VII SA/Wa 549/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych I. skargę oddala; II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. N. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 305 (trzysta pięć) złotych, w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 250 (dwieście pięćdziesiąt) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 55 (pięćdziesiąt pięć) złotych. UZASADNIENIE [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującej właścicielowi wykonanie robót budowlanych w budynku mieszkalnym mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy obiekt został wybudowany w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] lutego 1986r. Postępowanie wykazało, iż Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2003r. stwierdził nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. W związku z tym organ powiatowy decyzją z [...] listopada 2008r nałożył na właścicielkę obowiązek przedłożenia projektu zamiennego, uwzględniającego zmiany dokonane względem projektu zatwierdzonego przy pozwoleniu. Przedłożenie projektu zamiennego niezgodnego z przepisami warunków technicznych spowodowało wydanie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującej wykonanie określonych robót celem doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami. W ocenie organu wojewódzkiego na tym etapie postępowania brak było podstaw do wydania decyzji z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zaś organ powiatowy winien przede wszystkim wezwać inwestora do poprawienia złożonej dokumentacji i dopiero wtedy, w zależności od dokonanych ustaleń wydać decyzję z art. 51 ust. 4 lub 5 Prawa budowlanego. Z tego względu celem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, organ odwoławczy uchylił decyzję organu powiatowego. Co do kwestii zmiany sposobu użytkowania, organ wojewódzki wskazał, iż było ono przedmiotem odrębnego postępowania i zostało zakończone w postępowaniu egzekucyjnym. Skargę sądową na powyższą decyzję wniosła T. K. zajmująca sąsiednią nieruchomość. Skarżąca przyznała, że co do zasady, zgadza się z uchyleniem decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, natomiast brak rozpoznania sprawy w zakresie faktów podniesionych w odwołaniu powoduje , że decyzja jest niekompletna i nierzetelna, zwłaszcza, że została podjęta na podstawie przepisów prawa budowlanego z 1994r., podczas, gdy dotyczy budowy z okresu obowiązywania ustawy z 1974r. – bardziej restrykcyjnej. W ocenie skarżącej obiekt został wybudowany nielegalnie, jak też był użytkowany niezgodnie z przeznaczeniem, a organ wojewódzki po wyroku uchylającym jego decyzję, był zobowiązany do ponownego załatwienia sprawy, a nie do tzw. " psychologii". Zdaniem skarżącej podejmowane próby legalizacji zabudowy, której być nie powinno, są podejmowane wbrew interesowi publicznemu oraz interesowi skarżącej, która nie ma nadal zapewnionej drogi dojazdowej do swojej posesji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja została wydana w trybie art.. 138 § 2 kpa. co oznacza, iż jest to decyzja kasacyjna, nie rozstrzygająca merytorycznie sprawy. Zgodnie z art. 138 § 2 Kpa. organ odwoławczy może uchylić zaskarżona decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Decyzja kasacyjna powodująca przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie może być podjęta w innych przypadkach niż określone w art. 138 § 2 Kpa. Kryterium dopuszczalności wydania takiej decyzji sprowadza się więc tylko do przypadku, gdy zachodzi konieczność prowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych omawiany budynek mieszkalny przy ul. [...] powstał w oparciu o wydanie przez Urząd Dzielnicowy [...] pozwolenie na budowę ( decyzja Nr [...] z [...] II 1986r.). Nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 1986r. stwierdził Wojewoda [...] w decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2003r. W tym miejscu należy powtórzyć za organem wojewódzkim, że inwestor realizował przedmiotowy obiekt na podstawie ważnej i ostatecznej w tamtym momencie decyzji o pozwoleniu na budowę, co powoduje, że późniejsze wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu nie uprawnia do traktowania tegoż obiektu jako wyniku samowoli budowlanej. Jeżeli zatem nie mamy do czynienia z samowolą budowlaną inwestora, lecz wynikiem wadliwej decyzji o pozwoleniu, to rzeczą organu stało się rozważenie kwestii możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Formalny charakter decyzji wydanej w trybie art. 138 § 2 Kpa., o którą chodzi w niniejszym postępowaniu sadowym, ogranicza kontrolę sądu tylko do przesłanki z art. 138 § 2 kpa. tj. konieczności uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. Organ odwoławczy wydając przedmiotową decyzję wskazał przy tym okoliczności, które powinny być wzięte pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Powyższa decyzja kasacyjna została wydana prawidłowo w niniejszym stanie faktycznym sprawy, dlatego też skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) . Wskazać tu należy skarżącej, iż ocena stanu faktycznego oraz merytoryczne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem wskazań organu wojewódzkiego nastąpi przed organem I instancji, do którego zostaje ona zwrócona w wyniku zaskarżonej decyzji kasacyjnej.