III SAB/Wa 8/19

SENTENCJA Dnia 11 października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kaute, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.Z. na bezczynność Wójta Gminy I. w przedmiocie rozpoznania wniosku o zwolnienie z podatku od nieruchomości za 2019 r. postanawia odrzucić skargę UZASADNIENIE K.Z. (dalej zwany "Skarżącym") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy I. polegającą na nierozpoznaniu wniosku o zwolnienie z podatku od nieruchomości za 2019 r. Skarżący w treści skargi zwrócił uwagę, że w dniu 10 grudnia 2017 r. w wyniku pożaru domu letniskowego w H. poniósł śmierć jego ojciec. Pomimo zwrócenia się do Wójta Gminy o zwolnienie z podatku od nieruchomości nie została mu przyznana ulga podatkowa. Nie udzielono mu ponadto pomocy w uprzątnięciu spalonych rzeczy i zabezpieczeniu pozostałego majątku. Wskazał ponadto, że na skutek bezczynności Wójta uległ zniszczeniu majątek, który nie spłonął w pożarze, skażeniu uległa ziemia na nieruchomości skutkiem czego stracił połowę zbioru winogron. Zaznaczył, iż nie otrzymał zwykłych worków na śmieci ani specjalnych pojemników, gdzie mógłby zabezpieczyć niebezpieczne odpady. Zauważył, że na polecenie Wójta Gminy zniszczono drzewa na nieruchomości o wielkości 2m3 w pasie 20 metrów i głębokości 1m, które chroniły nieruchomość od skażenia gleby. Skarżący w treści pisma z dnia 7 stycznia 2019 r. wezwał Wójta Gminy I. do przekazania jego skargi z 5 grudnia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Za bezprawną uznał jednocześnie uchwalę nr [...] Rady Gminy I. z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie rozpatrzenia skargi na bezczynność Wójta Gminy I. Ponadto ponownie przytoczył sytuację związaną z nieudzieleniem mu pomocy w zabezpieczeniu mienia oraz uprzątnięciu spalonych rzeczy. Wójt Gminy I. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, ewentualnie odrzucenie. Jednocześnie zwrócił uwagę, że zostały wystosowane do Skarżącego wnioski o zmianę formularza IN-1, w celu wykreślenia z opodatkowania budynku zniszczonego w pożarze. Poinformowano go także, że do kompetencji wójta gminy należy jedynie możliwość udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych po złożeniu stosownego wniosku i po upływie terminu płatności podatku. Zdaniem ww. organu w sytuacji, gdy Skarżący nie jest mieszkańcem Gminy I., a zniszczona w trakcie pożaru nieruchomość była domkiem letniskowym, nie zaszła konieczność zabezpieczenia jego potrzeb bytowych. Końcowo odnosząc się do wycinki drzew we wrześniu 2018 r. zauważył, iż były to standardowe prace mające na celu zachowanie przejezdności drogi. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie do udzielenia informacji czy przed wniesieniem skargi do WSA w Warszawie na bezczynność Wójta Gminy I. złożył środek zaskarżenia w postaci ponaglenia do organu podatkowego wyższego stopnia, w piśmie z dnia 8 lipca 2019 r. podniósł, że ponaglał organy podatkowe wyższego stopnia "ustnie, telefonicznie i pisemnie, listem poleconym, emailem i pocztówką oraz złożonym osobiście". Ponadto powtórzył stanowisko zawarte w skardze i nadsyłanej korespondencji w sprawie. Z kolei pełnomocnik organu administracji w piśmie z dnia 12 sierpnia 2019 r. poinformował, że wśród posiadanych dokumentów nie znajduje się ponaglenie Skarżącego do organu podatkowego wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do § 2 tego artykułu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przepis art. 53 P.p.s.a. w obecnym brzmieniu obowiązuje od dnia 1 czerwca 2017 r., na skutek wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935 – dalej: "ustawa zmieniająca"). Zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zauważyć należy, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji administracyjnej lub innego aktu administracyjnego wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu wskazanego przepisu jest wniesienie ponaglenia. Ponaglenie jest szczególnym środkiem zaskarżenia, ponieważ nie odnosi się ono do konkretnej czynności procesowej lub też aktu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt I FSK 121/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie jest to prawny instrument umożliwiający stronie wymuszenie na organie podatkowym załatwienia sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność organu podatkowego musi być poprzedzona ponagleniem, o którym mowa w art. 141 O.p. (por. postanowienie NSA z 16 kwietnia 2013 r., II FSK 861/13, Lex nr 1326672; postanowienie NSA z 30 listopada 2012 r., sygn. akt II FSK 2733/12 Lex nr 1240428). W przeciwnym razie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że z zarówno z akt sprawy przekazanych przez organ jak i odpowiedzi na skargę nie wynika, aby złożenie przez Skarżącego przedmiotowej skargi było poprzedzone ponagleniem, o którym mowa w art. 141 O.p., a które według art. 52 § 2 P.p.s.a. jest obligatoryjne. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.