II SA/Łd 320/19

SENTENCJA Dnia 17 października 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Bożena Kasprzak, , Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. a.bł. UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W., utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...], nr [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: W dniu 4 czerwca 2018 roku do Starosty [...]ego wpłynął wniosek A Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. (dalej jako: "Spółka") o pozwolenie na budowę stacji bazowej sieci A nr [...] S., w miejscowości S. gm. P. na działce nr ewid. [...], obręb [...]. Starosta [...] – na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1202 ze zm.) – postanowieniem z dnia [...], nr [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku, o następujące braki i nieprawidłowości: - zgodnie z art. 34 ust. 1 Prawa budowlanego projekt budowlany doprowadzić do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy P. nr [...] z dnia [...], - projekt zagospodarowania terenu wykonać na mapie do celów projektowych, której zasięg zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 roku w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. nr 25, poz. 133) powinien obejmować obszar otaczający teren inwestycji w pasie co najmniej 30 m, a w razie konieczności ustalenia strefy ochronnej – także teren tej strefy. Inwestor w odpowiedzi na postanowienie Starosty [...] uzupełnił braki i nieprawidłowości oraz przedłożył wyjaśnienia w zakresie zgodności planowanej inwestycji z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z zapisami ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 2062 ze zm., dalej jako: "ustawa"). Jednocześnie inwestor wystąpił o zmianę ww. postanowienia w zakresie terminu uzupełnienia do dnia 16 października 2018 roku. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] zmienił własne postanowienie z dnia [...] w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i wyznaczył nowy termin do dnia 16 października 2018 roku. W wyznaczonym terminie inwestor uzupełnił braki i nieprawidłowości. Starosta [...] decyzją z dnia [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej uznając, iż inwestor nie spełnił nałożonego postanowieniem obowiązku doprowadzenia dokumentacji projektowej do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła Spółka zarzucając naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy inwestycja planowana przez inwestora spełnia wymagania określone w ustawie, 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 3 in fine Prawa budowlanego, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, mimo, iż inwestor usunął wszelkie nieprawidłowości wskazane w postanowieniu, 3. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 46 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy i w konsekwencji uznaniu, iż zapisy planu zagospodarowania przestrzennego wiążą organ pierwszej instancji, pomimo rzeczywistego zakazu bądź znacznego utrudnienia lokalizowania stacji bazowych telefonii cyfrowej, tj. ich oczywistej sprzeczności z przywołanymi przepisami, 4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na wydaniu decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności bez dokonania własnej rzetelnej oceny charakteru planowanego zamierzenia. W konkluzji Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda [...], przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania i przedstawiając treść regulacji art. 35 ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego wskazał, iż przedmiotem inwestycji jest budowa stacji bazowej, w skład wyposażenia której wchodzą: wieża typu CP.52-U o łącznej wysokości H= 54,8 m n.p.t, rama czteropolowa z pomostem pod urządzenia Outdoor, konstrukcja pod rozdzielnicę technologiczną TGSM, droga kablowa biegnąca od wieży do rozdzielnicy, ogrodzenie terenu stacji (h=218 cm) wykonane z siatki z bramą wjazdową. Na wieży zainstalowane zostaną m.in.: anteny sektorowe - 3 szt. i antena radioliniowa - 1 szt. Jak wynika z projektu budowlanego, inwestycja obejmuje również wewnętrzną linię zasilającą, która nie została ujęta w złożonym przez inwestora wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Jak wskazał Wojewoda, inwestowany teren objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy P., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy P. Nr [...] z dnia [...]. Zgodnie z treścią planu, działka nr ewid. [...] obr. [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem MR/MN – tereny zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z treścią § 8 ust. 12 pkt 1-2 planu, dla terenów oznaczonych symbolem MR/MN ustalono podstawowe przeznaczenie – zabudowa zagrodowa lub zabudowa mieszkaniowa oraz przeznaczenie dopuszczalne – usługi mieszczące się w parterach budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i uciążliwości zamykające się w granicach władania oraz usługi mieszczące się w bryle budynku w zabudowie mieszkaniowej i uciążliwości zamykające się w granicach władania. W kontekście określonego w planie miejscowym przeznaczenia terenu, Wojewoda odniósł się do definicji uciążliwości, wskazanej w § 3 pkt 18 i 19 planu. Zgodnie z planem miejscowym, uciążliwością jest oddziaływanie, które bez przekraczania norm w jakikolwiek niekorzystny sposób wpływa na zasoby środowiska i jego podstawowe elementy, tj.: wodę, powietrze, powierzchnię ziemi, gleby i zasoby wód powierzchniowych, szatę roślinną, klimat akustyczny, itd., a pośrednio na standardy przebywania w środowisku ludzi i zwierząt. Z kolei przez uciążliwość zamykającą się w granicach władania należy rozumieć szczególny przypadek, w którym występujące formy uciążliwości działań gospodarczych mogą być jednoznacznie pomierzone, a ich skutki w udokumentowany sposób neutralizowane w obrębie granic działki. Planowane zamierzenie inwestycyjne polega na budowie wieży stalowej o łącznej wysokości wynoszącej 54,8 m n.p.t., na której zostaną zamontowane trzy anteny sektorowe tworzące sektory skierowane na azymuty: 15°, 120° oraz 225° oraz jedna antena radioliniowa. Wysokość zawieszenia środka anten sektorowych wynosi 49 m n.p.t. W przypadku omawianej stacji bazowej, jedynym źródłem zagrożenia dla środowiska jest emisja pola elektromagnetycznego. Rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zostały określone w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 71, dalej jako: "rozporządzenie"). Zgodnie z ww. rozporządzeniem, parametrami, na podstawie których, dokonuje się kwalifikacji przedsięwzięcia, jakim jest budowa stacji bazowej telefonii cyfrowej, czyli budowa instalacji radiokomunikacyjnej emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwości od 0,03 MHz do 300 000 MHz, jest równoważna moc promieniowania izotropowo EIRP wyznaczona dla pojedynczej anteny, ale i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Według art. 124 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 799 ze zm.), przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W kwalifikacji przedsięwzięcia zamieszczono rysunek przedstawiający widok pionowy stacji z naniesionymi osiami głównymi promieniowania wiązek anten sektorowych. W związku z § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, przy określonej równoważnej mocy promieniowana izotropowo anteny - wg kwalifikacji: 8402 W, musi być zachowana odległość miejsc dostępnych dla ludności - w tym przypadku 200 m. Z przedstawionego rysunku nr 2 załączonego do kwalifikacji przedsięwzięcia wynika, iż dla powyższej odległości główne wiązki promieniowania przechodzić będą nad powierzchnią ziemi na minimalnej wysokości 28,1 m (EIRP 8402 W, odległość 200 m, tilt 6°, Az. 15°, 120° oraz 225°). W związku z tym, że obszar wokół inwestycji jest obszarem zurbanizowanym, a plan miejscowy określa dla obszarów znajdujących się pod wiązkami maksymalną wysokość zabudowy wynoszącą 14 m, a wyżej przedstawione minimalne wysokości przechodzenia wiązki promieniowania dla maksymalnego tiltu 6°, wynoszą 28,1 m, organ uznał za poprawne stwierdzenie zawarte w kwalifikacji przedsięwzięcia, że wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania każdej z anten w odległości do 200 m od środka elektrycznego nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Tym niemniej emisja pola elektromagnetycznego związana z funkcjonowaniem planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej oraz brak możliwości lokalizacji miejsc dostępnych dla ludności w osi głównej wiązki promieniowania anten sektorowych odpowiadają definicji uciążliwości określonej w planie miejscowym. Obszar oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej obejmuje obszar, w jakim poziom pól elektromagnetycznych na dowolnej wysokości przekraczać będzie dopuszczalny poziom określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192 poz. 1883). Zgodnie z ww. rozporządzeniem, w przypadku, gdy częstotliwość pola magnetycznego mieści się w przedziale od 300 MHz do 300 GHz, gęstość pola w miejscu dostępnym dla ludności jest dopuszczalna na poziomie nieprzekraczającym 0,1 W/m2. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych ma niewątpliwy wpływ na dopuszczalny prawnie sposób zagospodarowania nieruchomości, nad powierzchnią których dojdzie do takowego przekroczenia. Jak stanowi § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1422 ze zm.), budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Każde przekroczenie dopuszczalnego poziomu pól elektromagnetycznych powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu terenu, chociażby dotyczyło wysokości potencjalnie niemożliwej do realizacji zabudowy. W tej sytuacji Wojewoda uznał, że skutki uciążliwości, z jaką związane jest funkcjonowanie planowanej stacji bazowej nie są – pomimo braku negatywnego oddziaływania na miejsca dostępne dla ludności – neutralizowane w obrębie granic działki inwestora. Tym samym planowanej inwestycji nie można uznać za uciążliwość zamykającą się w granicach władania, o której mowa w § 3 pkt 19 planie miejscowym. Nie ulega zatem wątpliwości, że charakter projektowanego zamierzenia budowlanego nie został ujęty ani w podstawowym, ani w dopuszczalnym przeznaczeniu terenu objętego inwestycją. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. W obowiązującym planie miejscowym wyznaczono tereny dla inwestycji z zakresu łączności publicznej, o których mowa w ww. ustawie. Wyznaczono bowiem obszary U[...] - tereny usług łączności, na których zezwala się na budowę masztów (§ 8 ust. 48 pkt 3 lit. d uchwały). Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej poza przeznaczonymi na ten cel terenami nie jest zgodna z planem miejscowym co powoduje, że art. 46 ustawy nie ma zastosowania w sprawie. Zasada, o której mowa w art. 46 ust. 1 ustawy nie daje podstawy do przyjęcia, że inwestycje telekomunikacyjne mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści planu miejscowego. Brak jest podstaw prawnych do uznania, że w tym zakresie ww. przepis wprowadza dowolność, uzależnioną wyłącznie od woli inwestora, do realizacji inwestycji w określonym miejscu. Oczywiście żaden plan miejscowy nie może zakazywać ani uniemożliwiać świadczenia usług telekomunikacyjnych, w szczególności poprzez zakazy lub ograniczenia w lokalizowaniu infrastruktury telekomunikacyjnej, jeżeli jest ona zgodna z przepisami odrębnymi. Omawiany brak dowolności w lokalizowaniu inwestycji telekomunikacyjnych potwierdza treść art. 46 ust. 2 ustawy, który umożliwia sytuowanie takich inwestycji w przypadku gdy nie reguluje tego plan miejscowy, co nie ma zastosowania w sprawie. Podsumowując, organ odwoławczy za organem pierwszej instancji przyjął, iż lokalizacja inwestycji jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Końcowo organ wyjaśnił, iż pozostałe merytoryczne kwestie dotyczące przeprowadzonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie mogły być poddane ocenie, bowiem organ architektoniczno-budowlany widząc sprzeczność inwestycji z planem w zakresie lokalizacji inwestycji, winien nawet przy dostrzeżonych innych brakach projektu budowlanego, wydać decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na budowę bez wzywania inwestora do usunięcia braków projektu, gdyż ich usuwanie w pozostałym zakresie i tak będzie niewystarczające. Właściwą podstawą prawną dla odmowy udzielenia pozwolenia na budowę z powodu sprzeczności rozwiązań projektu budowlanego z planem miejscowym winien być art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego. Tym samym – jak wskazał Wojewoda – wobec stwierdzonej przez organ pierwszej instancji braku zgodności inwestycji z planem miejscowym w zakresie jej lokalizacji, Starosta [...] prawidłowo odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze A Spółka Akcyjna z siedzibą w W., wskazała na naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie mimo, iż z parametrów planowanej inwestycji nie wynika, że poza granicami działki przeznaczonej pod inwestycję dochodzić będzie do ponadnormatywnego promieniowania emitowanego przez projektowaną stację bazową; 2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwym zastosowaniu przepisu art. 46 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy i w konsekwencji uznaniu, iż zapisy planu miejscowego wiążą organ pierwszej instancji, pomimo rzeczywistego zakazu bądź znacznego utrudnienia lokalizowania stacji bazowych telefonii cyfrowej, tj. ich oczywistej sprzeczności z przywołanymi przepisami; 3. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż decyzja organu pierwszej instancji nie naruszyła wskazanych w odwołaniu przepisy. Opierając się na wskazanych zarzutach autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie od Wojewody [...] na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej stosują art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 Prawa budowlanego, z którego wynika, że warunkiem niezbędnym do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest m.in. zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. O ile zatem organ stwierdzi, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany nie odpowiada warunkowi zgodności z planem miejscowym, zobligowany jest do wydania decyzji odmownej. Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie podziela dokonaną przez organy obu instancji ocenę niezgodności projektu budowlanego z przeznaczeniem określonym w planie miejscowym. Planowana inwestycja – co jest bezsporne w sprawie – zlokalizowana jest na terenie działki nr ewid. [...], obręb [...] w miejscowości S., gmina P.. Dla tego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Gminy P. z dnia [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Gminy P., obejmującego obszary w obrębach wsi: K., P., F., H., M., B., W. A, W. B, W., P., K., I., J., S., A., S., D., S. S., G., S., D., W. W., A., S. oprócz działek o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...],[...]oraz część działki o nr [...]; P. oprócz działek z obrębu geodezyjnego [...] o numerach ewidencyjnych [...],[...],[...],[...]; Przyłęk oprócz obszaru między odnogami rzeki C. (Dz. Urzęd. Woj. [...] z 2006 roku nr 66, poz. [...]). Teren inwestowanej działki zlokalizowany jest na terenie oznaczonym symbolem MR/MN definiowanym jako teren zabudowy zagrodowej z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej (§ 4 ust. 2 pkt 3 ww. uchwały). Dla tych terenów plan w § 8 ust. 11 pkt 1 i 3 ww. uchwały, przewiduje jako przeznaczenie podstawowe zabudowę zagrodową lub zabudową mieszkaniową, a jako przeznaczenie dopuszczalne: a) usługi mieszczące się w parterach budynków mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i uciążliwości zamykającej się w granicach władania, b) usługi mieszczące się w bryle budynku w zabudowie mieszkaniowej i uciążliwości zamykającej się w granicach władania, c) dla usług obowiązuje norma hałasu jak dla zabudowy mieszkaniowej. Lektura obowiązującego w gminie P. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala dostrzec, iż w planie miejscowym uchwałodawca zaplanował także tereny oznaczone symbolem U[...] definiowanym jako tereny usług łączności (§ 4 ust. 2 pkt 14 uchwały). W szczegółowych zapisach planu dla jednostki U[...] określono, że przeznaczenie podstawowe terenu to usługi łączności o uciążliwości zamykającej się w granicach władania (§ 8 ust. 48 pkt 1 uchwały). Jednocześnie w warunkach zagospodarowania terenu plan zezwala na budowę masztów (§ 8 ust. 48 pkt 3 lit. "d" uchwały). Z przywołanych zapisów planu miejscowego – zdaniem składu orzekającego – wynika, iż inwestycja w postaci budowy masztu telefonii komórkowej planowana na terenie działki nr ewid. [...] zlokalizowanej na terenie oznaczonym w tymże planie symbolem MR/MN nie jest zgodna z zapisami tegoż planu. W tej sytuacji Sąd podziela pogląd organów administracji architektoniczno-budowlanej obu instancji w zakresie oceny, że inwestycja jest sprzeczna z zapisami planu miejscowego, co stanowi podstawę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Odnosząc się zatem do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że z opisanych powodów w sprawie nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, bowiem sprzeczność planowanej inwestycji z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niewątpliwa i jako taka przesądza o konieczności wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie nie doszło także do naruszenia przez żaden z organów przepisów art. 7, art. 77 § 1, czy też art. 80 K.p.a., bowiem postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, wyjaśniło wszystkie okoliczności mające wpływ na rozstrzygnięcie. W sprawie – wbrew twierdzeniom autora skargi – nie doszło także do naruszenia art. 46 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy. Zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu (art. 46 ust. 2 ustawy). Natomiast przepis art. 75 ust. 1 ustawy przewiduje, że przepis art. 46 tejże ustawy znajdzie zastosowanie także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Z treści zacytowanych przepisów wynika, że plan miejscowy nie może wprowadzać zakazu lokalizacji urządzeń telekomunikacyjnych na całym obszarze objętym planem uniemożliwiającego realizację takiego celu publicznego. Nie oznacza to jednak, że prawodawca lokalny w ogóle nie może korzystać ze swego władztwa planistycznego w zakresie lokalizowania na jego terenie urządzeń telekomunikacyjnych. Nie oznacza to również, że plan miejscowy nie może wprowadzać pewnych ograniczeń, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsce, w którym będą zlokalizowane, czy też ograniczeń z uwagi na ochronę innych, istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią, wartości (por. wyroki WSA: w Warszawie z dnia 4 czerwca 2019 roku, sygn. VII SA/Wa 2666/18; we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2019 roku, sygn. II SA/Wr 747/18; w Gliwicach z dnia 25 lipca 2018 roku, sygn. II SA/Gl 406/18 i inne; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, przepis art. 46 ust. 2 ustawy nie oznacza, że lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej jest dopuszczalna w każdym, wybranym przez inwestora miejscu, bez względu na treść planu, gdyż ustawodawca wprost nakazuje także respektowanie wprowadzonych w planie zakazów lub ograniczeń (por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2019 roku, sygn. II OSK 1508/17). Zasada, o jakiej mowa w art. 46 ust. 1 ustawy nie daje podstawy do przyjęcia, że inwestycje tzw. "telekomunikacyjne" mogą być realizowane na danym terenie niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2018 roku, sygn. II OSK 1632/16 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2019 roku, sygn. IV SA/Po 954/18). W sprawie, jak wskazano, inwestycja w postaci budowy masztu telefonii komórkowej nie jest dopuszczalna na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem MR/MN, ale tenże plan przewiduje lokalizację takiej inwestycji na terenie oznaczonym symbolem U[...] definiowanym jako tereny usług łączności. Z opisanych powodów nie można w sprawie mówić o naruszeniu art. 46 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy. Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w wyroku o oddaleniu skargi w całości. MR