I SAB/Wa 261/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. U. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 23 sierpnia 2010 r. M. U. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu. Zarządzeniem z dnia 5 października 2010 r. M. U. została wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi złożyła w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (kpa) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta W. do organu administracji publicznej wyższego stopnia tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Skarżąca piśmie z dnia 16 października 2010 r. poddała, że nie skierowała zażalenia do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jednakże w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w określonych przypadkach. Skargę na bezczynność można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Prezydenta W. było zatem, po wystąpieniu z żądaniem załatwienia sprawy, wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie w trybie art. 37 § 1 kpa do organu wyższego stopnia, w tym przypadku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Dopiero bowiem wniesienie w tym trybie zażalenia można uznać za wyczerpanie środków zaskarżenia, o których stanowi art. 52 p.p.s.a. W świetle wskazanych okoliczności skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.