III SA/Wr 516/13

SENTENCJA Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 14 czerwca 2012 r. nr SKO/RD-421/40/2012 postanawia: przyznać pełnomocnikowi r. pr. J. G., wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu za sporządzenie opinii braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 147,60 (słownie: sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym 23% VAT. UZASADNIENIE Wnioskodawca, r. pr. J. G., jako pełnomocnik wyznaczony z urzędu i zastępujący skarżącego przed tutejszym Sądem, po odrzuceniu skargi, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej w związku z powyższą czynnością, w wysokości 120 zł. Oświadczył jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. Wymieniona wyżej opinia została doręczona skarżącemu. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radcy prawnemu, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 powyższego rozporządzenia, jednak nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie stawka minimalna wynosiła 240 zł, na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ powołanego rozporządzenia. Wobec powyższego, wnioskodawcy należało zasądzić wynagrodzenie wynoszące 120 zł, podwyższone o kwotę 27,60 zł stanowiącą wartość podatku VAT według stawki 23% (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). Tym samym, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.