II SAB/Wr 971/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. J. i T. J. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji odmawiającej uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. UZASADNIENIE Starosta K. po pozytywnym rozpoznaniu wniosku skarżących o wznowienie postępowania decyzją z dnia [...], nr [...], odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...], nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej spółce L. sp. z o.o. sp. k. pozwolenia na budowę budynku handlowego z niezbędnymi instalacjami i infrastrukturą techniczną, Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. J. i T. J. i zostało ono pismem z dnia [...] (doręczonym [...]), znak [...] przekazane Wojewodzie Dolnośląskiemu. Decyzją z dnia [...] znak [...] Wojewoda uchylił decyzję z dnia [...], nr [...] w całości oraz orzekając o istocie sprawy stwierdził wydanie decyzji Starosty K. z dnia [...], nr [...] z naruszeniem prawa oraz nie uchylił powyższej decyzji Starosty z uwagi na upływ pięcioletniego terminu od dnia doręczenia tej decyzji. W dniu [...] skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego w opisanej wyżej sprawie wnieśli A. J. i T. J. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że organ odwoławczy rozpoznawał odwołanie ponad dwa lata, co doprowadziło do niemożności uchylenia decyzji objętej wznowieniem z uwagi na upływ pięcioletniego terminu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że na termin załatwienia sprawy wpłynęła potrzeba rozpatrzenia odwołania w sposób prawidłowy, z poszanowaniem zasady praworządności oraz zasady prawdy obiektywnej, stanowiących naczelne zasady postępowania administracyjnego, jak również liczba spraw załatwianych przez organ. Sądowi z urzędu znany jest fakt, że skarżący wnieśli do tutejszego Sądu tożsamą skargę w dniu [...]. Wówczas, postanowieniem z dnia [...] sygnatura akt [...] Sąd odrzucił skargę A. J. ze względu na braki formalne skargi w postaci braku numeru PESEL skarżącej. Skarga T. J. została odrzucona zaś postanowieniem z dnia [...], z uwagi na okoliczność, że przed wniesieniem skargi na bezczynność, sprawa objęta skargą została załatwiona przez wydanie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zostały zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.). Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329., dalej w skrócie: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość podmiotową (tożsamość stron) oraz przedmiotową (tożsamość sprawy) wydany został już prawomocny wyrok lub toczy się postępowanie (A. Kabat, Skarga (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2009 r.). Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Jak wskazano powyżej, skarga T. J., w tym samym przedmiocie, tj. bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji odmawiającej uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, została już przez tutejszy Sąd rozpoznana, który postanowieniem z dnia [...] odrzucił skargę z uwagi na merytoryczne rozpoznanie przez organ sprawy przed wniesieniem skargi na bezczynność. Sprawy o sygn. akt [...] oraz o sygn. akt [...] dotyczą bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji odmawiającej uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę spółce L. sp. z o.o. sp. k. w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości należącej do skarżących. Konsekwencją stwierdzenia tożsamości podmiotowej – ta sama strona skarżąca oraz tożsamości przedmiotowej skargi – obie skargi dotyczą bezczynności i przewlekłości Wojewody w procedowaniu sprawy z tego samego odwołania, jest uznanie, że nie można wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg na opieszałość tożsamej sprawy (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt II OZ 366/20). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało skargę T. J. odrzucić. Odnośnie natomiast skargi A. J., podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika zarówno z akt administracyjnych jak i samej skargi, Wojewoda Dolnośląski w dniu [...] wydał decyzję w sprawie odwołania skarżących. Decyzja ta jest ostateczna, została skutecznie skarżącym doręczona. Pomimo tego, skargą w niniejszej sprawie, wniesioną w dniu [...], skarżący zaskarżyli bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpoznaniu ich odwołania. Tymczasem, skoro Wojewoda zakończył postępowanie wydaniem decyzji, to w chwili wnoszenia skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, stan zarówno bezczynności jak i przewlekłości bowiem ustał z chwilą zakończenia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Podobne rozważania w zakresie przewlekłości postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w uzasadnieniu podjętej w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwały w składzie 7 sędziów, sygn. akt OPS 5/19 oraz uchwały w składzie 7 sędziów z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21. Sąd rozpoznający niniejsza sprawę w całości popiera stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tym stanie rzeczy, skoro A. J. złożyła skargę na bezczynność i przewlekłość po wydaniu decyzji ostatecznej przez organ (czyli po zakończeniu postępowania), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu postanowiono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.