II OSK 1537/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Alicja Plucińska- Filipowicz sędzia del. WSA Grzegorz Czerwiński Protokolant Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 126/08 w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 126/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J. K. na decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] września 2007 r. sygn. [...] Prezydenta Miasta Gdyni w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego - zabudowie tarasu od strony zachodniej, rozbudowie i nadbudowie wiatrołapu od strony północnej oraz zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń strychu na pomieszczenia mieszkalne na działce nr [...] położonej przy ul. [...][...] w Gdyni, wydanej wnioskodawcom T. i S. M. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2007 r. skargę do sądu administracyjnego wniosła J. K. podnosząc, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uniemożliwiło jej wypowiedzenie się co do zebranego w postępowaniu uzupełniającym materiału dowodowego, czym naruszyło zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu wyrażoną w art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Skarżąca podniosła, że Kolegium nie wezwało jej do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, ani też w żaden inny sposób nie poinformowało jej o złożonym przez wnioskodawców piśmie z dnia 27 listopada 2007 r. Ponadto skarżąca powołując się na treść art. 52 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zarzuciła, że opis inwestycji zawarty we wniosku inwestorów i w ich piśmie uzupełniającym wniosek z dnia 21 marca 2007 r. nie uzasadniał odstąpienia przez organ I instancji od analizy szerokości elewacji frontowej jak również górnej krawędzi elewacji frontowej oraz określenia ich parametrów w decyzji. Nie uzasadniał również odstąpienia od określenia maksymalnej wysokości planowanej inwestycji. Skarżąca wskazała również, że wydana przez Prezydenta Miasta Gdyni decyzja z dnia [...] września 2007 r. nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589), a w szczególności narusza § 2 pkt 3 tego rozporządzenia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przedstawiając argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd pierwszej instancji wskazał, że wbrew twierdzeniom skargi, organ odwoławczy nie przeprowadził w sprawie dodatkowego postępowania uzupełniającego i nie uniemożliwił skarżącej zakwestionowania przedstawionych przez wnioskodawców zdjęć przedstawiających nieruchomość, a załączonych do pisma wnioskodawców z dnia 27 listopada 2007 r. Ponadto Sąd stwierdził, że z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego nie sposób wnioskować, że wniesione przez wnioskodawców pismo i dokumentacja fotograficzna miały jakikolwiek wpływ na podjętą decyzję. Sąd wskazał także, że ewentualne naruszenie przez organ art. 10 k.p.a. nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Skarżąca nie wykazała bowiem, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Rozpoznając pozostałe zarzuty skargi Sąd stwierdził, że również one nie są zasadne. Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie z uwagi na charakter inwestycji nie zachodziła konieczność i celowość analizowania i ustalania takich wymagań jak: szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu. Projektowana rozbudowa nie powoduje bowiem zmiany tych cech istniejącego obiektu. Sąd podniósł, że działka wnioskodawców ma dostęp do drogi od strony wschodniej i od strony południowej i z tych stron szerokości elewacji budynku na skutek dokonanej rozbudowy nie ulegną zmianie, zatem organ nie miał podstaw do określania w decyzji tego parametru. Sąd stwierdził, że organ pierwszej instancji oznaczając w decyzji rodzaj inwestycji i określając jej cechy i warunki nie dopuścił ani zmiany wysokości istniejącego budynku, ani zmiany szerokości jego elewacji frontowych, ani też zmiany geometrii dachu. Sąd nie podzielił także zarzutu skargi odnoszącego się do naruszenia przez organy § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Sąd stwierdził, że w sytuacji gdy planowana inwestycja polega na takiej rozbudowie budynku, że nie ma ona wpływu na istniejące już na danym terenie pewne parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu to oczywistym jest, że nie zachodzi konieczność ich ustalania w decyzji o warunkach zabudowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca J. K., zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga kasacyjna oparta została na rażącym naruszeniu przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 145 ust. 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), pomimo że podstawą rozstrzygnięcia powinien być art. 145 ust. 1 lit. b/ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż zaskarżona decyzja organu administracyjnego została wydana z naruszeniem art. 10 k.p.a., które to naruszenie stanowi podstawę wznowienia postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca zarzuciła także rażące naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez przyjęcie, że realizacja obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu ma istotne znaczenie dla postępowania tylko wtedy gdy organ administracyjny przeprowadza postępowanie uzupełniające w oparciu o art. 136 k.p.a. Ponadto skarżąca wskazuje na rażące naruszenie art. 136 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię w związku z nieuzasadnionym przyjęciem, że organ odwoławczy nie przeprowadził postępowania dowodowego, pomimo wyraźnego wniosku strony oraz braku wyraźnego wskazania w decyzji, że wniosek ten nie został uwzględniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności stanowiące podstawę nieważności postępowania, wymienione w przepisach § 2 przywołanej regulacji. To zaś oznacza, że sąd ten nie może wyjść poza granice (zarzuty) skargi kasacyjnej. Nie może też zarzutów tych domniemywać. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed sądem pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, uznając, iż nie mają one usprawiedliwionych podstaw. Nie mają, bowiem w świetle dokonanych ustaleń w sprawie wynika, że skarżąca miała możliwości prawne podejmowania czynności procesowych w celu obrony swoich interesów prawnych. Brała udział w istotnych czynnościach przygotowawczych organu, czego zresztą sama nie kwestionuje z wyjątkiem braku możliwości wypowiedzenia się w kwestii treści pisma wnioskodawców z dnia 27 listopada i dokumentacji fotograficznej, które razem wzięte nie miały i nie mogły mieć żadnego znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy przedmiotowej inwestycji, jako że celem tej decyzji było przesądzenie o zgodności zamiennej inwestycji z porządkiem planistycznym obowiązującym na danym terenie (ustawami szczególnymi i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Trzeba podzielić w tej sytuacji pogląd Sądu pierwszej instancji, że zarzucone naruszenie art. 10 k.p.a., nawet gdyby miało miejsce to nie wpłynęło w żaden sposób na wynik sprawy. Jeżeli tak to należy stwierdzić, że w okolicznościach tej konkretnej sprawy nie doszło do naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i w konsekwencji Sąd pierwszej instancji zasadnie orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) a nie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ tej ustawy jak chce tego stron wnosząca skargę kasacyjną. Na zakończenie trzeba podnieść, że w tym stanie rzeczy na znaczeniu traci zarzut naruszenia art. 136 k.p.a. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.