II GZ 374/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. D. na postanowienie zawarte w punkcie 2. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 742/20 w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi P. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wyrokiem z 27 sierpnia 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 742/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżoną decyzję, a w punkcie drugim, zasądził od organu na rzecz skarżącego 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania złożył skarżący, wnosząc o zmianę tego postanowienia przez zasądzenie kosztów postępowania sądowego w wysokości 3817 zł, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że rozpoznawana sprawa – w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 zł jest sprawą, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. W takiej sytuacji, stawka wynagrodzenia pełnomocnika wynosi 3600 zł. Ponadto, w rozstrzygnięciu o kosztach nie uwzględniono opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie może zostać uwzględnione. Zgodnie z art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Definicję kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw zawiera, odpowiednio do okoliczności rozpoznawanej sprawy, art. 205 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w niniejszej sprawie ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). W świetle przepisu § 14 powołanego rozporządzenia, niewątpliwie stawki opłaty za czynności radów prawnych są zależne od przedmiotu zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną do Sądu I instancji decyzję wydano w trybie wznowienia postępowania. Istotą tego rodzaju sprawy jest zaś badanie zaistnienia, bądź nie, przesłanek wznowienia postępowania. Zważywszy na to, rozpoznawana sprawa zasadnie została zakwalifikowana jako "inna sprawa" - tzn. do zakresu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych, a pozostałe kwestie (wysokość opłaty) są tylko konsekwencją tak trafnie przyjętego założenia. Za trafnością takiego zakwalfikowania sprawy przemawiają również przepisy regulujące uiszczanie wpisu sądowego. Wpis należny w rozpoznawanej sprawie miał charakter opłaty stałej, a nie stosunkowej, stosownie do § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W myśl tego przepisu, wpis stały w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy, pobiera się w wysokości 200 zł. Taki też wpis został uiszczony przez skarżącego w niniejszej sprawie. Tak więc – wbrew wywodom zażalenia - w rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie była należność pieniężna w rozumieniu art. 216 p.p.s.a i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych, lecz była to "inna sprawa", w rozumieniu § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie również uznał, że brak jest podstaw do zaliczenia do niezbędnych kosztów postępowania opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Opłata skarbowa od pełnomocnictwa podlega bowiem zwrotowi tylko wtedy, kiedy została prawidłowo uiszczona, to znaczy wpłacona do właściwego organu podatkowego (tak NSA w postanowieniu z 28 lutego 2020 r. sygn. akt II FZ 49/20). Tymczasem w aktach rozpoznawanej sprawy brak w ogóle dowodu uiszczenia tej opłaty, a tym samym brak podstaw do zweryfikowania, czy sama opłata - jeżeli nawet została uiszczona - to czy została uiszczona prawidłowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo zatem wyliczył wysokość zasądzonych kosztów postępowania w oparciu o właściwą podstawę prawną, tj. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Stosownie do tego przepisu, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym, w pierwszej instancji, wynoszą w innej sprawie (niż w sprawie, której przedmiotem zaskarżania jest należność pieniężna) - 480 zł. Tym samym Sąd pierwszej instancji prawidłowo zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącego w wysokości 680 zł, na które składały się: się kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz 200 zł jako zwrot uiszczonego wpisu. Wobec powyższych okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.