IV SA/Gl 1415/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie transportu drogowego i przewozów – kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 5 UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] S.D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] dotyczącą nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został w niczym uzasadniony. Nadto w piśmie z dnia [...] skarżący uzupełnił skargę w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie tym wskazano, że konsekwencje egzekucji kwoty [...] zł mogą być trudne do odwrócenia, a jej późniejszy zwrot może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Branża, w której skarżący pracuje, wymaga ciągłych nakładów finansowych na paliwo, ubezpieczenie, przeglądy techniczne i wynagrodzenia pracowników. Egzekucja kary pieniężnej spowoduje utratę płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zdaniem skarżącego taka sytuacja może doprowadzić do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w postaci przewozu drogowego towarów. W piśmie z dnia [...] organ stwierdził, że brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie wydanie postanowienia oczekiwanego przez stronę zależy od uznania sądu. Zatem nawet jeśli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia. Regulacja prawna wskazanego przepisu, jak podnosi orzecznictwo i doktryna, prowadzi do wniosku, iż wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (Komentarz do art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005r.). Odnosząc się do argumentów mających na celu uzasadnienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zauważyć należy, iż skarżący powołał się na utratę płynności finansowej i uniemożliwienie pokrywania bieżących wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jednakże, z dokumentów zawartych w aktach sprawy wynika, że S.D. nadal prowadzi działalność gospodarczą i brak jakichkolwiek symptomów, aby jego firma utracić mogła płynność finansową na skutek braku realizacji jednej z faktur wystawionych przez podmiot gospodarczy, która to faktura została zajęta przez organ egzekucyjny. Ponadto z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] wynika, że skarżący prowadzi działalność w szerszym wymiarze, niż tylko w zakresie przewozu drogowego. Równocześnie skarżący powinien liczyć się z koniecznością pokrywania bieżących wydatków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przyszłe, hipotetyczne i nie znajdujące oparcia w dokumentach zdarzenia nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu S.D. nie wykazał również, aby egzekucja kary pieniężnej doprowadziła do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko w sytuacji, gdy wykonanie zaskarżonej decyzji skutkowałoby całkowitym zakończeniem prowadzonej działalności gospodarczej, nie tylko jej ograniczeniem, a w konsekwencji utartą jedynego źródła utrzymania strony skarżącej, spełniona zostaje przesłanka wyrządzenia znacznej szkody (patrz: postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt II OZ 1386/07). Należy wskazać, że zapłata kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, nie wywołuje skutku nieodwracalnego, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku zatem uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu uiszczonej kwoty. Wobec powyższego nie można stwierdzić zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z art. 61 P.p.s.a. nie wykazano bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do usunięcia skutków. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. ----------------------- 2