II OZ 1267/10

SENTENCJA II OZ 1267 / 10 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 października 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 728/10 w zakresie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi J. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE II OZ 1267 / 10 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek J. J. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie przekazania wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalając wniosek skarżącego, wskazał na treść art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) i podkreślił, iż to na stronie wnoszącej o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji ustalił w oparciu o dane przedstawione przez skarżącego, że wysokość jego dochodu wynosi 1700 zł netto, a wydatki wynikające z dołączonych faktur wynoszą miesięcznie ok. 840 zł i to wliczając, że np. miesięczne wydatki na zakup lekarstw wynoszą ok. 120 zł. Sąd uznał, że skarżący nie był w stanie udokumentować wszystkich wydatków i niewątpliwie wydatki np. na żywność są większe niż 120 zł, z drugiej jednak strony nie wszystkie wydatki, które ponosi skarżący są niezbędne do utrzymania, dotyczy to w szczególności wydatków na dwie telewizje cyfrowe. W ocenie Sądu kwota pozostała po odliczeniu poniesionych wydatków nie pozwala na uwzględnienie wniosku dotyczącego przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie określonym w rozpoznawanym wniosku. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. J., zaskarżając go w całości oraz wskazując na okoliczności śmierci jego żony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazania wymaga okoliczność, iż o ile w skardze na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych, o tyle składając wniosek o przyznanie mu prawa pomocy na urzędowym formularzu sprecyzował, iż wnosi o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W sentencji zaskarżonego postanowienia natomiast Sąd pierwszej instancji odmówił skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Sąd ten zatem wykroczył poza granice wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie uwzględniając tego, iż skarżący wnioskował o częściowe zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Nie powoduje to jednak konieczności uchylenia podjętego rozstrzygnięcia, bowiem jak wynika z zastosowanej podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia oraz zawartej w uzasadnieniu argumentacji, Sąd ten analizował również możliwość przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, a zatem uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stronie może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest obowiązek ponoszenia kosztów sądowych przez wnoszącego skargę. Zwolnienie od tegoż obowiązku ma charakter wyjątkowy i muszą za nim przemawiać uzasadnione okoliczności faktyczne wskazujące, że obiektywna sytuacja finansowa strony nie daje jej możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. W odniesieniu do osiąganych przez skarżącego dochodów i ponoszonych wydatków, zakładając również istnienie innych, nieujawnionych przez skarżącego obciążeń, zasadne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż jego sytuacja finansowa uzasadnia przyjęcie, że nie została spełniona przesłanka niemożności poniesienia przez wnioskodawcę kosztów sądowych w niniejszej sprawie, a także że nie zaistniała konieczność przyznania mu pełnomocnika z urzędu. Przedstawione przez skarżącego zarzuty, nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie ustaleń, jak i oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu. Mając wskazane wyżej okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesione zażalenie na mocy art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jako pozbawione uzasadnionych podstaw.