II SA/Łd 631/09

SENTENCJA Dnia 17 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy postanawia: oddalić wniosek. B.C. UZASADNIENIE W dniu 17 lipca 2009 r. A.W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunkach zabudowy. W skardze strona wniosła o uchylenie w całości decyzji I i II instancji oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że jej wykonanie może spowodować trudne bądź nawet niemożliwe do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozumieniu art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności należy, zdaniem Sądu wyjaśnić, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego dotyczy tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest, więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów. Zauważyć jednak trzeba, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i w związku z tym nie każdy wykonania takiego wymaga. Nie kwalifikują się do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne, oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Z prezentowanym wyżej stanowiskiem koresponduje również dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych. Warto tu zwrócić uwagę na postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2005 r. sygn. akt II FZ 250/2005 (LexPolonica nr 420607) i z dnia 5 maja 2005 r. sygn. akt I OZ 371/2005 (LexPolonica nr 402363), czy też postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 396/05 (Lex nr 220325). W przekonaniu Sądu, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, jest niewątpliwie aktem administracyjnym, który nie podlega wykonaniu. W szczególności rzeczony akt administracyjny nie podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym. Należy bowiem wskazać, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest swoistą promesą poprzedzającą proces budowlany i może być wydana nieograniczonej ilości inwestorów. Inwestycja konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd nie mógł uwzględnić wniosku skarżącej. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. B.C.