I SA/Sz 412/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia N S A - Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Pismem z dnia 24 września 2007 r. W.G. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r., składając jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi. Uzasadniając ten wniosek skarżąca podniosła, że rozmiar określonego zobowiązania podatkowego i jego natychmiastowa egzekucja doprowadzi do dalszej degradacji majątkowej rodziny skarżącej, która wraz z 9 - letnim synem utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości [...]. Dodatkowo strona wskazała, że jej syn ma orzeczoną niepełnosprawność intelektualną. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 wyżej wymienionej ustawy. U podstaw tej regulacji legła potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. obciąża sąd administracyjny, jednak uprawdopodobnienie okoliczności faktycznych będących podstawą wniosku ciąży na skarżącym, który działa we własnym, procesowym interesie (por. M. Bogusz w glosie do postanowienia NSA z dnia 31 marca 2005 r. II OZ 155/05. Gdańskie Studia Prawnicze 2006 nr 1 poz. 1). W rozpoznawanej sprawie wskazane przez W.G. okoliczności, mające uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wyrażone ogólnikowymi stwierdzeniami, tj. że natychmiastowe wszczęcie egzekucji, spowoduje dalszą degradację majątkową rodziny skarżącej, która waz z 9 - letnim synem utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości [...] oraz wskazanie na orzeczoną niepełnosprawność intelektualną dziecka, nie uprawdopodabniają, zdaniem Sądu, zaistnienia, wynikających z powołanego wyżej art. 61 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Powoływana trudna sytuacja finansowa i osobista strony bowiem, która została również przedstawiona w związku ze złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż mechanizmy zawarte w przepisach egzekucyjnych zapewniają dłużnikowi minimum egzystencji, a skutki decyzji dotyczących - jak w niniejszej sprawie - określonej sumy pieniężnej, są z natury rzeczy odwracalne. Ponadto zauważyć należy, że niskie dochody, brak majątku, lokat oraz rachunków bankowych uniemożliwia skuteczne zastosowanie przez organ egzekucyjny środka egzekucyjnego poprzez zajęcie wynagrodzenia za pracę czy rachunku. W konsekwencji obawa skarżącej powstania ewentualnej szkody czy nieodwracalnych skutków poprzez pozbawienie jej środków egzystencji (które i tak z tego, co podaje nie zapewnią skutecznej egzekucji) w razie wykonania decyzji nie jest obiektywnie rzecz oceniając realna. Niezależnie od powyższego, nie ulega wątpliwości, że wykonanie jakiejkolwiek decyzji określającej zobowiązanie podatkowe ma dla jej adresata niekorzystne konsekwencje. Wskazać jednak należy, że nie sposób utożsamiać zapłaty podatku (nawet określonego w znacznych rozmiarach, na co powołuje się strona) z wyrządzeniem znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a, gdyż skutki zapłaty są "odwracalne" poprzez zwrot ewentualnej nadpłaty podatku i to z wysokimi odsetkami, będącymi formą odszkodowania (vide: postanowienie NSA z 3 września 2004 r. , sygn. akt FZ 250/04, niepubl.). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, iż w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i dlatego na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 wyżej wymienionej ustawy, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.