II OSK 1742/12

SENTENCJA Dnia 13 grudnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Bożena Popowska sędzia NSA Leszek Kamiński sędzia del. WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik /spr./ Protokolant asystent sędziego Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [A] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 marca 2012r. sygn. akt II SA/Gd 970/11 w sprawie ze skargi [A] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 marca 2012r. sygn. akt II SA/Gd 970/11 wydanym na podstawie art. 151 ustawy dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 zwanej dalej p.p.s.a.) oddalono skargę [A] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 października 2011 r., nr [....] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten wydany został w opisanym poniżej stanie faktycznym i prawnym. Decyzją Wojewody [...] z dnia 20 października 2011 r. utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia 11 lipca 2011 r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu. Postępowanie zakończone decyzją ostateczną, którego wznowienia domagał się wnioskodawca, wszczęte było na wniosek inwestora o zmianę decyzji nr [...] z dnia 12 stycznia 2005r. w zakresie zmiany typu 8 elektrowni wiatrowych, dróg dojazdowych, placów montażowych, linii kablowych na działkach nr [...] obręb R. oraz nr [...] obręb S.. W decyzji, której zmiany domagał się inwestor (decyzja nr [...] z dnia 12 stycznia 2005r.), Starosta [...], zatwierdził natomiast projekt budowlany i udzielił firmie "[B]" Spółka z o. o. pozwolenia na budowę 21 elektrowni wiatrowych, linii napowietrznej 110kv, stacji elektroenergetycznej 110/3-GPZ K. wraz z infrastrukturą, linii elektroenergetycznej kablowej 30kv wraz z kanalizacją światłowodową na terenie działek nr [...] obręb K. należących do skarżącej Spółki, a także na terenie działek nr [...] obręb R. i nr [...] obręb S.. Decyzją z dnia 16 sierpnia 2006r. Starosta [...] przeniósł powyższe pozwolenie na budowę na "[C]" Spółkę z o. o. Decyzja Starosty [...] zmieniająca opisane pozwolenie na budowę wydana dnia 26 maja 2008r. o nr [...], nie została doręczona Spółce z o. o. [A], która była stroną postępowania zakończonego pozwoleniem budowlanym nr [....] z dnia 12 stycznia 2005r., jako wydzierżawiający grunt pod inwestycję. W dniu 10 grudnia 2008r. skarżąca [A] Spółka z o. o. wniosła podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 26 maja 2008r., podnosząc, że nie brała udziału w tym postępowaniu bez własnej winy oraz wyjaśniła, że zachowała termin na złożenie wniosku. Decyzją z dnia 11 lipca 2011r. (po ponownym rozpoznaniu sprawy) wydaną na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 26 maja 2008r. Wyjaśnił, że wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu w dniu 11 grudnia 2008r. Zgodnie z art. 148 k.p.a. wniosek o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast we wniosku o wznowienie postępowania wskazano, że wiadomość o zmianie decyzji firma [A] reprezentowana przez Prezesa [...] powzięła z zawiadomienia Urzędu Gminy K. zamieszczonego w siedzibie tego urzędu i na stronie internetowej w dniu 21 października 2008r., a zawiadomienie to nosiło datę 20 października 2008r. Organ I instancji ustalił, że doszło w sprawie do naruszenia terminu miesięcznego na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Zauważył, że informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić od organu, który ją wydał, lecz także z innych źródeł, byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie, a zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informację pozwalające na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Informacje te to - nazwa organu, który wydał decyzję oraz sposób rozstrzygnięcia, nie jest też konieczne aby strona dokładnie poznała jego treść, wystarczy, że posiada informację czego dana decyzja dotyczy. [A] Spółka z o. o. w Z. złożyła odwołanie od powyższej decyzji domagając się jej uchylenia ewentualnie uzupełnienia przez organ II instancji materiału dowodowego i rozpatrzenia sprawy. Zarzuciła niewłaściwe zastosowanie art. 148 k.p.a. powołując się na oświadczenie Prezesa Zarządu Spółki z dnia 22 czerwca 2009r., z którego wynikało, że o rozstrzygnięciu decyzji Spółka dowiedziała się dopiero w dniu 11 listopada 2008r. z zawiadomienia Wójta Gminy K.. Zatem termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania został zachowany. Zarzucono także nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności poprzez pominięcie dowodu z dokumentu w postaci oświadczenia Prezesa Zarządu Spółki z dnia 22 czerwca 2009r,. na okoliczność, kiedy Spółka powzięła wiadomość o zmianie decyzji z dnia 12 stycznia 2005r. o pozwoleniu na budowę. Zarzucono także, że uzasadnienie decyzji nie zawierało wskazania na jakich dowodach organ I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie i dlaczego odmówił mocy dowodowej przedstawionemu przez Spółkę dokumentowi. Wojewoda decyzją stanowiącą przedmiot kontroli Sądu I instancji utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że organ administracji, do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowania jest zobowiązany z urzędu zbadać zachowanie terminu, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony z uchybieniem terminu do złożenia wniosku stanowi rażące naruszenie prawa, godząc w zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Organ odwoławczy zauważył, że organ I instancji nie odniósł się do pism Prezesa Zarządu [...], który wiedząc o toczącym się postępowaniu przed Starostą, a w którym to postępowaniu nie został uznany za stronę, korespondował z organem I instancji. Wojewoda powołał się na pismo skarżącej z dnia 30 maja 2008r. i odpowiedź Starosty z dnia 3 czerwca 2008r., a także pismo Wojewody z dnia 16 lipca 2008r, przy którym zwrócono organowi I instancji akta sprawy dotyczące wydania decyzji z dnia 26 maja 2008r. Powyższe pismo zostało w dniu 18 lipca 2008r. doręczone Spółce [A]. W piśmie tym Wojewoda wyczerpująco przedstawił sytuację, informując adresatów pisma o numerze decyzji, dniu jej wydania oraz pokrótce o przedmiocie sprawy. Powołując się na powyższe, organ odwoławczy wskazał, że skarżąca, o ile wcześniej prawdopodobnie wiedziała o toczącym się postępowaniu w sprawie zmiany decyzji nr [...] korespondując z organem I instancji, to z pewnością powzięła informację o wydanej decyzji w dniu 18 lipca 2008r., po doręczeniu jej pisma Wojewody. W takim stanie rzeczy termin na wniesienie odwołania upłynął 18 sierpnia 2008r. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia wiadomości przez stronę o wydaniu danej decyzji. Istotne jest, aby do strony dotarła wiadomość o wydanej decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie prowadzone przed Starostą zawierało wady, jednakże nie wpłynęły one na treść rozstrzygnięcia. Z tej przyczyny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. [A] Spółka z o.o. w Z. zaskarżyła decyzję Wojewody zarzucając przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na podjęciu rozstrzygnięcia na podstawie nierozpatrzonego w całości materiału dowodowego w związku z pominięciem zgłoszonego przez skarżącą dowodu na okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, a także na dokonaniu ustaleń niewynikających z rozpatrywanego materiału dowodowego oraz nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do twierdzeń skarżącej oraz zgłoszonego przez nią dowodu z oświadczenia Prezesa Zarządu (art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a, art. 107 § 3 kpa). Wskazała, że jej zdaniem Wojewoda błędnie przyjął, że w piśmie z dnia 16 lipca 2008r. poinformowano ją o wydaniu decyzji. Potwierdziła, że pismo to wskazuje datę i numer decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 12 stycznia 2005r., jednakże nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że pokrótce informuje ono o tym, czego dotyczyła zmiana decyzji z dnia 12 stycznia 2005r., dokonana decyzją z dnia 26 maja 2008r. Zdaniem skarżącej z pisma Wojewody wynikało wyłącznie, że na mocy decyzji z dnia 26 maja 2008r. zmieniono decyzję z dnia 12 stycznia 2005r. oraz, że skierowano ją do podmiotów, wśród których nie znajdowała się skarżąca. Informacja o treści rozstrzygnięcia nie wynikała również z powoływanego pisma Starosty z dnia 23 czerwca 2008r., gdyż zawarty w piśmie opis decyzji odnosi się do decyzji nr [...] z 12 stycznia 2005 r.], a nie do decyzji nr [...] z 26 maja 2008 r.]. Powołując się na powyższe podniesiono, że na podstawie pism powołanych w uzasadnieniu decyzji nie można wywnioskować, że skarżąca w oparciu o przedstawione w nich informacje mogła dowiedzieć się o treści rozstrzygnięcia. Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Sąd I instancji dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawił ustalenia organu, z których wynikało, że w dniu 10 grudnia 2008r. skarżąca złożyła podanie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia 26 maja 2008r. o zmianie decyzji z dnia 12 stycznia 2005r. opierając swoje żądanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W poddaniu tym twierdziła, że nie została zawiadomiona o wszczęciu, przeprowadzeniu i zakończeniu postępowania, zatem bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. O wydaniu decyzji dnia 26 maja 2008r. dowiedziała się w dniu 11 listopada 2008r. z umieszczonego w siedzibie oraz na stronie internetowej Urzędu Gminy K. zawiadomienia Wójta tej Gminy. Zawiadomienie dotyczyło złożenia przez inwestora wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie typu 12 sztuk elektrowni wiatrowych na działkach nr [...] oraz [...]. Sąd I instancji odwołał się do regulacji zawartej w art. 148 § 2 k.p.a. wyjaśniając, że ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, to jest powzięła informację o istnieniu decyzji i zawartym w nim rozstrzygnięciu. Interpretując pojęcie "powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji" zauważono, że nie jest ono tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić po jej doręczeniu. Chodzi więc o informację o wydaniu decyzji, a bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Odnosząc tak zinterpretowaną treść art. 148 § 2 k.p.a. do stanu faktycznego sprawy Sąd I instancji uznał stanowisko Wojewody [...] za prawidłowe. Jako niesporne przyjął, że skarżąca brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją nr [...] z dnia 12 stycznia 2005r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla Spółki "[B]". Natomiast informację o wydaniu decyzji z dnia 26 maja 2008r. nr [...] według Sądu I instancji skarżąca otrzymała już w dniu 27 czerwca 2008r. W dniu tym Spółce doręczono zawiadomienie Starosty [...], w którym Starosta informuje, że przesyła odwołanie [A] Sp. z o.o. z siedzibą w Z. z dnia 30 maja 2008r. od decyzji Starosty [...] z dnia 26 maja 2008r. (znak sprawy [...]) wydanej w sprawie pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych tj. 21 elektrowni wiatrowe, linia napowietrzna (...). W piśmie z dnia 30 maja 2008r. skierowanym do Starosty [...] (potraktowanym przez Starostę jako odwołanie) skarżąca podała, że jako właściciel gruntów, na których ma być budowana farma wiatrowa K. przez [C] sp. z o.o. następcę prawnego [B] Sp. z o. o. w S., informuje, że rozwiązała umowę dzierżawy z dniem 31 marca 2008r. z ww. Spółką i w związku z tym cofa zgodę na dysponowanie gruntem na cele budowlane. Natomiast w piśmie z dnia 16 lipca 2008r. Wojewoda zwracając akta Staroście [...] poinformował, że decyzją z dnia 6 maja 2008r. nr [...] zmieniono wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia 12 stycznia 2005r. i skierowano ją do podmiotów, wśród których nie figuruje firma [A]. Sąd I instancji nie uwzględnił twierdzenia skarżącej, z którego wynikało, że o decyzji z dnia 26 maja 2008r. i o treści w niej zawartej dowiedziała się dopiero w dniu 11 listopada 2008r. traktując je jako sprzeczne z przywołanymi wyżej dowodami. Stwierdził, że uzyskana w dniu 11 listopada 2008r. przez Prezesa [...] informacja nie może w tym stanie rzeczy stanowić początku biegu terminu na wniesienie skargi o wznowienie postępowania. Sąd zauważył, że Spółka uczestniczyła w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę w dniu 12 stycznia 2005r. i uzyskała informację, że zostało ono zmienione kilka miesięcy wcześniej. Podzielając część zarzutów skargi wniesionej przez Spółkę "[A]" dotyczących niezajęcia przez organ stanowiska, co do zgłoszonego dowodu w postaci powołanego oświadczenia Prezesa skarżącej Spółki oraz naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Sąd uznał, że ustalenie dokonane przez organ II instancji o uchybieniu terminu na wniesienie podania o wznowienie postępowania jest zgodne z prawem i znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Opisany wyrok zaskarżony został w całości przez [A] Spółkę z o.o. z siedzibą w Z.. W skardze kasacyjnej sporządzonej przez uprawnionego pełnomocnika, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Korzystając wyłącznie z jednej z podstaw kasacyjnych określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Jako naruszony wskazano: - art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" p.p.s.a. w zw. z art.148 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, że skarżąca dowiedziała się o wydaniu przez Starostę [...] decyzji z dnia 26 maja 2008r. nr [...] o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 12 stycznia 2005r. w dniu, w którym poinformowano skarżącą o przesłaniu do Wojewody [...] jej pisma z dnia 30 maja 2008r. potraktowanego jako odwołanie od decyzji z dnia 26 maja 2008r., a najpóźniej w dniu doręczenia skarżącej informacji Wojewody [...] skierowanej do Starosty [...] o zwrocie akt sprawy; - art.151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo, że żadne z wymienionych pism nie zawierało informacji pozwalających na stwierdzenie, że skarżąca na ich podstawie dowiedziała się o wydaniu decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a., a co powinno skutkować przyjęciem, że skarżąca dowiedziała się o tej decyzji zgodnie z oświadczeniem Prezesa Zarządu skarżącej w dniu 11 listopada 2008r., a tym samym wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez nią w terminie. Uzasadniając przedstawione zarzuty skarżąca kasacyjnie powołała się na stanowisko orzecznictwa i przedstawiła fragmenty uzasadnień wyroków NSA z dnia 6 maja 2009r. sygn. akt II OSK 714/08, z dnia 24 lutego 2011r. sygn. akt II OSK 374/10 i wyroku WSA w Kielcach z dnia 24 listopada 2010r. sygn. akt II SA/Ke 601/10 zawierających interpretację użytego w art. 148 § 2 k.p.a. sformułowania "strona dowiedziała się o decyzji". Zdaniem skarżącej kasacyjnie z wyroków tych wynika, że zwrot ten należy rozumieć jako uzyskanie przez stronę informacji pozwalającej zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu wystarczającym do sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc o takie dane, jak nazwa organu, który tę decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest konieczne, by strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, a wystarczy, by posiadała informację, czego decyzja dotyczy. W ocenie skarżącej kasacyjnie w kontrolowanej sprawie nie można twierdzić, że uzyskała ona informację o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. na podstawie treści wskazanych w petitum skargi kasacyjnej pism z dnia 23 czerwca 2008r. i z dnia 16 lipca 2008r., gdyż żadne z nich nie zawierało informacji o sposobie rozstrzygnięcia. Podkreślono, że skarżąca kasacyjnie nie byłą stroną postępowania w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia 12 stycznia 2005r. Nie została jej doręczona decyzja z dnia 26 maja 2008r. nr [...]. Nie wiedząc o jej wydaniu, w dniu 30 maja 2008r. złożyła w Starostwie Powiatowym informację, że jako właściciel gruntów, na których miała być budowana Farma Wiatrowa K. przez [C] sp. z o.o. – następcę prawnego [B] sp. z o.o., rozwiązała z tą firmą umowę dzierżawy i w związku z tym cofa zgodę na dysponowanie gruntem na cele budowlane określone w decyzji z dnia 12 stycznia 2005r. Starosta Powiatowy pismo to potraktował jako odwołanie od decyzji z dnia 26 maja 2008r. i przesłał akta razem z nim do Wojewody [...]. O tym fakcie poinformował skarżącą kasacyjnie pismem z dnia 23 czerwca 2008r. W treści tego pisma podano, że "zgodnie z art. 133 k.p.a. przesyłam odwołanie [A] sp. z o.o. z siedzibą w Z. od decyzji Starosty [...] nr [....] z dnia 26 maja 2008 r w związku z decyzją z dnia 12 stycznia 2005r. nr [...]". Zdaniem skarżącej kasacyjnie z treści przedstawionego pisma nie wynikało określenie sposobu rozstrzygnięcia sprawy w decyzji z dnia 26 maja 2008r. Tym samym nie można przyjąć, by była to informacja o wydaniu tej decyzji. Skarżąca kasacyjnie odwołała się także do treści pisma Wojewody [...] z dnia 16 lipca 2008r. informującego Starostę [...] o zwrocie kompletu dokumentów w związku z przekazaniem przez ten organ rzekomego odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia 26 maja 208r. Zdaniem autora skargi kasacyjnej z treści tego pisma Spółka dowiedziała się jedynie o zmianie decyzji z dnia 12 stycznia 2005r. Informacja taka nie określa jednak sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności nie wynika z niej zakres zmiany - czy dotyczy całości, czy części nieruchomości, czy też dotyczy budowy innego obiektu. Informacja o zmianie decyzji ma charakter ogólnikowy i generalny, a skarżąca nie była w stanie na jej podstawie ustalić sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Powołując się na przedstawione wcześniej stanowisko orzecznictwa skarżąca wskazała, że sądy administracyjne dochodziły do przekonania o wcześniejszym uzyskaniu przez stronę informacji o decyzji, gdzie każdorazowo strona była informowana o dokładnej jej treści i zakresie, a taki stan faktyczny nie miał miejsca w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem. Na podstawie przedstawionej argumentacji skarżąca kasacyjnie uznała, że Sąd I instancji dokonał błędnych ustaleń w sprawie, a w następstwie tego niewłaściwie zastosował art. 151 p.p.s.a oddalając skargę, podczas gdy na podstawie opisanych wyżej pism nie można było stwierdzić, że uzyskała ona informację o wydaniu decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Dowiedziała się o tym dopiero w dniu 11 listopada 2009r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną złożoną przez uczestnika postępowania [C] sp. z o.o. z siedzibą w S. wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na rzecz uczestnika kosztów postępowania kasacyjnego. Posiłkując się stanowiskiem judykatury uczestnik postępowania zaprzeczył, by w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a strona musiała dokładnie poznać treść rozstrzygnięcia. Wystarczy bowiem, by posiadała informację czego decyzja dotyczy. Zarówno pismo Starosty [...] z dnia 23 czerwca 2008r. o przekazaniu Wojewodzie pisma skarżącej kasacyjnie z dnia 30 maja 2008r., traktowanego błędnie jako odwołanie, a także pismo z dnia 16 lipca 2008r., Wojewody [...] o zwrocie akt sprawy Staroście, zawierały informacje o decyzji z dnia 26 maja 2008r. zmieniającej pozwolenie budowlane z dnia 12 stycznia 2005r. Dodatkowo powołano się na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2011r. sygn. akt II OSK 374/10 publ. LEX nr 1071279 i z dnia 10 marca 2006r. sygn. akt II OSK 622/05 publ. ONSAiWSA 2006/5/133, gdzie stwierdzono, że dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest konieczne zapoznanie się z całością decyzji, w szczególności z jej uzasadnieniem. Przez to pojęcie należy rozumieć powzięcie wiadomości o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Nie ważne jest, w jaki sposób uzyska tę informację strona, nie mniej jednak musi być w jej posiadaniu. Nie jest to zawiadomienie o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po jej doręczeniu. Przytoczono także stanowisko wojewódzkich sądów administracyjnych stwierdzając, że zgodnie z nim, dla biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania ważne jest dowiedzenie się o wydaniu decyzji nie zaś o jej treści. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Po myśli art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tych też przyczyn zakres kontroli wykonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny został wyznaczony granicami skargi kasacyjnej i wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia. Skarga ta nie jest jednak zasadna. Skarżąca kasacyjnie odwołała się do jednej tylko z podstaw kasacyjnych, a to do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jej zdaniem organ w sposób błędny dokonał oceny niezbędnej do wznowienia postępowania przesłanki, jaką jest dochowanie terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Według skarżącej kasacyjnie termin ten został przez nią dochowany. Organ niezasadnie uznał, że skarżący termin ten przekroczył. Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił natomiast stanowisko organu z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a w zw. z art. 148 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wymienione w przepisie art. 148 k.p.a. terminy mają charakter materialnoprawny. Ich upływ powoduje niedopuszczalność uchylenia decyzji dotychczasowej. Z tych przyczyn należyte zbadanie terminowości podania o wznowienie postępowania odgrywa kluczową rolę dla jego uruchomienia. Wobec przedstawionego w skardze kasacyjnej zarzutu błędnej oceny tej przesłanki rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego stało się zbadanie prawidłowości stanowiska zaprezentowanego przez Sąd I instancji w powyższym zakresie. Jak stanowi art. 148 § 2 k.p.a w przypadku powoływania się przez wnoszącego podanie o wznowienie postępowania na okoliczność, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania biegnie dla niego od dnia, w którym dowiedział się o decyzji. Nieprecyzyjne sformułowanie "dowiedzenie się o decyzji" w toku stosowania prawa nabrało zdecydowanie dookreślonego znaczenia. Tak też przyjęte zostało, że regulacja zawarta w 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Istotne jest natomiast, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji. Wiadomość ta nie musi pochodzić od organu, który decyzję wydał, a strona otrzymać ją może z każdego innego źródła. Bez znaczenia dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji uzasadniającej żądanie wznowienia postępowania jest także ocena wiarygodności lub prawidłowości decyzji, o której strona została poinformowana. "Powzięcie wiadomości o istnieniu decyzji" obejmuje powzięcia wiadomości o dacie jej wydania, numerze i organie, który ja wydał. Obejmuje również wiadomość o zawartym w niej rozstrzygnięciu. W kontrolowanej sprawie istota sporu sprowadza się zasadniczo do kwestii, co należy rozumieć przez "informację o zawartym w decyzji rozstrzygnięciu". Organ, jak i skarżąca kasacyjnie, przedstawiali bowiem tożsame stanowisko orzecznictwa sądów administracyjnych, w sposób zbieżny interpretując treść pojęcia "powzięcie wiadomości o decyzji", za wyjątkiem tego tylko elementu. Nie kwestionowano faktu otrzymania przez skarżącą kasacyjnie od obu organów (Starosty [...] i Wojewody [...]) pism zawierające określone informacje. Pomiędzy skarżącą kasacyjnie, a organem powstał natomiast spór czy były to informacje na tyle precyzyjne, by można było uznać, że ich adresat dowiedział się o treści rozstrzygnięcie w sposób przesądzający o rozpoczęciu biegu terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Orzecznictwo sądów administracyjnych także wobec tej przesłanki jaką jest "informacja o zawartym w decyzji rozstrzygnięciu" wypracowało już swoje stanowisko, które można traktować, jako ugruntowane. W ramach podsumowania poglądów prezentowanych w szeregu wyroków sądów administracyjnych stwierdzić należy, że dla spełnienie się warunku w postaci "wiadomość o zawartym w decyzji rozstrzygnięciu" nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co może mieć miejsce dopiero po jej doręczeniu i nie wymaga szczegółowego poinformowania strony o wszystkich jej składnikach. Wystarczy, że strona uzyska takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz informację, czego dana decyzja dotyczy. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionym w wyroku z dnia 24 lutego 2011r. (sygn. akt II OSK 374/10 publ. CBOS), prawidłowa wykładnia przepisu art. 148 § 2 k.p.a. nie prowadzi do wniosku, że dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. konieczne jest zapoznanie się z całością decyzji, w szczególności z jej uzasadnieniem. Interpretacja sformułowania – "dowiedzenie się o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji" wymaga zatem odwołania się do celu w jakim ta wiedza niezbędna jest dla wnoszącego podanie o wznowienie postępowania. Powinna to być informacja pozwalająca zidentyfikować niedoręczoną decyzję w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Istotne jest, by zainteresowany dowiedział się o istnieniu okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, a wiadomość o wydaniu decyzji pozwalała odczytać mu wynik postępowania, który zamierza zwalczać w trybie jego wznowienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy nie można zarzucić Sądowi I instancji, aby naruszył art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi. Zasadnie bowiem przyjął, że pismo Wojewody [...] z dnia 16 lipca 2008r. kierowane do Starosty [...], a którego adresatem była również [A] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z., zawierało informację pozwalającą na zidentyfikowanie wszystkich niezbędnych elementów decyzji, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Przedstawiono tam następujące dane – numer decyzji [...], datę jej wydania – 26 maja 2009r., organ, który wydał decyzję – Starosta [...], czego dotyczy decyzja - zmieniono nią wcześniej wydaną decyzję nr [...] z dnia 12 stycznia 2005r. W dalszej treści pisma wywnioskować można w sposób prosty, że decyzja ta dotyczyła zmiany pozwolenia na budowę. Jednocześnie też Wojewoda zaprezentował swoje stanowisko, co do statusu Spółki w postępowaniu wskazując, że - "brak jest statusu strony postępowania", brak dowodów, że [A] jest właścicielem terenów pod inwestycję". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena przesłanki "dowiedzenia się o decyzji", od której spełnienie się rozpoczyna swój bieg termin określony w art. 148 § 2 k.p.a. dokonywana być musi z uwzględnieniem obiektywnych mierników staranności. Obiektywnym miernikiem należytej staranności jest taka staranność, jakiej można oczekiwać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności, co nie byłoby korzystne w postępowaniach nadzwyczajnych, prowadzących do wzruszenia decyzji ostatecznych. Odczytując zatem pismo Wojewody [...] z dnia 16 lipca 2008r. przy uwzględnienie staranności, jakie należałoby w sposób obiektywny oczekiwać od [A] Spółka z o.o. stwierdzić należy, że stanowisko skarżącego kasacyjnie nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej przedstawiono tam wiadomości niezbędne dla wnoszącego podanie o wznowienie postępowania. Treść pisma przedstawiona jest w przystępnej dla każdego formie, niewymagającej nawet profesjonalnej wiedzy, czy nadzwyczajnej umiejętności percepcyjnych. Zauważyć przyjdzie, że w piśmie tym poinformowano [A] Spółkę z o.o., że Starosta [...] dokonał zmiany pozwolenia na budowę udzielonego decyzją z dnia 12 stycznia 2005r. Natomiast z osnowy decyzji z dnia 26 maja 2008r. wynika, że Starosta [...] "zmienia decyzję z dnia 12 stycznia 2005r. o pozwoleniu na budowę zespołu elektrowni wiatrowych". Biorąc pod uwagę, że skarżąca kasacyjnie była stroną postępowania zakończonego decyzją pozwolenie budowlane z dnia 12 stycznia 2005r., w zakresie jej świadomości pozostawały niewątpliwie informacje wystarczające do odczytania wyniku postępowania, które zamierzała zwalczać w trybie wznowienia postępowania. W stanie faktycznym kontrolowanej sprawy brak informacji o dokładnym zakresie zmiany dotychczasowego pozwolenia na budowę udzielonego inwestorowi - czy dotyczy całości, czy części nieruchomości – nie może przesądzać o niespełnieniu się przesłanki określonej w art. 148 § 2 k.p.a. otwierającej bieg terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Słusznie więc Sąd I instancji uznał, że najpóźniej z pisma Wojewody [...] [A] Spółka z o.o. dowiedziała się o decyzji kończącej postępowanie, którego wznowienia domagała się. Skoro zarzutu skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, orzeczono po myśli art. 184 p.p.s.a. o jej oddaleniu.