II SA/Sz 944/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Koła Łowieckiego "[...]" w S. na decyzję Nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odszkodowania za szkody łowieckie postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od wniesionej skargi w kwocie [...]([...] złotych. UZASADNIENIE Koło Łowieckie "[...]" w S., reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Inne z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia wysokości odszkodowania za szkody łowieckie wyrządzone przez zwierzynę łowną (jelenie, dziki) na działce nr [...] i nr [...], położonych w obrębie ewidencyjnym M. W odpowiedzi na skargę Nadleśniczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ nie należy do właściwości sądów administracyjnych. Sąd administracyjny przed merytorycznym rozpoznaniem skargi w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność, a mianowicie ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej zwana "P.p.s.a."). Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana na podstawie art. 46d i art. 46e ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie (Dz. U. z 2020 r., poz. 1683 ze zm.). W myśl art. 46 ust. 1 Prawa łowieckiego dzierżawca lub zarządca obwodu łowieckiego jest obowiązany do wynagradzania szkód wyrządzonych: 1) w uprawach i płodach rolnych przez dziki, łosie, jelenie, daniele i sarny; 2) przy wykonywaniu polowania. Stosownie do art. 46e ust. 1 tej ustawy [...] właściwy ze względu na miejsce wystąpienia szkód ustala wysokość odszkodowania, w drodze decyzji (...). Natomiast od tej decyzji przysługuje właścicielowi albo posiadaczowi gruntów rolnych, na których zostały wyrządzone szkody, o których mowa w art. 46 ust. 1, a także dzierżawcy albo zarządcy obwodu łowieckiego niezadowolonych z decyzji, przysługuje, w terminie trzech miesięcy od dnia jej doręczenia, powództwo do sądu właściwego ze względu na miejsce wystąpienia szkody (art. 46e ust.4). Skoro ustawodawca posłużył się terminem "powództwo", to jednoznacznie wskazał, że właściwym w tego typu sprawach będzie sąd powszechny, a nie sąd administracyjny. Generalnie powództwo definiuje się bowiem jako żądanie udzielenia ochrony prawnej w drodze procesu cywilnego skierowane do sądu. Także w zaskarżonej decyzji organ prawidłowo pouczył skarżącego o prawie wniesienia powództwa do Sądu Rejonowego w S.. Reasumując, mimo, że w sprawie została wydana decyzja, a co do zasady skargi na decyzje organów administracji publicznej rozpatrują sądy administracyjne, to jednak na skutek działań ustawodawcy sprawy dotyczące ustalenia odszkodowania za szkody łowieckie zostały wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych. Stwierdzić zatem należy, że niniejsza sprawa ma charakter cywilnoprawny, zatem nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co z kolei obliguje Sąd do odrzucenia skargi. Dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O zwrocie stronie skarżącej uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.