III SAB/Lu 7/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.C. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie ewidencji gruntów – w zakresie zażalenia wniesionego przez pełnomocnika skarżącej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 października 2007 r. sygn. akt III SAB/Lu 7/07 postanawia odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE W dniu [...] czerwca 2007 r. M.C., działający jako pełnomocnik [...] skarżącej J.C., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Wójta Gminy. Wyrokiem z dnia 11 października 2007 r. Sąd skargę oddalił. Sąd ogłaszając wyrok pouczył obecnego na Sali pełnomocnika skarżącej o trybie wniesienia skargi kasacyjnej oraz o wymogu zastępstwa adwokackiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej, co zostało odnotowane w protokole ogłoszenia wyroku. Mimo tego pełnomocnik skarżącej złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie własnoręcznie sporządzone pismo z dnia 24 października 2007 r. nazwane zażaleniem, kierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym domaga się merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia sądu I instancji. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej jako ppsa) – od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Skarżąca została przy tym prawidłowo pouczona o trybie wnoszenia środka odwoławczego w tej sprawie, świadoma była więc obowiązujących w tym względzie wymogów. Wskazać należy, że regulacja odnosząca się do postępowania przed sądami administracyjnymi nie wprowadza dualizmu środków odwoławczych w postaci skargi kasacyjnej i zażalenia. Każdy z tych środków ma inną treść, inne zastosowanie i nie są one wobec siebie konkurencyjne Wymagana do zaskarżenia wyroku sądu I instancji skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym pismem, bowiem zgodnie z art. 176 ppsa - powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Pismo to musi być ponadto sporządzone przez zawodowego prawnika (art. 175 § 1 ppsa). Nie można potraktować wniesionego zażalenia ani jako środka właściwego w danej sprawie, ani jako wadliwie sporządzonej skargi kasacyjnej. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny (postanowienie z dnia 10 listopada 2004 r., FSK 883/04, LEX nr 189737) - niezachowanie wymogów właściwych tylko dla skargi kasacyjnej uznać należy za braki istotne i nieusuwalne w trybie określonym w art. 49 § 1 w zw. z art. 193 ppsa. Dodać należy, że na obecnym etapie skarżąca ma wciąż otwartą możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, stosownie do pouczeń udzielonych przez Sąd, o ile podtrzyma żądanie doręczenia uzasadnienia wyroku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 173 § 1 ppsa i art. 178 ppsa w zw. z art. 197 § 2 ppsa, Sąd orzekł jak w postanowieniu.