II OSK 1358/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Wanda Zielińska-Baran Protokolant: asystent sędziego Anna Dziosa - Płudowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 2301/12 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską I. oddala skargę kasacyjną; II. zasądza od W. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. II SA/Wa 2301/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Decyzją z dnia [...] r. Komendant Stołeczny Policji (dalej KSP), działając na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), dalej u.b.a., w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz.U. Nr 287, poz. 343 ze zm.) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a., cofnął W. B. (dalej skarżący) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W związku z informacją z 28 kwietnia 2011 r. o utracie broni przez skarżącego, wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. W trakcie postępowania organ pierwszej instancji ustalił, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego [...], [...] Wydział Karny, z dnia [...] r. (sygn. akt [...]), został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 263 § 4 Kodeksu karnego (dalej k.k.) polegającego na tym, że w bliżej nieokreślonym czasie, jednak nie wcześniej niż w styczniu 2011 r. i nie później niż 27 kwietnia 2011 r. w W. nieumyślnie spowodował utratę broni [...], która zgodnie z prawem pozostawała w jego dyspozycji. Ponadto wyrokiem Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] r., [...] Wydział Karny (sygn. akt [...]) skarżący został uznany za winnego popełnienia wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 7 u.b.a. polegającego na tym, że w okresie od miesiąca stycznia 2011 r. do dnia 27 kwietnia 2011 r. w W. przy ul. O. [...] m. [...] , będąc posiadaczem broni palnej myśliwskiej, przechowywał broń i amunicję w drewnianej szafie z ubraniami w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. W związku z powyższym w ocenie KSP, skarżący nie daje rękojmi prawidłowego przechowywania broni. Przedstawione fakty, a w szczególności brak racjonalnego postępowania skarżącego w przechowywaniu broni palnej, stanowią, zdaniem organu, wystarczające przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską pomimo pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania i koła łowieckiego, którego skarżący jest członkiem. Cofnięcie pozwolenia na broń nie jest karą, lecz administracyjno-karnym skutkiem utraty wiarygodności co do zgodnego z prawem przestrzegania warunków przechowywania broni. Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji podnosząc, że od 1969 r. jest członkiem [...], jak również przynależy do trzech warszawskich kół łowieckich. Jego mieszkanie jest zabezpieczone kratami i alarmem, a także znajduje się pod nadzorem firmy ochroniarskiej. W dniu 26 sierpnia 2012 r. w trakcie porządków w szafie małżonki skarżącego "rzekomo utracona broń" została odnaleziona, zatem – według skarżącego – można stwierdzić, że osoby nieuprawnione nie miały do niej dostępu. Decyzją z dnia [...] r. Komendant Główny Policji (dalej KGP), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W świetle zebranego materiału dowodowego organ drugiej instancji stwierdził, że skarżący latami przechowywał broń w sposób sprzeczny z przepisami. Zdaniem organu, w sytuacji gdy doszło do utraty broni wskutek rażącego naruszenia przez stronę zasad bezpiecznego przechowywania broni i amunicji, pierwszeństwo należy przyznać racjom interesu społecznego przed słusznym interesem strony. Z tych względów KGP ocenił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jako prawidłowe. W skardze do WSA w Warszawie na powyższą decyzję KGP skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji KSP z dnia [...] r. Zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 oraz 80 K.p.a. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z opinii pracodawcy skarżącego i opinii spółdzielni mieszkaniowej, zdjęć budynku, w którym znajduje się mieszkanie skarżącego, kserokopii umowy z firmą "[...]" [...] z dnia 7 września 1999 r., faktury wystawionej w dniu 18 października 2012 r. przez firmę sprawującą ochronę mieszkania skarżącego, kserokopii faktury z dnia 16 sierpnia 2011 r. dotyczącej zakupu i montażu sejfu oraz kserokopii polisy z dnia 20 lipca 2012 r. potwierdzającej zabezpieczenie mieszkania na okres od 23 lipca 2012 r. do 22 lipca 2013 r. W odpowiedzi na skargę organ (KGP) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. II SA/Wa 2301/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Bezspornym jest fakt dwukrotnego skazania skarżącego wyrokami Sądu Rejonowego [...]: za nieumyślnie spowodowanie utraty broni – [...], która zgodnie z prawem pozostawała w jego dyspozycji, tj. przestępstwo z art. 263 § 4 k.k. (wyrok z dnia z dnia [...] r., sygn. akt [...]) oraz za przechowywanie broni i amunicji w drewnianej szafie z ubraniami w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, tj. wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 u.b.a. (wyrok z dnia [...] r., sygn. akt [...]). Jak stwierdził Sąd, problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy cofnięcie przez organy Policji pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z popełnieniem przez skarżącego przestępstwa oraz wykroczenia przeciwko porządkowi publicznemu, było uzasadnione. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie przechowywał broni w sposób zgodny z prawem. Brak kontroli nad miejscem przechowywania broni doprowadził skarżącego w dniu 27 kwietnia 2011 r. do przekonania, że jedna ze sztuk broni – [...] została w nieustalony sposób skradziona. Późniejsze wyjaśnienia skarżącego, iż to jego żona podczas porządków przełożyła tę broń w inne miejsce potwierdzają tylko notoryczne naruszenie zasad przechowywania broni. W uzasadnieniu wyroku Sąd powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że posiadanie oraz używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Rygorystyczne unormowanie dostępu jednostki do broni podyktowane jest z jednej strony przysługującym państwu monopolem na stosowanie środków przemocy, a z drugiej strony – koniecznością zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu organy Policji (zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji) prawidłowo oceniły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wydane przez nie decyzje są zgodne z przepisami ustawy o broni i amunicji. Sąd podkreślił, że to na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia go z tego obowiązku. Nawet jednorazowe bądź krótkotrwałe przechowywanie broni z naruszeniem zasad prawa bezwzględnie wiążących posiadacza broni, czyni usprawiedliwionym cofnięcie pozwolenia na broń. Sąd nie uwzględnił zawnioskowanych przez skarżącego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów w postaci szeregu dokumentów, gdyż stan faktyczny sprawy nie nasuwał jakichkolwiek wątpliwości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł W. B. Skarżący kasacyjnie zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 4 pkt 4 u.b.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że cofnięcie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni jest uzasadnione interesem społecznym w postaci bezpieczeństwa i porządku publicznego, w sytuacji kiedy zachowanie i postawa skarżącego wskazują, że pozostawienie mu pozwolenia na posiadanie broni nie zagraża interesowi społecznemu, 2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji rozważyły wszystkie istotne okoliczności, podjęły wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy, zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy oraz dokonały prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Adminsitracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Komendant Główny Policji wniósł odpowiedź na skargę kasacyjną, domagając się oddalenia skargi kasacyjnej oraz zasądzenia na rzecz Organu kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących w tym zakresie norm. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. W okolicznościach tej sprawy nie ma wątpliwości, że miały miejsce okoliczności, które mogły stanowić przyczynę co do cofnięcia pozwolenia na broń. Z art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a. wynika wprost, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Natomiast zgodnie z art. 32 ust. 1 u.b.a. "Broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych". W § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. precyzuje się dokładnie, że osoby posiadające broń palną i amunicję, są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane. Jak wynika z akt sprawy, w tym również zeznań skarżącego, akt spraw karnych prowadzonych przez Sąd Rejonowy [...] ([...], [...]), skarżący przez wiele lat posiadając pozwolenie na broń palną myśliwską, nie przestrzegał obowiązków wynikających z powyżej cytowanych przepisów, czym bez wątpienia naruszył interes społeczny w postaci bezpieczeństwa i porządku publicznego. Sposób przechowywania broni przez skarżącego, nie uniemożliwiał dostępu do broni i amunicji osobom nieuprawnionym, czego dowodem było zniknięcie broni spod kontroli skarżącego na okres kilku miesięcy. W pełni zrozumiałe jest stanowisko Sądu, który uznał, że wydana decyzja na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 u.b.a., znajduje pełne uzasadnienie w okolicznościach tej sprawy i oddalił skargę, czym nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Organy Policji w ocenie Sądu rozważyły wszystkie istotne okoliczności i podjęły wszelkie niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy. Zebrany wyczerpująco materiał dowodowy sprawy, został prawidłowo rozpatrzony. Ocenie Sądu i organów Policji wydających decyzje, podlegały okoliczności mające miejsce i zachowanie skarżącego w zakresie nieprawidłowego przechowywania posiadanej broni, do czasu jej zaginięcia. Tym samym wpływu na tę ocenę nie mogło mieć to, że w dniu 16 sierpnia 2011 r. skarżący zakupił i zamontował w mieszkaniu sejf, może to mieć bowiem ewentualnie znaczenie przy ponownym ubieganiu się skarżącego o wydanie pozwolenia na broń, jeżeli takie podejmie. W okolicznościach tej sprawy, kiedy naruszenie prawa polegało na niewłaściwym przechowywaniu broni palnej we własnym mieszkaniu przez skarżącego, trudno uznać, że mogły tu coś zmienić pozytywne opinie z koła łowieckiego, spółdzielni mieszkaniowej, czy też fakt, że mieszkanie było ubezpieczone, czy też chronione przez firmę ochroniarską. Bowiem spółdzielnia mieszkaniowa ani koło łowiecki nie miały żadnego wpływu na to, jak skarżący przez wiele lat przechowywał w swoim mieszkaniu broń myśliwską, faktem jest, że robił to niezgodnie z prawem. Natomiast okratowanie okien mieszkania, zatrudnienie firmy ochroniarskiej, czy też ubezpieczenie mieszkania, w którym znajduje się broń palna, nie mogą być traktowane jako spełnienie obowiązków wynikających z art. 32 ust. 1 u.b.a. i § 5 wcześniej powołanego rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, że niewłaściwe zabezpieczenie, przechowywanie broni palnej i amunicji może spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z faktu, że w art. 18 ust. 5 u.b.a. użyto zwrotu, że "właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń", nie można wyciągać wniosku, że nie może. W tym przypadku jest to decyzja uznaniowa organu, podlegająca kontroli sądu, który w tym przypadku uznaje, że była w pełni uzasadniona, czego nie mogły też podważyć zarzuty skargi kasacyjnej. Większość orzecznictwa sądowego powołanego w skardze kasacyjnej dotyczy przypadków pozbawienia pozwolenia na broń w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. w brzmieniu obowiązującym przed 10 marca 2011 r., nie mogła więc mieć odniesienia w niniejszej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.