I OSK 4011/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin Sędzia del. WSA Jakub Zieliński po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1651/17 w sprawie ze skargi Z.L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1651/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z.L. (dalej, jako: "skarżący") na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu 12 lipca 2017 r. W dniu rejestracji przedłożył zaświadczenie z dnia 5 lipca 2017 r., potwierdzające, że skarżący był zatrudniony w firmie [...] Sp. z o.o. [...] na podstawie umowy - zlecenia od 26 kwietnia 2016 r. do 30 czerwca 2017 r. W zaświadczeniu podano wysokość wynagrodzenia w poszczególnych miesiącach oraz składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Na podstawie danych zawartych w karcie rejestracyjnej, przedłożonych przez stronę dokumentów oraz Raportu ZUS-U1 Prawo, wygenerowanego w dniu rejestracji strony z systemu informatycznego "Syriusz STD", Starosta [...], wydał decyzję z dnia [...] lipca 2017 r., w której przyznał skarżącemu status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odmowę przyznania świadczenia organ I instancji uzasadnił niespełnieniem przez stronę warunku legitymowania się w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, co najmniej 365-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w art. 71 ustawy. Od decyzji organy I instancji skarżący odwołał się. Organ II instancji nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji uznając, że jest ona zgodna ze stanem faktycznym i obowiązującym stanem prawnym. Decyzją z dnia [...] września 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Zdaniem Wojewody [...] zgodnie z art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy lub udokumentuje 365 dni innych okresów uprawniających do zasiłku wymienionych enumeratywnie w tym artykule. Do okresów tych zalicza się m.in., okres świadczenia usług na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia, jeżeli podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy). Aby nabyć prawo do zasiłku bezrobotny musi więc spełniać w dniu rejestracji warunek legitymowania się w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania 365-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku. Pan Z.L. warunku tego nie spełnia. Organ II instancji podniósł, że na podstawie dokumentacji zgromadzonej w sprawie ustalił, że skarżący w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. w okresie od 12 stycznia 2016 r. do 11 lipca 2017 r. legitymuje się tylko 212-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku, a wymagany okres wynosi 365 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono stronie okresy świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia, w których podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy była kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, tj. sierpień 2016 r. - 31 dni, październik 2016 r. - 31 dni, oraz okres od 1 lutego 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. - 150 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczono skarżącemu okresów świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia, tj. okresu od 26 kwietnia 2016 r. do 31 lipca 2016 r. - 97 dni, września 2016 r. - 30 dni, listopada 2016 r.- 30 dni i grudnia 2016 r. - 31 dni, oraz stycznia 2017 r. - 31 dni, w których wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy była niższa niż minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, które w 2016 r. wynosiło 1850 zł., a w 2017 - 2000 zł. Z Raportu ZUS-U1 Prawo wynika, że w powyższym okresie wysokość postawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy nie przekraczała minimalnego wynagrodzenia i kształtowała się następująco w poszczególnych okresach rozliczeniowych: kwiecień 2016 r. -0,00 zł; - maj 2016 r.- 240,00 zł; czerwiec 2016 r. - 1736,00 zł; -lipiec 2016- 1648,00 zł; wrzesień 2016 r. - 1736,00 zł; listopad 2016 r. - 1408,00 zł; grudzień 2016 r. - 1496,00 zł; styczeń 2017 r. - 1728,00 zł. W związku z powyższym Wojewoda [...] uznał, że brak jest podstaw prawnych do przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych i postanowił jak w sentencji decyzji. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Sąd I instancji skargę oddalił. Podniósł, że skarżący prawidłowo, zgodnie z ustawowym unormowaniem, na podstawie art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z dniem 22 lutego 2016 r., uznany został za osobę bezrobotną. Z kolei przesłanki nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych określa art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przy czym regulacja ta ma charakter kompleksowy oraz wyczerpujący. Z treści tego przepisu wynika, że bezwzględnym warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących, co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest uzyskiwanie w powyższym okresie, z uwzględnieniem okresów zaliczanych, wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy. Zatem kryterium uznania okresu zatrudnienia za zaliczany do stażu zasiłkowego stanowi również opłacanie składki na Fundusz Pracy, a w konsekwencji przyczynianie się do gromadzenia środków, z których wypłacane są zasiłki i inne świadczenia dla osób bezrobotnych. Jak zaś wynika z art. 104 ww. ustawy, obowiązkowe składki na Fundusz Pracy ustalane są od kwot stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, wynoszących w przeliczeniu na okres miesiąca, co najmniej minimalne wynagrodzenie Z akt sprawy wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację jako bezrobotny tj. w okresie od dnia 12 stycznia 2016 r. r. do dnia 11 lipca 2017 r. r. skarżący świadczył pracę na podstawie umów cywilnoprawnych. Aby ustalić, czy skarżący nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych organ odwoławczy dokonał zliczenia dni pozostawania w zatrudnieniu, odpowiadającemu wymogom art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia. W ocenie Sądu organ prawidłowo ze szczegółowym wskazaniem na dokumenty potwierdzające okresy zatrudnienia ustalił, że skarżący legitymuje się jedynie 212-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku, a wymagany okres wynosi 365 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono stronie okresy świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia, w których podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy była kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, tj. sierpień 2016 r. - 31 dni, październik 2016 r. - 31 dni, oraz okres od 1 lutego 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. - 150 dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku nie zaliczono natomiast skarżącemu okresów świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia, tj. okresu od 26 kwietnia 2016 r. do 31lipca 2016 r. - 97 dni, września 2016 r. - 30 dni, listopada 2016 r.- 30 dni i grudnia 2016 r. - 31 dni, oraz stycznia 2017 r. - 31 dni, w których wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy była niższa niż minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, które w 2016 r. wynosiło 1850 zł., a w 2017 - 2000 zł. Tymczasem okresem wliczanym do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych jest każdy okres, za który została odprowadzona składka na ubezpieczenie społeczne i na Fundusz Pracy w wysokości co najmniej 50% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wskazać w tym miejscu należy, że okresy za który nie została odprowadzona składka w tej wysokości, nie podlegają sumowaniu, o którym mowa w art. 71 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie Sądu I instancji prawidłowa wykładnia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, każe uznać, iż prawo do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych nie przysługuje więc skarżącemu, gdyż nie legitymuje się ona okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym łącznie 365 dni. Z rozstrzygnięciem tym skarżący nie zgodził się i wywiódł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 3 § 1 oraz art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej, jako: "P.p.s.a.") z uwagi na fakt, iż Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice i nie zbadał, czy organ dokonał sprawdzenia prawidłowości odprowadzenia przez [...] Sp. z o.o. [...] składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy wynikających z umowy zlecenia łączącej skarżącego z ww. Spółką - podczas, gdy organ przy dokonaniu wyliczenia okresu uprawniającego do uzyskania przez skarżącego prawa do zasiłku oparł się jedynie o dokumenty wystawione przez pracodawcę i wygenerowane z systemu ZUS, 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu, pomimo naruszenia przez organ art. 7, 77 i 80 k.p.a. oraz art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte ani w części ani w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono stosowną argumentację. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwione podstaw, a wyrok odpowiada prawu. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej, jako: "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przed odniesieniem się do jej zarzutów zauważyć należy, że w myśl art. 182 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, którą ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie ziściły się te warunki odstępstwa od zasady jawności, a rozprawa przed Naczelnym Sądem Administracyjnym byłaby zbędna. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż Sądowi I instancji nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 3 § 1 w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Norma art. 134 § 1 P.p.s.a. oznacza, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Ponadto, dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na przepisie art. 134 § 1 P.p.s.a., w skardze kasacyjnej należy wykazać, że sąd I instancji, rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1560/12). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można zaś kwestionować - jak czyni to skarżący w tej sprawie - dokonanej przez Sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (zob. wyrok NSA z dnia 2 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (zob. wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I GSK 264/09). Z kolei art. 3 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Już sam fakt rozpoznania przedmiotowej sprawy i wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie świadczy o tym, że nie doszło do naruszenia omawianego przepisu. Określona przez ustawę kontrola została przez ten Sąd w stosunku do zaskarżonej decyzji zrealizowana. Polegała ona na wyjaśnieniu problemu zgodności tej decyzji z prawem, a zatem na zbadaniu kwestii jej legalności. Zwieńczeniem dokonanego aktu wymiaru sprawiedliwości było wydanie zaskarżonego wyroku. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie i to nawet wtedy, gdy Sąd nie dokonał oceny wszystkich zgłaszanych przez stronę skarżącą zastrzeżeń. Dalej wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Z powyższego przepisu wynika, że bezwzględnym warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia i okresów zaliczanych wynoszących, co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest ustalenie, że podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca. Sąd I instancji dokonał zatem prawidłowej wykładni art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i zasadnie ocenił legalność zaskarżonej decyzji, w której organ uznał, że prawo do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych nie przysługuje skarżącemu kasacyjnie, gdyż nie legitymuje się on okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym łącznie 365 dni (art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. c ww. ustawy). W okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację jako bezrobotny tj. w okresie od dnia 12 stycznia 2016 r. r. do dnia 11 lipca 2017 r. r. skarżący świadczył pracę na podstawie umów cywilnoprawnych. Legitymuje się on tylko 212-dniowym okresem uprawniającym do zasiłku, z 365 wymaganych dni. Do okresu uprawniającego do zasiłku zaliczono skarżącemu okresy świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia, w których podstawą wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy była kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, tj. sierpień 2016 r. - 31 dni, październik 2016 r. - 31 dni, oraz okres od 1 lutego 2017 r. do 30 czerwca 2017 r. - 150 dni. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Sprawa sądowoadministracyjna, czyli sprawa, w której orzeka sąd administracyjny różni się zasadniczo od sprawy administracyjnej, w której orzeka organ, a różnica ta przejawia się głównie w tym, iż sprawa sądowoadministracyjna nie polega na merytorycznym rozstrzyganiu określonej kwestii przez dokonanie autorytatywnej konkretyzacji normy prawa materialnego w zakresie uprawnień lub obowiązków indywidualnego podmiotu, lecz na zniesieniu działania lub bezczynności niezgodnej z prawem. Natomiast, w odróżnieniu od sprawy sądowej, w której orzeka sąd powszechny, w sprawie sądowoadministracyjnej, sąd administracyjny nie zastępuje organu w rozstrzyganiu o czyichś prawach lub obowiązkach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za podstawę orzekania przyjął ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej, ponieważ stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Sąd administracyjny orzeka jedynie na podstawie stanu faktycznego, ustalonego przez organ w toku postępowania administracyjnego. W związku z tym (z wyjątkiem możliwości ewentualnego przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego) sąd administracyjny sam nie czyni ustaleń faktycznych, do których kompetencje posiada tylko organ. Z tych względów nie można - w tej sprawie - skutecznie zarzucić Sądowi I instancji, że zaniechał zbadania czy spółka Sellpro sp. z o.o. we Wrocławiu w sposób prawidłowy dokonała obliczenia i odprowadzenia składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy, które powinny być odprowadzane w związku z umową zlecenia łączącą skarżącego z wymienioną Spółką. Skoro z akt sprawy, a w szczególności z zaświadczenia wystawionego przez pracodawcę i Raportu ZUS-U1 Prawo, wygenerowanego w dniu rejestracji skarżącego z systemu informatycznego "Syriusz STD", wynikały informacje będące podstawą ustaleń faktycznych sprawy, a skarżący nie przedstawił żadnych kontrdowodów w tym zakresie, to zarzut naruszenia przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 i 80 k.p.a.) nie może zostać uwzględniony. Brak podstaw do uznania, że postępowanie administracyjne w rozpoznawanej sprawie prowadzone było z naruszeniem procedury określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika skarżącego kasacyjnie o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wyjaśnić trzeba, że wniosek o przyznanie pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy, wynagrodzenia z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu, podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a.