II OZ 753/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 195/09 o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Pismem z dnia 18 kwietnia 2009 r. A. P. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku podała, że ma na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku szkolnym, które są chore i wymagają częstych kontroli specjalistycznych oraz muszą zażywać leki. Skarżąca oświadczyła, że pracuje pierwszy rok w szkole, a ponadto studiuje zaocznie. Podała, że jest również chora i że się leczy. Od męża dostaje alimenty na dzieci w wysokości 400 złotych miesięcznie. Koszty leczenia oraz studiów są tak duże, że niewiele pieniędzy pozostaje jej na utrzymanie rodziny. W związku z tym, że przedłożony wniosek nie zawierał wyczerpującego uzasadnienia, a także w związku z powziętymi wątpliwościami co do możliwości płatniczych skarżącej, referendarz sądowy pismem z dnia 27 kwietnia 2009 r. wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o prawo pomocy. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca nadesłała wypełniony formularz PPF, w którym powtórzyła schorzenia swoje i dzieci omówione we wniosku o prawo pomocy. Oświadczyła, że nie posiada majątku ruchomego i nieruchomego, ani żadnych oszczędności. Podała, że jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas określony i uzyskuje dochód miesięczny z tego tytułu w wysokości 1300 brutto; wydatki na energię i gaz wynoszą 200 złotych miesięcznie; wydatki na leczenie 300 złotych miesięcznie; wydatki na studia 3000 złotych rocznie + koszty dojazdu. Do formularza skarżąca dodatkowo załączyła kserokopię PIT-11, kserokopię dowodów wpłat na czesne za studia, kserokopię zaświadczenia lekarskiego dotyczącego jej syna oraz oświadczenie skarżącej. Do sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego skarżąca załączyła zaświadczenie od pracodawcy, z którego treści wynika, iż jej średnie wynagrodzenie miesięczne z ostatnich 3 miesięcy wyniosło 1467 złotych netto oraz oświadczenie męża skarżącej, że przekazuje kwotę 400 złotych na rzecz nieletnich dzieci. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy. Jak wskazał Sąd, oceniając zasadność zastosowania wobec skarżącej instytucji prawa pomocy, Sąd nie może pominąć faktu, że skarżąca jest zatrudniona i otrzymuje wynagrodzenie za pracę oraz alimenty na dzieci. Nie bez znaczenia jest również fakt, że skarżąca nie nadesłała wyciągu z rachunku bankowego, ani nawet nie wskazała, czy go posiada, czy też nie. Ponadto nie nadesłała kserokopii orzeczenia o zasądzeniu alimentów. W tej sytuacji Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi. Nie wykazała bowiem, że nie ma jakichkolwiek środków na poniesienie kosztów postępowania. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie podnosząc, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i nie jest w stanie uiścić opłaty sądowej bez uszczerbku koniecznego dla utrzymania siebie i rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. Mając powyższe na uwadze oraz okoliczności sprawy niniejszej należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej do przyznania jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jak wynika z ustaleń Sądu skarżąca jest zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas określony i uzyskuje dochód miesięczny z tego tytułu w wysokości 1467 netto oraz od męża otrzymuje 400 złotych na dzieci. Z powyższego wynika co prawda, że uzyskiwany przez skarżącą dochód nie jest wysoki ale w ocenie Sądu skarżąca w obecnej sytuacji majątkowej, przy racjonalnym gospodarowaniu posiadanymi dochodami pieniężnymi i oszczędnościach w wydatkach jest w stanie bez uszczerbku koniecznego dla siebie i najbliższych ponieść koszty sądowe, które na obecnym etapie sprawy wynoszą 100 zł (wpis od skargi). W takiej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 czerwca 2009 r. odmówił przyznania A. P. prawa pomocy w zakresie częściowym. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.