II GZ 486/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1579/12 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o obrocie instrumentami finansowymi postanawia: 1. sprostować z urzędu rubrum postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1579/12, w ten sposób, że w miejsce numeru zaskarżonej decyzji zamiast błędnie wpisanego "[...]" prawidłowo wpisać "[...] ", 2. oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z 28 września 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 1579/12, odmówił G. K. wstrzymania wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z [...] czerwca 2012 r., nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o obrocie instrumentami finansowymi. I Z uzasadnienia postanowienia wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia. G. K. w skardze z [...] lipca 2012 r. złożonej do WSA w W. zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z [...] czerwca 2012 r. o wskazanym wyżej numerze, którą organ utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2011 r., nr [...], nakładającą na P. C., G. K. i J. M. kary pieniężne w kwocie po 150.000,00 zł na każdego z nich, w części dotyczącej wnioskodawcy. W uzasadnieniu wniosku argumentował, że ze względu na wysokość kary poniesie znaczną szkodę majątkową w postaci utraty płynności finansowej i bieżących źródeł dochodów oraz szkodę niemajątkową w postaci utarty reputacji. Wystąpienie obydwu rodzajów szkody może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący pismem z [...] września 2012 r. zwrócił się do Sądu pierwszej instancji o niezwłoczne rozpatrzenie złożonego wniosku, gdyż otrzymał wezwanie do zapłaty nałożonej kary. Postanowieniem z 28 września 2012 r. Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a." odmówił wnioskodawcy udzielenia ochrony tymczasowej w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Uzasadniając odmowę Sąd powołał postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w powyższym zakresie i ocenił, że wnioskodawca nie wykazał żadnych okoliczności, które świadczyłyby o wyrządzeniu mu znacznej szkody – zarówno majątkowej, jak i niemajątkowej – lub spowodowałyby trudne do odwrócenia skutki. Sąd podkreślił, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie badał legalności decyzji, tylko ocenił wystąpienie ustawowych przesłanek przemawiających za wstrzymaniem jej wykonania. II G. K. nie zgodził się z tym postanowieniem i zażaleniem z [...] października 2012 r. wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżył je w całości. Wniósł o zmianę postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania decyzji, a ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wnoszący zażalenie zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że obowiązkiem skarżącego jest wykazanie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne podczas gdy skarżącego obciąża jedynie obowiązek uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa powstania znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak całościowego odniesienia do wskazanych przez skarżącego okoliczności oraz dokumentów uprawdopodabniających niebezpieczeństwo powstania po stronie skarżącego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków na skutek braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zarzuty wnoszący zażalenie stwierdził, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej oceny złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i niewłaściwie zastosował art. 61 § 3 p.p.s.a., wymagając udowodnienia przytoczonych w nim okoliczności. Ponadto wysoka kara pieniężna blisko czterokrotnie przekracza roczne dochody wnoszącego zażalenie. Komisja Nadzoru Finansowego w odpowiedzi wniosła o oddalenie zażalenia. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny sprostował oczywistą omyłkę w rubrum postanowienia WSA w W. z 28 września 2012 r., poprzez wpisanie w miejsce błędnego numeru decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie wykonania, prawidłowego numeru tej decyzji. Nie ma bowiem żadnych wątpliwości, że wniosek skarżącego zawarty w skardze z [...] lipca 2012 r., jak również sama skarga, dotyczą decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z [...] czerwca 2012 r. o numerze [...]. Zaistniała omyłka wymagała sprostowania. Dlatego na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. postanowiono jak w punkcie 1. sentencji. Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Przypomnieć należy, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, o którym mowa w art. 61 p.p.s.a. W sprawie niniejszej Sąd pierwszej instancji postanowieniem z 28 września 2012 r. odmówił wnioskodawcy wstrzymania wykonania objętej skargą z [...] lipca 2012 r. decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z [...] czerwca 2012 r., utrzymującej w mocy decyzję tego organu z [...] września 2011 r. o nałożeniu m.in. na G. K. kary pieniężnej w kwocie 150.000,00 zł. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przytoczył treść przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. i poprawnie przeanalizował wniosek skarżącego pod kątem możliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak zatem wynika z treści cytowanego przepisu przesłankami do wstrzymania wykonania decyzji przez sąd są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym zaznaczyć należy, iż szkoda nie musi mieć charakteru materialnego, natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd pierwszej instancji nie uznał zasadności wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, ponieważ wnioskodawca w treści wniosku nie uprawdopodobnił okoliczności przemawiających za uwzględnieniem przez Sąd zgłoszonego żądania. Odnosząc się w tym miejscu do argumentacji zażalenia stwierdzić trzeba, że jest ona w całości niezasadna. Z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że WSA w W. w żadnym razie nie nakazał wnioskodawcy udowodnienia okoliczności z art. 61 § 3 p.p.s.a., ale ich uprawdopodobnienie. Okoliczności tych, poza przytoczeniem ogólnikowych stwierdzeń o pozostawaniu w trudnej sytuacji, G. K. nie wykazał ani w postępowaniu przed WSA, ani przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Twierdzenie wnioskodawcy, że nałożona na niego kara pieniężna jest znaczna i blisko czterokrotnie przekracza wysokość jego rocznego dochodu, nie zostało poparte żadnymi dokumentami źródłowymi, które by pozwoliły Sądowi przeprowadzić ocenę wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny nie jest zobowiązany do poszukiwania odnośnych dokumentów w aktach administracyjnych sprawy, ani też nie zna z urzędu aktualnej sytuacji skarżącego. Ponadto zaznaczyć trzeba, że uzasadnienie postanowienia WSA w W. z 28 września 2012 r. spełnia wymogi konstrukcyjne uzasadnienia orzeczenia przewidziane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. Wyjaśnienia wymaga również, że oddalenie zażalenia inicjującego postępowanie przed NSA nie ma wpływu na zasadność lub brak zasadności złożonej skargi. Nie pozbawia też skarżącego prawa do ponowienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w pkt 2. sentencji.