 roku, to termin zwolnienia ze służby nie może przypadać przed tą datą. Według Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie, argumenty podnoszone przez skarżącego w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Organ uznał, że skarżący nie przedstawił żadnych nowych argumentów, które mogłyby być podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji o zwolnieniu ze służby. W szczególności skarżący nie zaprzeczył popełnieniu czynów, opisanych w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] października 2008 r., które to czyny były przesłanką do zwolnienia go ze służby. Z kolei, odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów: niepodjęcia wszystkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, sprowadzenia czynności postępowania do informacji zawartych w materiałach z postępowania przygotowawczego, a przede wszystkim uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, organ stwierdził, że skarżący był wyraźnie informowany o przysługujących mu prawach, z których jednak nie korzystał. Zdaniem organu odwoławczego, bezpodstawny jest zarzut, że organ pierwszej instancji nie wyjawił jakie dowody zgromadził w niniejszej sprawie. W tym zakresie organ zaznaczył, że w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendant Powiatowy Policji w W. wskazał, że stan faktyczny ustalony został w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w W. W tej zaś sytuacji, dowodami są wyjaśnienia złożone przez B. M. w trakcie przesłuchania w charakterze podejrzanego. Odnosząc się do zarzutu niewskazania jakie fakty zostały uznane za udowodnione organ II instancji zauważył, że Komendant Powiatowy Policji w rozkazie personalnym Nr [...] uznał za udowodnione spowodowanie przez skarżącego wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym, nieudzielenie pomocy poszkodowanemu S. P. oraz ucieczkę skarżącego z miejsca zdarzenia. Komendant Powiatowy, w szczególności za wiarygodne uznał wyjaśnienia złożone przez B. M. w toku postępowania przygotowawczego. Wedle organu odwoławczego, organ pierwszej instancji dysponował wystarczającym materiałem dowodowym do wydania zaskarżonej decyzji. Organ II instancji stwierdził, że w toku postępowania organ administracji miał obowiązek zgromadzić dowody popełnienia przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, udowodnić jego oczywistość oraz ocenić, czy okoliczności popełnionego czynu umożliwiają jego pozostanie w służbie. Następnie, organ odwoławczy wyjaśnił podstawę prawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia i wskazał, że użyty w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji zwrot "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ma charakter fakultatywny i podjęcie decyzji w tym zakresie pozostawione zostało swobodnemu uznaniu organu zwalniającego. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie, oznacza to, że przełożony podejmując decyzję o zwolnieniu podwładnego ze służby winien uzależnić ją od rodzaju czynu, okoliczności jego popełnienia, umyślności, stopnia zawinienia, późniejszego zachowania sprawcy. Odnosząc powyższe stanowisko do treści kontrolowanego rozkazu personalnego organ II instancji stwierdził, że Komendant Powiatowy prawidłowo uznał, że stan faktyczny ustalony w postępowaniu przygotowawczym, a w szczególności charakter przestępstwa popełnionego przez skarżącego, polegającego na ucieczce z miejsca wypadku i nieudzielaniu pomocy poszkodowanemu, wyczerpują przesłanki opisane w przytoczonym przepisie. Ponadto, organ wskazał, że bezpośrednio po wypadku oraz następnego dnia skarżący zacierał ślady przestępstwa oraz ukrywał dowody. Okoliczność popełnienie przestępstwa z winy umyślnej zdyskwalifikowała go jako policjanta, czy członka formacji mającej służyć społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy stwierdził też, że skierowane do skarżącego pismo z dnia [...] listopada 2008 r. jest jedynie informacją odnośnie niemożliwości realizacji żądania skarżącego zwolnienia go ze służby we wskazanym przezeń terminie, o co skarżący wystąpił raportem z [...] października 2009 r. Komendant Wojewódzki zwrócił uwagę, że, wbrew twierdzeniom skarżącego, pismo to nie zawiera rozstrzygnięcia i nie może być traktowane jako decyzja administracyjna. Organ II instancji zauważył przy tym, że w dniu [...] listopada 2008 roku Komendant Powiatowy Policji w W. nie mógł wydać decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, albowiem uwzględniając stan prawny na dzień [...] listopada 2008 roku rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego o zwolnieniu ze służby nie był jeszcze prawomocny. Nadto, w toku postępowania odwoławczego Komendant Wojewódzki wystąpił do Prokuratury Rejonowej w C. o udostępnienie materiałów ze śledztwa przeciwko B. M. Z uzyskanych w ten sposób dokumentów, w tym opinii biegłego sądowego opracowanej na zlecenie Prokuratury Rejonowej w C., organ, powziął wiadomość, że zarówno kierujący samochodem B. M., jak i pieszy S. P. naruszyli zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Taka zaś ocena zdarzenia w ramach prowadzonego postępowania karnego doprowadziła do zmiany postanowienia o przedstawienia zarzutów wobec skarżącego w ten sposób, że na chwilę wydania rozkazu utrzymującego w mocy rozkaz Komendanta Powiatowego skarżący był podejrzany o nieumyślne naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, nieudzielanie pomocy poszkodowanemu w spowodowanym wskutek tego wypadku oraz ucieczkę z miejsca wypadku. W ocenie organu II instancji, wnioski dowodowe składane przez pełnomocnika skarżącego w toku postępowania odwoławczego nie zasługiwały na uwzględnienie, gdyż zeznania powoływanych we wniosku świadków nie mają żadnego znaczenia na ocenę zachowania B. M., a w szczególności na ustaloną w sprawie okoliczność jego oddalenia się z miejsca wypadku oraz nieudzielenia pomocy poszkodowanemu. Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego nie ma też podstaw do uwzględnienia wniosku o umorzenie postępowania. Z kolei protokoły oględzin miejsca wypadku i szkic miejsca wypadku, będące w dyspozycji Prokuratury Rejonowej w C., zostały dołączone do akt administracyjnych. Na powyższą decyzję B. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 7 i 15 k.p.a. poprzez przeprowadzenie większości dowodów co do istoty sprawy przez organ drugiej instancji, co naruszyło zasadę dwuinstancyjności; - art. 8 i 11 k.p.a. poprzez nienależyte rozważenie zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego i w konsekwencji brak wskazania lub niewystarczające wskazanie powodów, dla których zostały one uznane za niezasadne, jak również bezpodstawne zaakceptowanie wadliwej oceny dowodów przeprowadzonej przez organ I instancji; - art. 8, 11, 77 § 1 k.p.a. przez nierozważenie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych ujawnionych w toku postępowania, w tym mało wnikliwe rozważenie dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika skarżącego co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych i wyciągnięcia niezasadnych wniosków, jakoby oczywistym stało się popełnienie przez skarżącego przestępstwa wypadku drogowego, który to stanowił podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu skarżący podniósł m.in., iż w świetle materiałów zgromadzonych przez prokuraturę, w tym opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego skarżący nie mógł w zaistniałych okolicznościach uniknąć wypadku. Ponadto, kwestia ustalenia popełnienia przez skarżącego czynu polegającego na nieudzielaniu pomocy musi być ustalona dopiero w toku postępowania karnego. Skarżący podniósł także, że w dniu [...] października 2008 r. złożył raport o zwolnienie ze służby, a wbrew twierdzeniom organu odwoławczego Komendant Powiatowy Policji zajął merytoryczne stanowisko co do istoty tego żądania. W odpowiedzi na skargę, Lubelski Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, a odnosząc się szczegółowo do zarzutów skargi stwierdził, iż na etapie postępowania odwoławczego wzięto pod uwagę wszystkie ujawnione okoliczności faktyczne i prawne. Organ wskazał także, iż wbrew twierdzeniom skarżącego podstawą wydania decyzji były okoliczności ucieczki z miejsca wypadku i nieudzielania pomocy poszkodowanemu, a opisane w decyzji zachowania skarżącego mające na cele zatarcie śladów przestępstwa i ukrywanie dowodów nie było podstawą wydania zaskarżonej decyzji, wskazywało jedynie szerszy kontekst zdarzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera wad uzasadniających jej usunięcie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wyjaśnił, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, w myśl którego policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Według Sądu, istota zarzutów podnoszonych przez skarżącego sprowadza się nie tyle do kwestionowania wykładni przytoczonego przepisu, ile do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Z kolei, zdaniem Sądu I instancji, podniesione w tym zakresie zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. I tak, Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie jako chybiony uznał zarzut naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez przeprowadzenie większości dowodów co do istoty sprawy przez organ drugiej instancji. Sąd I instancji rozpoznając powyższy zarzut odwołał się do ogólnych zasad rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym i przypomniał, że organ odwoławczy jest tzw. instancją merytoryczną, a nie kasacyjną, a zatem ma obowiązek jeszcze raz, merytorycznie rozważyć istotę sprawy, biorąc przy tym pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania przezeń rozstrzygnięcia. Z tak określonego obowiązku Sąd I instancji wywiódł inną powinność organu odwoławczego, a mianowicie obowiązek uwzględnienia wszelkich zmiany jakie zaszły w tym zakresie od momentu wydania decyzji w pierwszej instancji. Ponadto, WSA w Lublinie zwrócił uwagę, że skoro równocześnie z postępowaniem administracyjnym w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne, to nie można czynić organowi odwoławczemu zarzutów, że wiedząc o nowych ustaleniach czynionych przez prokuraturę w sprawie karnej podejmował czynności w celu uzyskania materiałów z tego postępowania i wykorzystania ich w postępowaniu administracyjnym w sprawie o zwolnienie ze służby. Analizując podstawę prawną zaskarżonego rozkazu Sąd I instancji zauważył, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że decyzje wydawane na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o Policji opierają się na uznaniu administracyjnym, co z kolei zaś oznacza konieczność szczególnie wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Odnosząc powyższą uwagę do kontrolowanego rozkazu personalnego Sąd I instancji uznał, że działanie organu odwoławczego odpowiadało tym wymogom, a organ podjął wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nie dopuścił się uchybień proceduralnych, które mogłyby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji (rozkazu). W ocenie WSA w Lublinie, niezasadny jest także zarzut nienależytego rozważenia zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko i odniósł się w sposób wyczerpujący do podnoszonych przez odwołującego się zarzutów. Jednocześnie Sąd I instancji nie zgodził się z postawionym zarzutem bezpodstawnego zaakceptowania przez organ II instancji wadliwej oceny dowodów przeprowadzonej przez organ I instancji. W tym zakresie Sąd I instancji podniósł, że skarżący formułując ten zarzut w ogóle nie wskazał, na czym ta wadliwa ocena miałaby polegać. Tym samym, Sąd I instancji oceniając zaskarżoną decyzję nie dopatrzył się uchybień w zakresie oceny materiału dowodowego dokonanej przez organ odwoławczy. Sąd I instancji stwierdził również, że postawiony zarzut nierozważenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych ujawnionych w toku postępowania, z którego następnie skarżący wywiódł skutek w postaci poczynienia wadliwych ustaleń faktycznych i wyciągnięcia niezasadnych wniosków i przyjęcia jakoby oczywistym stało się popełnienie przez skarżącego przestępstwa wypadku drogowego, który to stanowił podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, nie znajduje potwierdzenia w treści uzasadnienia zaskarżonego rozkazu i pozbawiony jest podstaw. Rozpatrując opisany zarzut, Sąd stwierdził, iż z treści uzasadnienia decyzji (s. 4-5) wynika, że czynem, który w ocenie organów uzasadnił zwolnienie skarżącego ze służby w Policji nie było naruszenie zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i spowodowanie wypadku ze skutkiem śmiertelnym, gdyż w wyniku ustaleń poczynionych w toku postępowania prokuratorskiego nastąpiła w tym zakresie zmiana kwalifikacji czynu na postać nieumyślną. Podstawą zwolnienia ze służby były natomiast czyny w postaci ucieczki z miejsca wypadku i nieudzielania pomocy poszkodowanemu. Toteż, według Sądu I instancji, argumentacja mająca uzasadnić przywołany zarzut zmierza w istocie do wykazania błędów w ustaleniu faktów dotyczących samego czynu naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchy drogowym, który to czyn nie stanowił podstawy zwolnienia skarżącego ze służby. Z tego powodu Sąd I instancji uznał, że organ zasadnie odmówił uwzględnienia wniosków dowodowych pełnomocnika skarżącego w zakresie przesłuchania świadków na okoliczność warunków atmosferycznych, w jakich doszło do zdarzenia, ponieważ okoliczności te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Powyższe rozważania Sąd I instancji odniósł do omawianej przesłanki zwolnienia ze służby i wskazał, że ustawa o Policji nie wymaga, aby podstawą oceny czynu policjanta były wiążące ustalenia poczynione w wyroku sądu karnego, tak jak jest to w przypadku przesłanki z art. 41 ust. 1 pkt 4. W przypadku przesłanki określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawa wymaga bowiem, aby popełnienie czynu było oczywiste i uniemożliwiało pozostanie policjanta w służbie. Ustawa nie definiuje pojęcia oczywistości użytego w przytoczonym przepisie, gdyż każdorazowo oczywistość musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach indywidualnej sprawy (por. wyrok NSA z 16 maja 2007 r. I OSK 1077/06; LEX nr 342501). Biorąc pod uwagę materiał, jaki został zgromadzony w sprawie oraz ustalenia czynione w postępowaniu karnym prowadzonym przeciwko skarżącemu Sąd stwierdził, że nie można uznać, aby organ dopuścił się naruszenia zasad prawidłowej oceny dowodów w sprawie i błędnie przyjął w konkluzji uzasadnienia zaskarżonego rozkazu personalnego oczywistość popełnionych przez skarżącego czynów, stanowiących podstawę jego zwolnienia ze służby. WSA w Lublinie wypowiadając się w kwestii interpretacji przesłanki zaistnienia sytuacji, w której fakt popełnienia przez policjanta przestępstwa ma uniemożliwiać jego pozostanie w służbie zaznaczył, że w orzecznictwie zwraca się uwagę przede wszystkim na konieczność wykładni tego przepisu z uwzględnieniem szczególnego charakteru służby pełnionej przez policjantów. Dalej Sąd I instancji podniósł, że na powyższe zagadnienie zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w wyroku dotyczącym art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Trybunał stwierdził, iż szczególny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne - niż w wypadku pozostałych zawodów i funkcji - ukształtowanie statusu służbowego, w tym zakresu jego utraty (wyrok TK z 2 września 2008 r.; K. 35/06; OTK-A 2008/7/120). Wedle WSA w Lublinie podobne stanowisko zajął również WSA w Warszawie w wyroku z 10 stycznia 2007 r. (II SA/Wa 1568/06; LEX nr 328881), w którym stwierdził: "Służba publiczna, jaką jest praca w Policji, rodzi po stronie funkcjonariuszy szczególny obowiązek dbania o bezpieczeństwo publiczne, ochronę życia i zdrowia ludzi, a także przestrzeganie przepisów prawa. Ustawodawca nie uzależnił możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy [...] o Policji [...] od przebiegu służby funkcjonariusza ani jego subiektywnego przekonania co do przydatności do zajmowanego stanowiska. Umożliwił natomiast przełożonemu, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania." (tak też WSA w Warszawie w wyroku z 3 grudnia 2007 r.; II SA/Wa 1295/07; LEX nr 501186). Ponadto, jak dalej wyjaśnił WSA w Lublinie, w orzecznictwie przyjmuje się, że wystarczającą przesłanką do zastosowania sankcji przewidzianej przez art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest popełnienie jednego czynu o znamionach przestępstwa (wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2007 r. II SA/Wa 2326/06; LEX nr 318267). W ocenie Sądu, organ administracyjny prawidłowo zakwalifikował zaistniałą sytuację jako popełnienie przez skarżącego czynu uniemożliwiającego jego pozostanie w służbie. Nieudzielenie pomocy ofierze wypadku i ucieczka z tego miejsca stanowią bowiem zdarzenia przeczące wymogom deontologicznym i moralnym, jakie muszą obowiązywać funkcjonariusza Policji. Sąd zaznaczył przy tym, że dokonując wyboru właściwego trybu rozwiązania z funkcjonariuszem stosunku służbowego, organ Policji powinien kierować się dyspozycją art. 7 k.p.a., a więc powinien załatwić sprawę mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis nie daje przy załatwianiu sprawy bezwzględnego pierwszeństwa interesowi strony, lecz nakazuje rozważyć zarówno interes społeczny i słuszny interes strony (wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2008 r.; II SA/Wa 1924/07; LEX nr 518781). Z tego powodu Sąd I instancji uznał, że organy orzekające w sprawie zwolnienia ze służby nie dopuściły się naruszenia przyznanego im przez ustawodawcę zakresu uznania administracyjnego i dokonały właściwego wyważenia interesu publicznego oraz słusznego interesu strony postępowania. W końcowej części uzasadnienia Sąd I instancji przywołał treść art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), zgodnie z którym sąd administracyjny nie jest związany przytoczonymi przez skarżącego zarzutami, lecz jest obowiązany dokonać kompleksowej analizy zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, niezależnie od argumentów podnoszonych w skardze. W związku z tym, WSA w Lublinie uznał za celowe odniesienie się również do kwestii złożonego przez skarżącego wniosku (raportu) o zwolnienie ze służby w Policji. Sąd I instancji przypomniał, że skarżący zwrócił na to uwagę w skardze, lecz jedynie na marginesie zasadniczych rozważań. Analizując chronologię zdarzeń zaistniałych w sprawie Sąd I instancji zwrócił uwagę, że w tym samym dniu, tj. [...] października 2008 r. skarżący pokwitował odbiór zawiadomienia o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o zwolnienie go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji oraz sam złożył wniosek o zwolnienie ze służby z dniem [...] lutego 2008 r. "w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych". Według WSA w Lublinie, analiza akt administracyjnych nie pozwala na ustalenie, która z tych czynności miała miejsce jako pierwsza. Z materiałów nadesłanych przez organ na żądanie Sądu wynika jedynie, że raport skarżącego został potraktowany jako wniosek o zwolnienie ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji, a postępowanie w tej sprawie zakończyło się jego umorzeniem ze względu na bezprzedmiotowość wynikającą z faktu, iż wcześniej została wydana decyzja o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy. Sądowi z urzędu wiadomo, że decyzje w sprawie umorzenia są przedmiotem kontroli sądu w sprawie o innej sygnaturze. W ocenie Sądu, wydanie zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji w sytuacji, gdy skarżący równocześnie złożył wniosek o zwolnienie na innej podstawie ustawowej nie było sprzeczne z prawem. Jak wywiedziono wyżej, rato legis przesłanki zwolnienia określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8 jest umożliwienie przełożonym służbowym, w związku z koniecznością zapewnienia prawidłowej realizacji zadań nałożonych przepisami prawa na Policję, taki dobór kadry, aby mogła ona efektywnie realizować te zadania. Policjant, co do którego ustalono w toku postępowania oczywisty fakt popełnienia przestępstwa uniemożliwiającego pozostawanie w służbie nie może skutecznie blokować możliwości podjęcia działań przez przełożonych poprzez składanie wniosku o zwolnienie na korzystniejszej dlań podstawie prawnej. W tej części uzasadnienia Sąd I instancji ponownie podkreślił, że decyzje wydawane na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy o Policji opierają się na uznaniu administracyjnym, którego stosowanie wymaga uwzględniania nie tylko interesu stron (z zastrzeżeniem, że musi być on słuszny), ale również interesu publicznego. W interesie publicznym leży zaś usunięcie ze służby osoby, która swym zachowaniem zaprzeczyła podstawowym wymogom stawianym wobec funkcjonariuszy Policji. W konsekwencji, osoba taka nie powinna przy tym korzystać z przywilejów, jakie ustawodawca przyznaje osobom zwalnianym ze służby na innych podstawach prawnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący reprezentowany przez pełnomocnika - adwokata B. W. Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. W ramach pierwszej podstawy kasacyjnej, przewidzianej w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej P.p.s.a, skarżący kasacyjnie sformułował zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 41 ust. 2 pkt. 8 ustawy o Policji przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że ucieczka z miejsca zdarzenia, stanowi czyn, o którym mowa w tym przepisie, podczas gdy, ucieczka z miejsca zdarzenia nie wypełnia znamion przestępstwa, co samoistnie powoduje brak możliwości zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Natomiast w ramach drugiej z podstaw kasacyjnych, wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 P.p.s.a. przez nienależyte wyjaśnienie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się Sąd, wydając zaskarżony wyrok, co, w konsekwencji, uniemożliwia kontrolę tego orzeczenia. Pełnomocnik zarzucił również naruszenie tego przepisu przez nienależyte ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w skardze, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia stanu sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podniósł, że Sąd niewłaściwie rozpatrzył skargę, o czym świadczy stwierdzenie zamieszczone w uzasadnieniu wyroku, zgodnie z którym "Podstawą zwolnienia ze służby były czyny w postaci ucieczki z miejsca wypadku i nieudzielenia pomocy poszkodowanemu". Zdaniem pełnomocnika, powyższe stwierdzenie jest sprzeczne z uzasadnieniem rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w W. (pierwszej decyzji merytorycznej w sprawie), w której organ stwierdził z kolei, że: "W świetle stanu faktycznego ustalonego w postępowaniu przygotowawczym, w tym wyjaśnień w których policjant przyznał się do zarzucanych czynów i szczegółowo opisał przebieg zdarzenia, popełnienie zarzucanych mu czynów jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie". Pełnomocnik podkreślił, że zarzucanymi skarżącemu czynami były przestępstwa określone w art. 177 § 2 w zw. z art. 178 § 1 k.k. oraz przestępstwo określone w art. 162 k.k. Następnie pełnomocnik wyjaśnił, że czyn opisany w dyspozycji przepisu art. 177 k.k. jest zawsze czynem nieumyślnym. Jedynie zasady bezpieczeństwa można naruszyć w sposób umyślny lub nieumyślny, natomiast czyn jest zawsze popełniony nieumyślnie. Z tego powodu pełnomocnik uznał, że błędne jest w stopniu oczywistym wnioskowanie Sądu jakoby ze zmiany opisu czynu można było wywieść wniosek, że postawienie zarzutu spowodowania wypadku nie było podstawą zwolnienia skarżącego. Pełnomocnik podkreślił, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do zupełnie odmiennego wnioskowania w tym zakresie. Dlatego też, jego zdaniem Sąd poczynił wadliwe ustalenia faktyczne. W ocenie pełnomocnika, prowadzi to zarazem do wniosku, że Sąd albo w ogóle nie rozważał podstaw decyzji, albo zrobił to w niewłaściwy sposób. Z przytoczonych bowiem przez skarżącego dowodów, jak zauważył, jednoznacznie wynika, że nie mógł on uniknąć zdarzenia. To samoistnie winno eliminować z podstawy decyzji przestępstwo określone w art. 177 § 2 k.k. Nadto, wskazał, że jeżeli brak było podstaw do rozważania przestępstwa wypadku drogowego, to również nie można rozważać odpowiedzialności za ucieczkę z miejsca wypadku, skoro nie zaistniał on jako fakt prawny. Zaznaczył przy tym, że art. 178 k.k. nie ma charakteru samoistnego, a wystąpienie przesłanki w nim wymienionej decyduje jedynie o zaostrzeniu odpowiedzialności karnej wobec sprawcy wypadku komunikacyjnego. Z powyższej regulacji autor skargi kasacyjnej wywiódł jednocześnie zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Skoro bowiem, jak stwierdził, ucieczka z miejsca zdarzenia, nie wypełnia znamion przestępstwa, a co za tym idzie, nie może stanowić podstawy do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, to okoliczność ta wprost wskazuje na naruszenie przepisów prawa materialnego i uzasadnia uchylenie zaskarżonego wyroku. Pełnomocnik, wbrew twierdzeniem Sądu o prawidłowości przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego, podniósł, że organ nie zażądał wszystkich dowodów, a przede wszystkim nie poddał ich należytej analizie. Zwrócił uwagę, że Lubelski Komendant Wojewódzki w Lublinie, znając treść opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego, która jednoznacznie wskazuje, że B. M. nie mógł uniknąć zdarzenia, zaakceptował wadliwą decyzję Komendanta Powiatowego Policji w W. Co więcej, w uzasadnieniu decyzji Lubelski Komendant Wojewódzki Policji zmienił podstawę faktyczną rozkazu o zwolnieniu ze służby, twierdząc, że nie zarzut spowodowania wypadku drogowego, lecz inne okoliczności stanowią, że rozkaz nr [...] KPP w W. jest słuszny. Według pełnomocnika oznacza to, że w postępowaniu administracyjnym doszło do ograniczenia uprawnień skarżącego. Wszak, w postępowaniu odwoławczym skarżący przytaczał dowody na brak możliwości uniknięcia wypadku, która to okoliczność stanowiła podstawę decyzji, zaś w uzasadnieniu decyzji organu II instancji zostały przywołane inne podstawy faktyczne, które miały uzasadniać słuszność zwolnienia skarżącego ze służby. W takiej zaś sytuacji, w sposób oczywisty ograniczono prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu, tylko do jednej instancji. Zdaniem pełnomocnika, oddalenie skargi na decyzję wydaną w postępowaniu, w którym organ II instancji zmienia podstawę faktyczną decyzji i w ten sposób ogranicza prawo strony, co do możliwości odniesienia się do twierdzeń organu, stanowi naruszenie, które w sposób oczywisty wpływało na wynik sprawy. Uzasadniając zarzut wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku, skarżący kasacyjnie wskazał, że wprawdzie Sąd I instancji zasadnie zauważył, że zarzuty skargi nie dotyczyły błędnej wykładni podstawy prawnej rozkazu o zwolnieniu ze służby, ale naruszenia przepisów postępowania, które doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, to nie dostrzegł jednak uchybień, które wymienił w tym zakresie skarżący. Pełnomocnik powyższy wywód uzupełnił o stwierdzenie, że Sąd w ogóle pominął okoliczność, że zarzuty podnoszone przez skarżącego nie tylko miały wykazać brak wyczerpania znamion przestępstwa (a zatem przesłanki określonej w art. 41 ust. 2 pkt 8), ale również brak oczywistości zarzucanych skarżącemu przez prokuraturę czynów. Wedle pełnomocnika, Sąd pobieżnie odniósł się do zarzutów skarżącego używając krótkich i zdawkowych wypowiedzi, z których nie wynika, dlaczego stawiany przez skarżącego zarzut jest chybiony i dlaczego stanowisko organu jest uzasadnione. W końcowej części uzasadnienia skargi kasacyjnej pełnomocnik zwrócił uwagę, że powołany w uzasadnieniu wyroku wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2007 r. dotyczył innych, aniżeli zarzucanych skarżącemu, czynów i w rezultacie pozbawiony jest wartość dowodowej. Podkreślił też, że uznaniowy charakter decyzji wydanej w oparciu o art. 41 ust. 2 ustawy o Policji nie oznacza dowolności takiego uznania. Uznanie nie może być bowiem oparte na błędnych założeniach faktycznych lub prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej wskazuje, że Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. w ten sposób, że nienależycie wyjaśnił okoliczności faktyczne i prawne, którymi się kierował wydając zaskarżony wyrok, a tym samym uniemożliwił jego kontrolę instancyjną. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ skarżący kasacyjnie nie podał na czym miałoby to uchybienie w istocie polegać. Mimo obszernego i wyczerpującego przedstawienia przez Sąd stanu sprawy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku skarżący kasacyjnie nie sformułował konkretnych zarzutów wobec jego treści. Natomiast uzasadnienie skargi kasacyjnej w części dotyczącej błędnych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji, autor skargi kasacyjnej powiązał z zarzutem naruszenia prawa materialnego, tj. art. 177 k.k w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji), co czyni niemożliwym jego rozpoznanie w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Pełnomocnik zarzucił również naruszenie przywołanego powyżej przepisu przez nienależyte ustosunkowanie się przez Sąd I instancji do zarzutów podniesionych skardze. Zdaniem pełnomocnika, do powyższego uchybienia doszło przez pobieżne odniesienie się przez Sąd I instancji do postawionych w skardze zarzutów i użycie w uzasadnieniu wyroku krótkich i zdawkowych wypowiedzi. Z zarzutem tym nie można się zgodzić. Wbrew bowiem stanowisku skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji rozpoznał wszystkie postawione w skardze zarzuty i podał powody, dla których odmówił im zasadności. Świadczy o tym treść uzasadnienia, w którym Sąd I instancji nie tylko wyjaśnił brak zasadności zarzutów dotyczących naruszenia zasad przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego i poczynionych w oparciu o jego wynik ustaleń, ale nadto odniósł się do dodatkowych twierdzeń skarżącego w zakresie podnoszonej przez niego okoliczności złożenia wniosku o zwolnienie ze służby w Policji w oparciu o inną podstawę prawną. Nie można uznać za zasadny także zarzutu naruszenia prawa materialnego. Stawiając ten zarzut skarżący kasacyjnie stwierdził, że Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i w konsekwencji niezasadnie przyjął, że ucieczka z miejsca zdarzenia stanowi czyn, o którym mowa w tym przepisie podczas, gdy ucieczka z miejsca zdarzenia nie wypełnia znamion przestępstwa. Zarzut ten skarżący sformułował w powiązaniu z przepisem art. 177 § 2 w zw. z art. 178 § 1 k.k. oraz art. 162 k.k. Przy czym, w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik wywiódł, że Sąd błędnie ustalił, że wskutek zmiany, w toku postępowania przygotowawczego, kwalifikacji prawnej czynu naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym i spowodowania wypadku ze skutkiem śmiertelnym na postać nieumyślną, podstawą zwolnienia ze służby w Policji nie był ten właśnie czyn, lecz były nim czyny w postaci ucieczki z miejsca wypadku i nieudzielania pomocy. Zaznaczył, że, odmiennie niż przyjął to Sąd, czyn ten był podstawą zwolnienia skarżącego ze służby, a z uwagi na wnioskowane w toku postępowania administracyjnego dowody, czyn ten nie mógł stanowić podstawy zwolnienia, czego jednak, jego zdaniem, WSA w Lublinie w ogóle nie dostrzegł. Należy wskazać, że art. 177 § 1 k.k., stanowi iż kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. W myśl zaś § 2 tego przepisu, jeżeli następstwem wypadku jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Z kolei, zgodnie z treścią art. 178 § 1 k.k., skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone w art. 173, 174 lub 177 znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy tego zagrożenia zwiększonego o połowę. Rację ma zatem skarżący kasacyjnie twierdząc, że spowodowanie wypadku będzie zawsze czynem nieumyślnym, a jedynie zasady bezpieczeństwa można naruszyć w sposób umyślny lub nieumyślny. Zasadnie również autor skargi kasacyjnej podnosi, że ucieczka z miejsca zdarzenia ma wyłącznie wpływ na wymiar kary i nie stanowi przestępstwa. Niemniej jednak, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazane naruszenia prawa materialnego nie miały wpływu na wynik sprawy, wobec dalszych, prawidłowych ustaleń Sądu I instancji. Skarżący kasacyjnie zdaje się bowiem nie dostrzegać, że o ile w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, podstawą zwolnienia B. M., rzeczywiście nie mógł być czyn w postaci spowodowania wypadku drogowego, to w oparciu o ten sam materiał dowodowy podstawą tego zwolnienia był niewątpliwie czyn w postaci nieudzielania pomocy człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (art. 162 k.k.). Takiego też, prawidłowego ustalenia, dokonał Sąd I instancji kontrolując decyzję Lubelskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Lublinie. Co więcej, do popełnienia tego czynu przyznał się sam B. M. składając wyjaśnienia w toku postępowania przygotowawczego, a okoliczności tej nie zakwestionował również i w postępowaniu przed Sądem I instancji Nie jest zatem skuteczny zarzut naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, skoro, wolą ustawodawcy, do zastosowania tego przepisu przez organ Policji w stosunku do policjanta, wystarczającą przesłanką jest ustalenie popełnienia tylko jednego czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Toteż, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, trafne jest stanowisko WSA w Lublinie, że nieudzielenie pomocy ofierze wypadku, w którym uczestniczy policjant, przez tegoż policjanta, było czynem przeczącym zasadom deontologicznym i moralnym, które muszą obowiązywać policjanta. Zatem decyzja o zwolnieniu ze służby była zgodna z prawem. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie mając usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu - na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.