II OZ 1297/08

SENTENCJA Dnia 12 grudnia 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1446/08, o odmowie wstrzymania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. Ś. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2008 r. znak [...] w przedmiocie uzgodnień decyzji ustalającej warunki zabudowy postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1446/08, odmówił wstrzymania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. M. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2008 r. znak: [...] w przedmiocie uzgodnień decyzji ustalającej warunki zabudowy. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżonym postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymano w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2007 r. w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego w G.. Wskazywane przez skarżącego okoliczności (uszkodzenie budynku w postaci pęknięć i rys ścian, zmiana układu architektonicznego części miasta) nie są skutkami dokonanego uzgodnienia. Organ uzgadniający nie ma wpływu na sposób prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji, ocenia jedynie jej projekt. Organ decydujący uwzględnia stanowisko organu uzgadniającego, wprowadzając zmiany w sporządzonym projekcie decyzji albo w razie odmowy uzgodnienia projektu decyzji wydaje decyzję odmawiającą wydania decyzji o warunkach zabudowy. Mogące się pojawić pęknięcia i rysy ścian oraz ewentualna zmiana układu architektonicznego części miasta, nie są skutkami samego uzgodnienia. Proces inwestycyjny ma charakter wieloetapowy, w którym wcześniejsze działania prawne umożliwiają dopiero działania następne. Powołane przez W. Ś. okoliczności mogą stanowić konsekwencję realizacji dalszych etapów procesu inwestycyjnego. Wobec tego Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do zastosowania ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W. Ś.. Podniósł, że jeżeli istnieją podstawy do wstrzymania pierwszego etapu procesu inwestycyjnego, uzgodnień zabudowy dla budynku mieszkalnego, to brak jest uzasadnienia dla prowadzenia dalszych etapów tego procesu. Wskazał na wadliwość decyzji Ministra Infrastruktury, oraz że budowa budynku mieszkalnego "grozi w najlepszym razie zarysowaniem" jego zabytkowego budynku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi na to postanowienie służy zapobieżeniu wyrządzenia znacznej szkody lub skutków trudnych do odwrócenia, które mogłyby powstać, gdyby okazało się, że w wyniku uwzględnienia skargi zostanie wzruszone to rozstrzygnięcie. Dlatego też rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości lub w części sąd administracyjny, stosownie do przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., ocenia, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli przed rozpoznaniem skargi zostanie wykonane zaskarżone postanowienie, które w wyniku rozpoznania skargi może być uchylone albo może być stwierdzona jego nieważność. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując zażalenie skarżącego na w/w postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Jak już wskazano podstawą do wstrzymania przez Sąd zaskarżonego postanowienia po wniesieniu skargi jest stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. tego rodzaju przesłanka, że jego wykonanie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków w Gnieźnie w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy nie podlegają wykonaniu i nie powodują bezpośrednio wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a zatem nie mogą być przedmiotem wstrzymania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazane wyżej skutki mogłyby wystąpić dopiero w związku z wykonaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, jednakże decyzja w tym przedmiocie podlega odrębnemu zaskarżeniu, i dopiero w przypadku jej zaskarżenia do sądu administracyjnego może zostać wstrzymane jej wykonanie, a zatem argumenty zamieszczone w zażaleniu są w tej sprawie nieadekwatne. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.