II SA/Ke 400/10

SENTENCJA Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Dnia 2 listopada 2010 r. Referendarz sądowy Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. K. z dnia 29 października 2010 r. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 postanawia: I. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości. II. ustanowić dla S. K. radcę prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba Radców Prawnych. UZASADNIENIE S. K. złożył w dniu 9 lipca 2010 r. wniosek o zwolnienie od wynoszącego 200 zł wpisu sądowego od jego skargi na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 r. W dniu 22 lipca 2010 r. uzupełnił wniosek poprzez nadesłanie wypełnionego formularza PPF. Ze złożonego wniosku wynika, że S. K. prowadzi wspólnie z bratem i bratankiem gospodarstwo rolne o powierzchni 6,16 ha, hoduje krowy i owce, uprawia rośliny przeznaczone na paszę dla zwierząt. Skarżący podał, że osiąga z gospodarstwa rolnego dochód w wysokości 200 zł miesięcznie. Z akt sprawy wynika, że decyzjami Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] przyznano mu jednolitą płatność obszarową w wysokości 3117,93 zł i płatność ONW w wysokości 1623,60 zł. Skarżący stwierdził, że pieniądze z płatności zajął komornik. Postanowieniem Referendarza sadowego z dnia 2 sierpnia 2010 r. zwolniono skarżącego od wpisu sądowego od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 23 września 2010 r. oddalił skargę S. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W dniu 29 października 2010 r. skarżący ponownie złożył formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego oraz podał te same dane co poprzednio. Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych obowiązuje zasada, zgodnie którą koszty sądowe, jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika, pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Zgodnie z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego). Za każdym razem na stronie ciąży jednak obowiązek wykazania, że jej sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika. W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową wnioskodawcy, przede wszystkim posiadanie jedynie gospodarstwa rolnego, które przynosi niewielki dochód oraz okoliczność, że przyznane dopłaty unijne zostały zajęte przez komornika, uznano, że skarżący nie jest w stanie ponieść opłat sądowych oraz kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika prawnego z wyboru, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 1 i art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.