II SAB/Wr 1539/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon, Sędziowie Sędzia WSA Adam Habuda, Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi V. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody D. do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych); V. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Skarżący (V. K.), wniósł w dniu [...] skargę na bezczynność Wojewody D. (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia sprawy z jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę – złożonego [...]. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – dalej: p.p.s.a., skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 2. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ I instancji odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 4. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 6000 złotych oraz 5. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Skarżący uzasadnił wnioski i zaprezentował swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę okazała się uzasadniona, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 ani w terminie wskazanym w art. 36 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że [...] skarżący wniósł do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie nie otrzymał informacji, że od dnia jego złożenia, jego pobyt (jako wnioskodawcy) na terytorium RP uważa się za legalny aż do czasu zakończenia wszczętego postępowania administracyjnego. Pismem z [...] organ wystąpił do odpowiednich służb o przekazanie informacji na temat pobytu cudzoziemca na terytorium RP. Odpowiedź na nią z Komendy Wojewódzkiej Policji we W. otrzymał dnia [...]. Dnia [...] skarżący uzupełnił swój wniosek dołączając do akt sprawy dokumenty przedstawiające jego aktualną sytuację życiową w Polsce, m.in. takie jak: umowę najmu lokalu mieszkalnego, umowę zlecenia na czas nieokreślony oraz powiadomienie o nadaniu nr PESEL. Dnia [...] Wojewoda wezwał skarżącego do uzupełnienia niekompletnego wniosku o: kserokopię wszystkich stron paszportu zawierających adnotacje urzędowe, uzupełnienia formularza wniosku o odpowiednie części oraz złożenie odcisków linii papilarnych, wzywając jednocześnie do osobistego stawiennictwa w siedzibie organu w dniu [...]. Wnioskowane czynności zostały dokonane w ww. terminie. W dniu [...] skarżący złożył ponaglenie na działanie organu. Dnia [...] przedłożył Wojewodzie kolejny dokument – zaświadczenie o kontynuacji studiów stacjonarnych. Pismem z [...] organ poinformował skarżącego, że wszczęte postępowanie administracyjne zostanie zakończone do [...]. Tego samego dnia do urzędu wojewódzkiego wpłynęły kolejne dokumenty ukazujące aktualną sytuację życiową wnioskodawcy, a mogące mieć wpływ na rozpoznanie wniosku. Były to: nowa umowa najmu mieszkania, zaświadczenia z ZUS-u dot. podleganiu ubezpieczeniom społecznym oraz zaświadczenie o kontynuacji studiów. Dnia [...] organ wydał decyzję o udzieleniu wnioskodawcy zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia [...]. Jednocześnie pomimo otrzymania w dniu [...] niniejszej skargi, dopiero w dniu [...] organ przekazał ponaglenie do Szefa Urzędu ds. Cudzoziemców uznając je za nieuzasadnione z uwagi na to, że przedmiotowe postępowanie administracyjne zostało zakończone zgodnie z żądaniem strony. Powyższe ustalenia wskazują, że organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w ten sposób zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8 i art. 12 k.p.a. Okres zwłoki organu, który od daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, tj. [...] do dnia [...] (podjęcie pierwszej czynności w sprawie) nie podejmował w sprawie jakichkolwiek czynności, znacząco przekracza maksymalne terminy określone w przepisach, a w sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby usprawiedliwić opieszałe działanie Wojewody. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu organ dopuścił się bezczynności (pkt I sentencji wyroku). Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania oraz błędny sposób postępowania sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, jak też z art. 2 Konstytucji RP (zasadą demokratycznego państwa prawa), art. 30 (godnością człowieka) i art. 37 ust. 1 Konstytucji RP (korzystaniem z wolności i praw konstytucyjnych przez cudzoziemców) Sąd uznał, że bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Wobec wydania w dniu [...] decyzji załatwiającej wniosek złożony w niniejszej sprawie, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody D. do załatwienia sprawy z wniosku skarżącego (pkt III sentencji wyroku). Na wniosek skarżącego, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał sumę pieniężną w kwocie 1.000 złotych (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty w/w kwoty przez organ posłuży zwalczeniu opieszałości organu w sprawie (zdyscyplinuje organ). Tym samym Sąd uznał, że wnioskowana w skardze kwota 6.000 zł jest wygórowana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).