I FZ 223/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 sierpnia 2019 r. sygn. akt I SA/Gd 971/19 odrzucające skargę K. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 11 marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2014 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE I FZ 223/19 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2019 r., sygn. akt I SA/Gd 971/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: sąd pierwszej instancji) odrzucił skargę K. D. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 11 marca 2019 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 13 czerwca 2019 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 czerwca 2019 r. Pełnomocnik skarżącego przedłożył pełnomocnictwo procesowe do występowania w sprawie w dniu 9 lipca 2019 r. W związku z tym sąd wskazał, że termin do uzupełnienia braku formalnego skargi upływał z dniem 1 lipca 2019 r., a zatem przedłożenie pełnomocnictwa nastąpiło po terminie, co uczyniło tę czynność bezskuteczną. Wobec tego zaszła podstawa do odrzucenia skargi z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości, zarzucając wydanie postanowienia z naruszeniem: - art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez wadliwe przyjęcie, że skarga dotknięta była nieuzupełnionym w terminie brakiem formalnym, - art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez nieuprawnione wezwanie skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu zażalenia jego autor podniósł, że bezzasadnie sąd uznał, że skarżący wraz ze skargą nie złożył pełnomocnictwa. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnictwo procesowe zostało ze skargą złożone, jednak zostało przekazane do akt sprawy o sygn. akt I SA/Gd 921/19. Takie działanie jest według skarżącego wadliwe, skoro bowiem pełnomocnictwo znajdowało się w aktach niniejszej sprawy, powinno być w nich pozostawione, a do uzupełnienia braków formalnych skarżący powinien zostać wezwany w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 921/19. Jeśli zaś pojawiłyby się wątpliwości co do tego, do jakiej sprawy przypisać pełnomocnictwo, to na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a. należało wystąpić do skarżącego o dodatkowe objaśnienia, a nie kierować się stanowiskiem organu administracji. To bowiem skarżący (jego pełnomocnik) ma obowiązek złożyć pełnomocnictwo do akt sprawy sądowoadministracyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że skarżący w istocie nie kwestionuje samego faktu nieuzupełnienia braku skargi w zakreślonym przez sąd terminie. Co prawda skarżący podnosi, że wezwanie do uzupełnienia braku zostało odebrane w dniu 1 lipca 2019 r., jednak nie tylko jest to sprzeczne z aktami sprawy (datę otrzymania wezwania w dniu 24 czerwca 2019 r. potwierdził na formularzu potwierdzenia odbioru upoważniony pracownik kancelarii), ale i nic nie zmienia w kwestii oceny zachowania terminu uzupełnienia braku formalnego skargi (gdyby zgodne ze stanem faktycznym było odebranie wezwania w dniu 1 lipca 2019 r., termin upłynąłby z dniem 8 lipca 2019 r., podczas gdy brak uzupełniony został w dniu 9 lipca 2019 r.). Nie jest również kwestionowana precyzyjność wezwania oraz zrozumiałość pouczeń. Zdaniem pełnomocnika skarżącego o zasadności zażalenia świadczy przede wszystkim okoliczność, że pełnomocnictwo zostało przedłożone wraz ze skargą, a zatem nie było braku formalnego, który należało uzupełnić. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności wskazać, że poza granicami niniejszej sprawy wpadkowej pozostaje to, czy w innej ze spraw skarżącego, tj. w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 921/19, występował brak formalny, o którego uzupełnienie skarżący powinien zostać wezwany. Jedyną kwestią, która jest istotna dla oceny zasadności zażalenia, jest to, czy w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 971/19, tj. w sprawie, w której zostało wydane zaskarżone postanowienie, trafnie stwierdzono brak formalny skargi wymagający uzupełnienia w trybie z art. 49 § 1 p.p.s.a. Wymaga zaznaczenia, że akta sprawy potwierdzają, że jednym z załączników do skargi był dokument pełnomocnictwa, jak i to, że dokument ten został - na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 czerwca 2019 r. - dołączony do akt innej sprawy sądowej skarżącego. Nie oznacza to jednak, wbrew intencjom autora zażalenia, że wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi było wadliwe, a jego niewypełnienie w zakreślonym terminie nie mogło prowadzić do odrzucenia skargi. Okolicznością pomijaną przez skarżącego był powód wyłączenia dokumentu pełnomocnictwa z akt niniejszej sprawy i włączenia go do akt sprawy o sygn. akt I SA/Gd 921/19. Powodem tym było to, że objęte tym dokumentem umocowanie dotyczyło działania w imieniu skarżącego w sprawie ze skargi na decyzję w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2013 r. W pełnomocnictwie tym precyzyjnie została oznaczona sprawa, w której pełnomocnik z powołaniem się na ten dokument mógł działać. Podane tam dane identyfikujące zaskarżony akt administracyjny, tj. data, numer i przedmiot decyzji podatkowej, nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że tenże dokument pełnomocnictwa nie mógł być uznany za potwierdzający umocowanie podpisanego pod skargą pełnomocnika do jakiegokolwiek działania w sprawie oznaczonej sygn. akt I SA/Gd 971/19. Wymieniona w dokumencie pełnomocnictwa decyzja z dnia 27 lutego 2019 r., o wskazanym tam numerze, dotycząca określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2013 r. niewątpliwie nie może być utożsamiona z zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 11 marca 2019 r., dotyczącą podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do kwietnia 2014 r. Dysponując zatem dokumentem pełnomocnictwa załączonym przez pełnomocnika do skargi, której ten dokument pełnomocnictwa nie obejmował, sąd nie mógł uznać, że skarga spełnia wszystkie wymogi formalne. Obowiązkowi z art. 37 § 1 i art. 46 § 3 p.p.s.a. nie czyni bowiem zadość dołączenie do skargi jakiegokolwiek pełnomocnictwa, musi być to pełnomocnictwo upoważniające do działania w sprawie sądowoadministracyjnej tą skargą wszczętej (przynajmniej w zakresie sporządzenia skargi). To, czy w aktach sprawy w dalszym ciągu znajdowałby się załącznik do skargi w postaci dokumentu pełnomocnictwa upoważniającego do zastępowania skarżącego w innej sprawie, czy też nie, nie ma natomiast żadnego wpływu na konstatację, że skarga ma brak formalny, gdyż wnoszący ją pełnomocnik nie wykazał swego umocowania do działania w tej sprawie. Skoro zatem brak formalny skargi zaistniał, Przewodniczący Wydziału miał obowiązek uruchomienia trybu z art. 49 § 1 p.p.s.a., wyznaczając pełnomocnikowi skarżącego termin do uzupełnienia tegoż braku. W okolicznościach sprawy bezspornie zakreślony w wezwaniu termin upłynął bezskutecznie, co z kolei skutkowało zastosowaniem art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odrzucając na tej podstawie skargę sąd pierwszej instancji nie naruszył zatem ani art. 49 § 1 ani art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Końcowo należy zwrócić uwagę, że zakres umocowania wynikający z załączonego do skargi dokumentu pełnomocnictwa (a konkretnie to, że nie obejmował prowadzenia sprawy z tej skargi) nie budził wątpliwości, stąd nie było potrzeby wyjaśniania w drodze korespondencji ze skarżącym, czy można było to pełnomocnictwo do niniejszej sprawy "przypisać". Nadto odwołanie się przez autora zażalenia do możliwości uzyskania "dodatkowych objaśnień" na podstawie art. 258 § 2 pkt 5 p.p.s.a. jest błędne - przepis ten w sposób jednoznaczny odnosi się do wykonywanych przez referendarza sądowego czynności w zakresie przyznania prawa pomocy, a więc aspektu postępowania sądowoadministracyjnego niemającego związku z brakami formalnymi skargi. Ze wskazanych przyczyn, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.