I OSK 1560/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski Jerzy Krupiński Protokolant Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 16 października 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2007r. sygn. akt II SA/Wa 294/07 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 294/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej, nr [...], z dnia [...] grudnia 2002 r. w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr Pf-309/Org./P1 z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych w wojskowych komendach uzupełnień, jednostka wojskowa, w której J. B. pełnił służbę, uległa rozformowaniu z dniem 1 listopada 2003 r. Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) i § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział J. B. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z powodu rozformowania jednostki wojskowej i braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe. Decyzja ta została doręczona w dniu [...] grudnia 2002 r. i oficer nie złożył od niej odwołania. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. zwolnił J. B. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł go do rezerwy z dniem [...] stycznia 2003 r., wskutek upływu skróconego - na wniosek żołnierza - terminu wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy. J. B. złożył wniosek do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności wypowiedzenia stosunku służbowego, wskazując, że jego stanowisko faktycznie uległo likwidacji dopiero w dniu 1 listopada 2003 r. Minister Obrony Narodowej, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. W wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Obrony Narodowej, decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2006 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2006 r. Na tę decyzję J. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że argumenty używane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji mają charakter socjotechniczny oraz podnosząc, iż nieodwołanie się od decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego z dnia [...] grudnia 2002 r. wynikało z faktu, że skarżący został wprowadzony w błąd przez przełożonych, którzy poinformowali go, że etat jednostki już uległ zmniejszeniu, co miało powodować konieczność dokonania wypowiedzenia. Zdaniem skarżącego, podstawy do podejmowania decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, nastąpiły dopiero po faktycznym zmniejszeniu się tego stanu, a więc dopiero z dniem 1 listopada 2003 r. Wyrokiem z dnia 29 maja 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 294/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2006 r., wskazując, że stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji określonym w art. 156 § 1 k.p.a., który to przepis stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji, co oznacza, że nie jest dozwolone stosowanie wykładni rozszerzającej tego przepisu. W związku z tym Sąd wskazał, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Sąd pierwszej instancji pokreślił, że dla prawidłowości rozkazów personalnych istotne jest, aby były one wydane najwcześniej z chwilą wejścia w życie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr Pf 3O9/Org./P1, a zatem w dniu 26 lipca 2002 r. W przedmiotowej sprawie natomiast wypowiedzenie J. B. stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, na podstawie przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zostało dokonane decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., a zatem po wejściu w życie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001r., sygn. akt II SA 2673/00, Sąd pokreślił, że wypowiedzenia stosunku służbowego można dokonać w trakcie likwidacji jednostki lub zmniejszenia jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procedur. Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na brak możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe J. B., zaistniała podstawa do zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę kasacyjną złożył pełnomocnik J. B., radca prawny A. R., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 78 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1 970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie wobec skarżącego, w sytuacji bowiem, gdy jednostka wojskowa, w której skarżący pełnił służbę, podlegała przeformowaniu (lecz stan etatowy tej jednostki zmniejszył się dopiero w dniu 1 listopada 2003 r.), rażąco naruszało prawo dokonywanie wypowiedzenia skarżącemu przed datą zmniejszenia się stanu etatowego jednostki choćby o jedno stanowisko i oceny Sądu w tym względzie przeciwne temu stanowisku są wadliwe prawnie; 2) naruszenie przepisów prawa procesowego, to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.), przez nieuwzględnienie skargi, mimo dającego się stwierdzić naruszenia prawa materialnego przez organ skarżony, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie art. 133 § 1 zdanie 1 w związku z art. 106 § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i w związku z art. 134 tej ustawy, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem wadliwość wyroku z powodu naruszenia przytaczanych powyżej przepisów postępowania, jest w szczególności konsekwencją naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zasady swobodnej oceny dowodów, która w danym przypadku była oceną formułowaną bez udowodnienia w postępowaniu faktów, do których się odnosiła, to jest brak dowodów na zmniejszenie się stanu etatowego Wojskowej Komendzie Uzupełnień w B. przed dniem [...] grudnia 2002r., to jest w momencie podjęcia decyzji o wypowiedzeniu, albo przed dniem [...] grudnia 2002 r., to jest w dacie doręczenia decyzji o wypowiedzeniu, a także analizowanie i interpretowanie treści nie-aktu, tj. rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP Nr PF-309/Org./Pl z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie zmian organizacyjno-etatowych w wojskowych komendach uzupełnień, w sposób nieznajdujący potwierdzenia w przepisach zawartych w tym nie-akcie, na które to rzekome dowody skarżący nie miał żadnego wpływu i z którymi nie był zapoznawany w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji albo organami administracyjnymi; 3) naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 141 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez pominięcie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia co do części zarzutów stawianych przez skarżącego w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (w szczególności rozstrzygnięcia co do naruszenia przez organ administracji ogólnych zasad postępowania administracyjnego - w szczególności wyrażonych w art. 7, art. 8, art. 9, czy art. 10 k.p.a.), poprzez niewskazanie możliwości faktycznego braku wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe przez organ administracyjny, uniemożliwienie wypowiedzenia się w sprawie skarżącemu oraz niezapoznanie z materiałami postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł wszystkich zarzutów skargi i pominął milczeniem zarzuty niewygodne dla opisywanych w uzasadnieniu wyroku oraz nie ustosunkował się do nich. Skarżący wskazał, że art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie budzi w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, ani w doktrynie, jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Organ może wypowiedzieć stosunek służbowy na podstawie tego przepisu wówczas, gdy już zmniejszył się stan etatowy jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił służbę, natomiast w niniejszej sprawie stan etatowy jednostki miał się zmniejszyć dopiero w dniu 1 listopada 2003 r., wobec czego, zdaniem skarżącego, naruszenie przepisu ustawy pragmatycznej było oczywiste, widoczne, wyraźne i bezsporne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 wskazanej ustawy, skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skuteczne natomiast zakwestionowanie prawidłowości sprawowanej kontroli przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył sąd, a następnie powiązanie zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym, a nadto wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać należy, że jeśli skargę kasacyjną oparto o obie podstawy z art. 174 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odwoławczy najpierw bada zasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż tylko wtedy, gdy stan faktyczny został prawidłowo ustalony, lub nie został podważony, można przejść do badania zarzutów naruszenia prawa materialnego. Odnośnie podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa procesowego, przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając taki zarzut, należy wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to wyrok tego Sądu byłby odmienny. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także naruszenie art. 145 § 1 pkt lit.1 lit. a i c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Można zatem zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Jeśli zatem Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to uznać należy, że nie naruszył art. 1ie naruszył art.art. 10 k.p.a.)argi kasacyjnej wóorzeczbiea , Sąd wydał diametralnie różner rouchylenie w cał45 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym zarzut o naruszeniu wskazanego przepisu uznać należy za niezasadny. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego także zarzut naruszenia art. 141 § 4, art. 134 i art. 133 § 1 w związku z art. 106 § 5 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest zasadny. Stwierdzić bowiem należy, że do Sądu pierwszej instancji należało dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, co też Sąd pierwszej instancji uczynił w zaskarżonym wyroku dokonując prawidłowej oceny prawnej. Odnośnie naruszenia prawa materialnego, podkreślić należy, że naruszenie takie może przejawiać się w dwóch różnych formach, to jest w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis. Podkreślić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, której podstawę wydania stanowił przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Na wstępie swych rozważań, należy zauważyć, że Sąd w zasadzie nie jest władny kwestionować zasadności zmian strukturalnych i organizacyjnych w Siłach Zbrojnych pod względem celowości i prowadzonej przez Ministerstwo Obrony Narodowej polityki kadrowej. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i sprowadza się wyłącznie do badania, czy nie noszą one cech dowolności, a więc, czy organ rozstrzygający nie przekroczył granic uznania administracyjnego i poprzedził swoje rozstrzygniecie wszechstronnym i dogłębnym rozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. W niniejszej sprawie podstawę skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia prawa materialnego stanowi zarzut naruszenia przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie. Wskazać w tym miejscu należy, że z dyspozycji wskazanego przepisu wynikają dwa warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby organ wojskowy mógł dokonać wypowiedzenia stosunku służbowego żołnierzowi zawodowemu: 1) jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, 2) brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe. Dla jasności niniejszego wywodu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne podkreślenie, że pojęcie "rozformowanie" oznacza likwidację, rozwiązanie, natomiast "przeformowanie" to przekształcenie, uformowanie na nowo, podzielając istniejące w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazujące, że "o rozformowaniu można mówić, gdy jednostka ta ulega likwidacji" (por. wyrok NSA o sygn. akt. II SA 1377/01) oraz, że "pojęcie rozformowania jednostki wojskowej oznacza zniesienie lub likwidację jednostki wojskowej w dotychczasowym kształcie organizacyjnym, polegającą na likwidacji poszczególnych etatów i stanowisk, (...) a wszystko to prowadzi do ogólnego zmniejszenia się stanu etatowego" (por. wyrok NSA o sygn. akt II SA 2874/00). W tym świetle fakt rozformowania jednostki skarżącego nie może budzić wątpliwości. W rozpoznawanej sprawie pierwsza przesłanka uzasadniająca dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego w trybie art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, niewątpliwie została spełniona. Niespornym bowiem jest, że jednostka, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową, z dniem 1 listopada 2003 r. uległa przeformowaniu, wskutek czego zmniejszył się jej stan etatowy. Nie ulega też wątpliwości, że wskutek upływu okresu wypowiedzenia stosunku służbowego Minister Oborny Narodowej, decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., zwolnił J. B. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy z dniem [...] stycznia 2003 r. Wskazać jednak należy, że ustalony w art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych warunek, jakim jest brak możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, odnosi się wyłącznie do jednostki organizacyjnej, w której żołnierz pełnił służbę, przy czym musi istnieć związek przyczynowy między reorganizacją jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego. iż wykładnia art. 78 ust.2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej Podkreślić należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyrażano stanowisko, do którego przychyla się także skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, w świetle którego żołnierzowi zawodowemu można wypowiedzieć stosunek służbowy na podstawie art. 78 ust.2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, również w trakcie zmniejszania stanu etatowego jednostki wojskowej, a nie tylko po zakończeniu tego procesu (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2001 r., sygn. akt II SA 2673/00, LEX nr 77681; wyrok NSA z dnia 10 września 2001 r., sygn. akt II SA 1530/01, LEX nr 140906, wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1061/06, niepubl.). Inaczej mówiąc, wypowiedzenia stosunku służbowego można dokonać w trakcie likwidacji jednostki lub zmniejszenia jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procesów, a organ wojskowy przy dokonywaniu wypowiedzenia stosunku służbowego, nie ma obowiązku wykazania braku możliwości wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe w innych jednostkach organizacyjnych (por. wyr. NSA z dnia 9 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA 1377/01 oraz z dnia 26 lipca 2001r., sygn. akt II SA 2673/00). W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, żołnierzy zawodowych dokonana przez Ministra Obrony Narodowej, zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, była dopuszczalna, co wyklucza zarzut rażącego naruszenia tego przepisu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W orzecznictwie sądowym reprezentowany jest bowiem pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (vide: wyrok SN z dnia 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, nr 3, poz. 36; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 910). W rozpoznanej sprawie przesłanki te nie wystąpiły Prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że zaistniała również druga z przesłanek przewidzianych w art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Niewadliwie bowiem ustalono, że brak było możliwości wyznaczenia skarżącego na inne stanowisko służbowe, zwłaszcza w sytuacji powszechnie znanej restrukturyzacji Sił Zbrojnych, pociągającej za sobą znaczne zmniejszenie ich stanu osobowego. W związku z tym, skoro dokonane skarżącemu wypowiedzenie stosunku służbowego wynikało z rozformowania jednostki, w której pełnił on zawodową służbę wojskową w nową strukturę organizacyjną, wskutek czego zmniejszył się jej stan etatowy, zaś brak było możliwości zaproponowania mu innego stanowiska służbowego, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego oraz kwalifikacji wojskowych, to uznać należy, że nie nastąpiło rażące naruszenie przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy. Z uwagi na powyższe uznać należy, że uzasadnienie faktyczne i prawne dokonane w zaskarżonym wyroku nie budzi zastrzeżeń, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył obowiązującego prawa, w związku z czym niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.