II SA/Rz 1001/17

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.J. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego na prawo jazdy - postanawia - odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 października 2017 r. sygn. II SA/Rz 1001/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę na opisaną w sentencji decyzję. Powodem odrzucenia był brak uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez nadesłanie jednego egzemplarza odpisu skargi, w wyznaczonym przez Sąd terminie. W odpowiedzi na doręczony skarżącemu w dniu 27 października 2017 r. odpis postanowienia z dnia 23 października 2017 r., skarżący w dniu 30 października 2017 r. (data stempla pocztowego) wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi argumentując, że nie otrzymał wezwania do uzupełnienia powyższego braku formalnego skargi. W załączeniu przesłał kopię skargi podpisaną własnoręcznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej "P.p.s.a."), który stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, § 2 i § 4 P.p.s.a.). Warunki powyższe muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Sąd uznał, że wniosek ten zgłoszono w przepisanym terminie, skoro o uchybieniu terminu skarżący dowiedzieli się z postanowienia z dnia 23 października 2017 r. Dokonano także czynności, której uchybiono. Natomiast skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu przedstawione przez skarżących usprawiedliwienie niezłożenia w terminie odpisu skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi odebrała U. J. – dorosły domownik. Oznacza to, że przesyłka została doręczona skutecznie skarżącemu, przy zastosowaniu instytucji doręczenia zastępczego określonej w art. 72 § 1 P.p.s.a. Z przepisu art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1113), wynika, że potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej ma moc dokumentu urzędowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się jednak, że moc dokumentu urzędowego ma również zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzone w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot. Zgodnie zaś z art. 76 § 2 k.p.a. dokumenty urzędowe, sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Korzystają zatem z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nich stwierdzone. Domniemanie to może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. W wypadku, gdy istnieją wątpliwości co do faktycznej zawartości przesyłki doręczonej stronie należy przeprowadzić wszelkie dowody umożliwiające ustalenie tej daty w sposób pewny. Nie można przyjąć, że do obalenia prawdziwości dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wystarczy tylko samo twierdzenie strony, iż doręczenie przesyłki było nieskuteczne. Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia pisma spoczywa na stronie - zainteresowanym, który z określonego faktu wywodzi skutki prawne (por. wyroki NSA z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 555/08; z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1493/10; z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1065/11 – CBOSA). Doręczenia spornej przesyłki dokonał na zlecenie tut. Sądu operator wyznaczony, którym jest – zgodnie z decyzją Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 30 czerwca 2015 r., Polska Poczta S.A. z/s w Warszawie, a zwrotne potwierdzenie jej odbioru ma moc dokumentu urzędowego. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zalegającym w aktach sądowych (k.15) widnieje informacja o zawartości przesyłki, tj. że obejmowała ona: odpis odpowiedzi na skargę, wezwanie o 1 odpis skargi, wezwanie o wpis 200 zł. Z tychże akt wynika, że przesyłka ta zawierała łącznie 5 kartek - 4 kartki pism sądowych oraz 1 kartkę odpowiedzi na skargę. Brak jest zatem podstaw do uznania za prawdziwe twierdzeń skarżącego o tym, że przesyłka nie zawierała wezwania do nadesłania 1 odpisu skargi, skoro odbiór tej przesyłki o wskazanej wyżej zawartości potwierdził jej odbiorca własnoręcznym podpisem, a wnioskodawca nie uprawdopodobnił, że dokument ten nie odzwierciedlał stanu faktycznego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., orzeczono o odmowie przywrócenie terminu