I OZ 745/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 2 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 lipca 2008 r. sygn. akt IV SAB/Wr 17/08, oddalające wniosek A. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. T. na bezczynność sędziów Wydziału Penitencjarnego Sądu Okręgowego w J. G. w przedmiocie niepodejmowania czynności służbowych postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 30 lipca 2008 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 17/08 oddalił wniosek A. T. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie z jego skargi na bezczynność sędziów Wydziału Penitencjarnego Sądu Okręgowego w J. G. w przedmiocie niepodejmowania czynności służbowych. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy, złożony w niniejszej sprawie, nie może zostać uwzględniony, bowiem zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na powyższe postanowienie A. T. wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, podnosząc, że "uporczywie Sąd robi mu trudności" w rozpatrywaniu sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyznanie prawa pomocy, nawet jeśli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, jest niedopuszczalne w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Przepis art. 247 P.p.s.a. znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 tej ustawy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005 r.). Przepis art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. W konsekwencji sądy administracyjne nie są uprawnione do kontroli działalności niezawisłych sądów powszechnych, a w tym konkretnie przypadku Sądu Okręgowego w J. G., Wydział Penitencjarny. Innymi słowy, sądy administracyjne nie są właściwe do rozpoznawania spraw ze skarg na bezczynność sędziów sądów powszechnych. Niewłaściwość Sądu w sprawie ze skargi na bezczynność sędziów Wydziału Penitencjarnego Sądu Okręgowego w J. G. oznacza oczywistą bezzasadność skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., a w takiej sytuacji prawo pomocy nie przysługuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo zatem oddalił wniosek A. T. o przyznanie prawa pomocy ze względu na oczywistą bezzasadność jego skargi. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.