VI SA/Wa 1978/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi "M." sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] (dalej jako "zaskarżona decyzja") Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej jako "Organ", "Prezes NFZ") po rozpatrzeniu odwołania M. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej jako "Skarżąca", "Strona", "Spółka", "Płatnik") od decyzji z [...] czerwca 2017 r. nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także ,,Organ I instancji") ustalającej, że P. W. (dalej jako "Zainteresowany", ,,Uczestnik") podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, jako osoba wykonująca umowy o świadczenie usług w rozumieniu art. 750 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r. poz. 1145, zwanej dalej "Kc") zawarte z Płatnikiem w okresach: - od dnia 1 grudnia 2011 r. do dnia 31 marca 2012r.; - od dnia 2 kwietnia 2012r. do dnia 30 czerwca 2012r.; - od dnia 2 lipca 2012r. do dnia 30 września 2012r.; - od dnia 1 października 2012r. do dnia 31 grudnia 2012r.; - od dnia 1 stycznia 2013r. do dnia 30 marca 2013r.; - od dnia 2 kwietnia 2013r. do dnia 29 czerwca 2013r.; - od dnia 1 lipca 2013r. do dnia 31 października 2013r.; - od dnia 3 listopada 2013r. do dnia 31 grudnia 2013r., utrzymał decyzję Organu I instancji w mocy. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 i 6 oraz na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 1373 ze zm., dalej ,,ustawa o świadczeniach") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej ,, Kpa"), w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] (dalej ,,ZUS") wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...], wystąpił do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia o rozpatrzenie sprawy dotyczącej objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym P. W. z tytułu wykonywania pracy na podstawie umów cywilnoprawnych zawartych ze Stroną, które zostały nazwane umowami o dzieło. Z treści zawartych umów wynika, że: 1) przedmiotem umowy z dnia 1 grudnia 2011 r. było w okresie od dnia 1 grudnia 2011 r. do dnia 31 marca 2012r. wykonywanie następujących prac: a) składanie kompletu supreme w ilości 27650 szt.; b) składanie Wood mini karteczka w ilości 6870 szt.; c) składanie wood mini karteczka i instrukcja w ilości 11000 szt.; d) kompletowanie tulejka + filtr w ilości 20000 szt.; e) składanie wood mini blisterek w ilości 7356 szt.; f) przypinanie celulozy w ilości 30783 szt.; g) oklejanie pudełek pet w ilości 3500 szt.; h) składanie nakrętki wood w ilości 20237 szt.; i) oklejanie insertów w ilości 7133 szt.; j) składanie kompletu intenso w ilości 2927 szt.; k) składanie kompletu intenso i woreczek w ilości 7980 szt.; l) składanie kompletu CD w ilości 6869 szt.; m) składanie kompletu autoland w ilości 984 szt.; n) czyszczenie i mycie mini wood w ilości 5227 szt., 2) przedmiotem umowy z dnia 2 kwietnia 2012r. było w okresie od dnia 2 kwietnia 2012r. do dnia 30 czerwca 2012r. wykonywanie następujących prac: a) składanie kompletu supreme w ilości 19499 szt.; b) składanie wood mini karteczka i instrukcja w ilości 34057 szt.; c) kompletowanie tulejka + filtr w ilości 10000 szt.; d) składanie wood mini blisterek w ilości 2671 szt.; e) przypinanie celulozy w ilości 37825 szt.; f) składanie nakrętki wood w ilości 28533 szt.; g) oklejanie insertów w ilości 11081 szt.; h) składanie kompletu intenso i woreczek w ilości 3000 szt.; i) składanie kompletu CD w ilości 4648 szt.; j) składanie kompletu autoland w ilości 1093 szt.; k) składanie nakrętki biofresh w ilości 2475 szt.; l) poprawka mini wood karteczka w ilości 200 szt., 3) przedmiotem umowy z dnia 2 lipca 2012r. było w okresie od dnia 2 lipca 2012r. do dnia 30 września 2012r. wykonywanie następujących prac: a) składanie wood mini karteczka i instrukcja w ilości 6486 szt.; b) kompletowanie tulejka + filtr w ilości 40000 szt.; c) składanie nakrętki wood mini blisterek w ilości 3450 szt.; d) przypinanie celulozy w ilości 31860 szt.; e) składanie nakrętki wood w ilości 24505 szt.; f) oklejanie insertów w ilości 2288 szt.; g) składanie nakrętki biofresh w ilości 1000 szt.; h) oklejanie kartonik pet w ilości 37700 szt., 4) przedmiotem umowy z dnia 1 października 2012r. było w okresie od dnia 1 października 2012r. do dnia 31 grudnia 2012r. wykonywanie następujących prac: a) składanie wood mini karteczka i instrukcja w ilości 19800 szt.; b) składanie wood mini blisterek w ilości 2900 szt.; c) przypinanie celulozy w ilości 4200 szt.; d) składanie nakrętki wood w ilości 22080 szt.; e) oklejanie insertów w ilości 2600 szt.; f) składanie nakrętki biofresh w ilości 3000 szt.; 5) przedmiotem umowy z dnia 1 stycznia 2013r. było w okresie od dnia 1 stycznia 2013r. do dnia 30 marca 2013r. wykonywanie następujących prac: a) składanie wood mini karteczka i instrukcja w ilości 35830 szt.; b) oklejanie pudełek pet w ilości 43938 szt.; c) przypinanie celulozy w ilości 4926 szt.; d) składanie nakrętki wood w ilości 19940 szt.; e) oklejanie insertów w ilości 1456 szt.; f) składanie nakrętki biofresh w ilości 16000 szt.; g) kompletowanie tulejka + filtr w ilości 40000 szt., 6) przedmiotem umowy z dnia 2 kwietnia 2013r. było w okresie od dnia 2 kwietnia 2013r. do dnia 29 czerwca 2013r. wykonywanie następujących prac: a) kompletowanie tulejka + flitr w ilości 20000 szt.; b) składanie nakrętki biofresh w ilości 10970 szt.; c) składanie nakrętki wood w ilości 41293 szt.; d) oklejanie pudełek pet w ilości 44450 szt.; e) przypinanie celulozy w ilości 3250 szt.; f) składanie wood mini karteczka i instrukcja w ilości 38528 szt.; g) składanie wood mini z tekturką w ilości 500 szt., 7) przedmiotem umowy z dnia 1 lipca 2013r. było w okresie od dnia 1 lipca 2013r. do dnia 31 października 2013r. wykonywanie następujących prac: a) kompletowanie tulejka + filtr w ilości 20000 szt.; b) składanie nakrętki biofresh w ilości 7100 szt.; c) składanie nakrętki wood w ilości 23140 szt.; d) oklejanie pudełek pet w ilości 87850 szt.; e) przypinanie celulozy w ilości 1970 szt.; f) składanie wood mini karteczka i instrukcja w ilości 44420 szt., 8) przedmiotem umowy z dnia 3 listopada 2013r. było w okresie od dnia 3 listopada 2013r. do dnia 31 grudnia 2013r. wykonywanie następujących prac: a) kompletowanie tulejka + filtr w ilości 30000 szt.; b) składanie nakrętki biofresh w ilości 1500 szt.; c) składanie nakrętki wood w ilości 12600 szt.; d) oklejanie pudełek pet w ilości 20996 szt.; e) przypinanie celulozy w ilości 1315 szt.; f) składanie nakrętki gel w ilości 1005 szt.; g) składanie wood mini karteczka i instrukcja w ilości 1100 szt. Mając na względzie obowiązek wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego Organ I instancji, pismami z dnia 23 stycznia 2017 r. znak [...] wezwał Płatnika i Zainteresowanego do wskazania m. in. czy wyjaśnienia złożone przez T. R. miały zastosowanie do wykonywanej przez Uczestnika pracy, czy Zainteresowany wykonał zawarte z Płatnikiem umowy (jeśli tak, to w jakim okresie). Ponadto w ww. piśmie skierowano zapytania, czy podtrzymuje wyjaśnienia złożone przez T. R. oraz czy podtrzymuje stanowisko o stosowaniu przepisów Kc o umowie o dzieło do każdej zakwestionowanej przez ZUS umowy. Zainteresowany nie skorzystał z prawa do złożenia wyjaśnień. W odpowiedzi na ww. wezwanie, pismem z 3 lutego 2017 r. Płatnik poinformował, że podtrzymuje zeznania złożone przez Prezesa Płatnika w trakcie przesłuchania przez ZUS oraz swoje stanowisko z którego wynika, że do zawartych umów stosuje się przepisy Kc o umowie o dzieło. Organ I instancji, po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., stwierdził, że Zainteresowany podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu, jako osoba wykonująca w okresach: - od dnia 1 grudnia 2011 r. do dnia 31 marca 2012r.; - od dnia 2 kwietnia 2012r. do dnia 30 czerwca 2012r; - od dnia 2 lipca 2012r. do dnia 30 września 2012r.; - od dnia 1 października 2012r. do dnia 31 grudnia 2012r.; - od dnia 30 stycznia 2013r. do dnia 30 marca 2013r.; - od dnia 2 kwietnia 2013r. do dnia 29 czerwca 2013 r.; - od dnia 1 lipca 2013r, do dnia 31 października 2013r.; - od dnia 3 listopada 2013r. do dnia 31 grudnia 2013r.; umowy o świadczenie usług w rozumieniu art. 750 Kc zawarte z Płatnikiem. Od powyższej decyzji Spółka wniosła w dniu 5 lipca 2017 r. odwołanie. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odwołał się do materiału dowodowego w postaci następujących dokumentów: protokół kontroli ZUS z dnia [...] września 2016 r., protokół przesłuchania T. R. w charakterze Płatnika, zastrzeżenia do protokołu kontroli z dnia [...] października 2016 r., informacja o sposobie rozpatrzenia zastrzeżeń do protokołu kontroli z dnia [...] października 2016 r.; umowy nazwane "umowa o dzieło" - 8 sztuk. Rozpoznając wniesione odwołanie Prezes NFZ zważył, że ZUS w protokole kontroli z dnia [...] września 2016 r. wskazał: "(...) przedstawione przez płatnika składek umowy o dzieło nie noszą cech umów rezultatu, nie są więc to umowy o dzieło, tylko umowy starannego działania, do których należy stosować przepisy dotyczące umów zlecenia. Celem każdej z analizowanych umów było staranne wykonanie określonych czynności. Wykonywanie tych czynności nie może być potraktowane jako "dzieło". Istota takich czynności sprowadza się do wykonywania czynności. Bez wymiernego, z góry ustalonego efektu. Tego rodzaju czynności są charakterystyczne dla umowy o świadczenie usług, którą definiuje obowiązek starannego działania - starannego i cyklicznego wykonywania umówionych czynności. Z powyższego wynika, iż nawet zamiar zawarcia umowy o dzieło, a także świadome podpisanie takiej umowy nie mogą nadać cywilnoprawnego charakteru zatrudnieniu zainicjowanemu taką umową, jeśli wykazuje ono w przeważającym stopniu cechy innego typu stosunku prawnego, np. umowy o świadczenie usług. Czynności związane z realizacją umów były powtarzalne, regularne, pozbawione twórczego charakteru". Jak zauważył Prezes NFZ w odwołaniu Strona podniosła zaś m.in.: "(...) Uczestnik otrzymywał wynagrodzenie uzależnione od ilości wykonanych sztuk. Ponadto wykonywane przez Uczestnika dzieła były weryfikowane pod względem ich prawidłowości, gdyż odpowiedzialność wykonawcy dzieła za wady dzieła należy do istotnych warunków umowy o dzieło. Dlatego też w zaskarżonej decyzji błędne i nietrafne jest stwierdzenie, iż praca Uczestnika charakteryzowała się systematycznością i ciągłością. (...) na skutek zleconego przez Spółkę dzieła powstały z góry określone, samoistne, odrębne, indywidualne zestawy zapachowe, o zróżnicowanym wyglądzie zewnętrznym, charakterystycznym i niepowtarzalnym (...). Należy podkreślić, że zamawiający kładł główny nacisk na jakościowe, a nie ilościowe wykonanie dzieła, tak aby spełnić oczekiwania klienta docelowego. (...) Granica pomiędzy usługami a dziełem jest płynna, a dla ich właściwej kwalifikacji niezbędne jest posługiwanie się dodatkowymi kryteriami". Mając powyższe na uwadze Organ podkreślił, że obie umowy tj. umowa o dzieło i umowa o świadczenie usług różnią się w zakresie podstawowych elementów konstytutywnych stanowiących o istocie umowy. Kodeks cywilny nie zawiera definicji pojęcia terminu "dzieło", ale nie ulega wątpliwości, iż przedmiotem umowy - opisanej w art. 627 Kc - jest zindywidualizowany i konkretny (czyli oznaczony przez strony) rezultat pracy i umiejętności ludzkich. W wypadku umowy o dzieło niezbędne jest zatem, aby starania przyjmującego zamówienie doprowadziły w przyszłości do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu. Zakłada się przy tym, że rezultat, o który umawiają się strony, musi być z góry określony, mieć samoistny byt oraz być obiektywnie osiągalny i pewny. Wykonanie dzieła najczęściej przybiera postać wytworzenia rzeczy, czy też dokonania zmian w rzeczy już istniejącej (naprawienie, przerobienie, uzupełnienie). Dzieło musi przy tym istnieć w postaci postrzegalnej, pozwalającej nie tylko odróżnić je od innych przedmiotów, ale i uchwycić istotę osiągniętego rezultatu. Natomiast istotą umowy o świadczenie usług (art. 750 w zw. z art. 734 Kc) są starania w celu osiągnięcia tego wyniku. Z treści przedmiotowych umów oraz zebranego materiału dowodowego zdaniem Organu nie wynika, aby Uczestnik miał w efekcie stworzyć trwałe i posiadające cechy oryginalności dzieło oraz aby efekt, związany z jego działaniami miał być niepowtarzalny. Wykonywane czynności nie mogą być potraktowane jako przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze. Rezultat twórczego działania winien być: stworzony samodzielnie, niepowtarzalny, swoisty, posiadać cechę oryginalności, nowości - odróżniać się od innych rezultatów takiego samego działania. W wykonywanych przez Zainteresowanego czynnościach wykluczona jest również kreatywność wykonawcy dzieła. Organ podkreślił, iż czynności, które objęte były umowami wiązały się z podejmowaniem przez wykonawcę szeregu jednorodzajowych, powtarzających się działań, wymagających starannego działania z wykorzystaniem własnych umiejętności, wiedzy i doświadczenia. Z przedstawionych okoliczności wynika, że od wykonawcy wymagano starannego wykonania powtarzalnych czynności, co oznacza, że w spornej umowie jej efekt nie mógł być uznany za dzieło stanowiące konkretny, indywidualnie oznaczony rezultat, który zamawiający chce osiągnąć. Ponadto Prezes NFZ wskazał, iż to Płatnik ponosi odpowiedzialność za ewentualne błędy (wady) a nie Zainteresowany. Wobec czego brak jest odpowiedzialności essentialia negotii umowy o dzieło. Badając obowiązki Zainteresowanego z tytułu zawartej z Płatnikiem umowy, mając na względzie przepisy art. 627-646 Kc oraz art. 734-750 Kc, nie mogąc podzielić oceny prawnej prezentowanej przez Stronę Organ stwierdził, że do zawartych umów zastosowanie mają przepisy o umowie zlecenia. Jak podkreślił Prezes NFZ, stosownie do treści art. 627 Kc, przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Przedmiotem umowy jest zatem zobowiązanie do wykonania określonego dzieła poprzez stworzenie czegoś lub przetworzenie do postaci w jakiej dotychczas nie istniało. Przedmiotem umowy o dzieło w ujęciu Kc jest przyszły, z góry określony, samoistny, materialny lub niematerialny, lecz ucieleśniony, obiektywnie osiągalny i (w danych warunkach) pewny rezultat pracy i umiejętności przyjmującego zamówienie, którego charakter nie wyklucza możliwości zastosowania przepisów o rękojmi za wady oraz który zyskuje samodzielną wartość w obrocie. Przedstawiony zespół cech konstytutywnych występować musi łącznie. Zdaniem Prezesa NFZ wykonywane przez Zainteresowanego czynności stanowiły fragment procesu produkcyjnego, powtarzalnego. Ponadto nie można wskazać indywidualnego charakteru takiego rzekomego dzieła. W świetle dokonanej analizy, Organ stwierdził, iż przedmiotowe umowy są typowymi umowami o świadczenie usług (art. 750 Kc). Zdaniem Prezesa NFZ rzeczywistą wolą stron było zawarcie umowy o świadczenie usług, bowiem zamawiający wiązał oczekiwany rezultat z wykonaniem czynności faktycznych, w czasie oznaczonym, w celu uzyskania określonego efektu. Co prawda spodziewany efekt określono z góry, ale nie nosi on znamion dzieła w ujęciu Kc. Odwołując się do orzecznictwa sądowego Prezes NFZ stwierdził, że dzieło zawsze musi być jednorazowym efektem, zindywidualizowanym już na etapie zawierania umowy i możliwym do jednoznacznego zweryfikowania. Z taką definicją co do zasady nie koresponduje więc wykonywanie powtarzalnych czynności, w systemie pracy ciągłej. Szereg powtarzalnych czynności, nawet gdy prowadzi do wymienionego efektu, nie może być rozumiany jako jednorazowy rezultat kwalifikowany jako realizacja umowy o działo. Przedmiotem umowy o dzieło nie może być bowiem osiąganie kolejnych, bieżąco wyznaczanych rezultatów. W ocenie Prezesa NFZ zostały podjęte odpowiednie czynności zmierzające do zebrania pełnego materiału dowodowego. Rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie zostało wydane na podstawie tego materiału, ze szczególnym uwzględnieniem protokołu kontroli ZUS, zastrzeżeń do protokołu kontroli wniesionych przez Płatnika, informacji ZUS o rozpatrzeniu zastrzeżeń do protokołu kontroli, zawartych przez Strony umów oraz analizy czynności wykonywanych przez Zainteresowanego, w oparciu o mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa materialnego i procesowego. Ponadto Organ podkreślił, że kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienie żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Materiał sprawy musi odpowiadać na wątpliwości strony i nawet jeśli nie zgadza się ona z rozstrzygnięciem, musi, w razie kontroli instancyjnej lub sądowoadministracyjnej, dawać przekonanie kontrolującemu o słuszności zaskarżonego aktu. Zdaniem Organu także stanowisko Strony zostało należycie przeanalizowane ale Prezes NFZ nie podzielił argumentacji Płatnika odnośnie braku obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego. Jednocześnie Prezes NFZ wskazał, że Płatnik dokonał w dniu 9 kwietnia 2019r. zgłoszenia Zainteresowanego do ubezpieczenia zdrowotnego w okresach na które zostały zawarte umowy z Uczestnikiem. Powyższe ustalono na podstawie danych zgromadzonych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych. Z uwagi zaś na to, że w kompetencjach ZUS nie leży obowiązek wydania decyzji w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego, konieczne stało się wydanie decyzji przez Organ I instancji o objęciu Zainteresowanego ubezpieczeniem zdrowotnym, jako konsekwencja zawarcia umów cywilnoprawnych o charakterze umowy o świadczenie usług, do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu (zgodnie z art 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach). Na ww. decyzję Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zarzuciła Organowi naruszenie: 1) art. 750 Kc poprzez zastosowanie tego przepisu w stanie faktycznym sprawy i uznanie, że Spółkę oraz Uczestnika łączyła umowa o świadczenie usług mimo, że zgodnie z treścią zawartej umowy znajdującej się w aktach sprawy oraz zgromadzonym materiałem dowodowym, podmioty te zawarły umowę o dzieło na podstawie art. 627 Kc; 2) art. 65 ust. 1 i ust. 2 Kc poprzez błędną wykładnię oświadczenia woli Spółki oraz Uczestnika zawartego w umowie, polegającą na pominięciu zgodnego zamiaru stron i jej celu; 3) naruszenie art. 65, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e, art. 69 ust 1, art. 107 ust. 5 pkt 16 w zw. z art 109 ustawy o świadczeniach, poprzez ich zastosowanie na skutek bezpodstawnego uznania przez Narodowy Fundusz Zdrowia, że Uczestnik zawarł ze Stroną w w/w okresie umowę o świadczenie usług w rozumieniu art 750 Kc, a nie umowę o dzieło w rozumieniu art 627 Kc, a w konsekwencji uznanie iż Uczestnik podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu umowy o świadczenie usług, podczas gdy w rzeczywistości podmioty te zawarły umowy o dzieło oraz ich zastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji, podczas gdy brak jest przesłanek do jej wydania; 4) art. 7 oraz art. 77 § 1 Kpa poprzez zaniechanie obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, zaniechanie obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego, zebrania i rozpatrzenia własnego materiału dowodowego mającego na celu dokonanie wnikliwej analizy umów oraz rodzaju wszelkich czynności podejmowanych przez Uczestnika, w celu wykonania umowy o dzieło; 5) art. 80 Kpa polegające na podjęciu rozstrzygnięcia w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny w sprawie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w niepełnym zakresie, z pominięciem równie istotnych okoliczności, których uwzględnienie musiałoby prowadzić do odmiennego, niż przyjęte przez Organ I instancji ustalenia, zaakceptowane przez Prezesa NFZ oraz uznanie, że sporządzony przez ZUS protokół pokontrolny jest wystarczający do podjęcia decyzji, iż zawiązane przez Skarżącą z Uczestnikiem umowy o dzieło stanowią w rzeczywistości umowy zlecenia oraz ustalenie, iż taki materiał dowodowy jest, wystarczający do wydania decyzji o objęciu ubezpieczeniem zdrowotnym; 6) art. 107 § 3 Kpa poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej wywodów, które nie uzasadniają racji i zasadności utrzymanej w mocy przez Prezesa NFZ decyzji I instancji, gdyż znaczna część decyzji stanowi argumentację dotyczącą cech charakterystycznych dla umowy zlecenia oraz umowy o dzieło, natomiast brak w niej uzasadnienia podstaw faktycznych prowadzących do podjęcia takich, a nie innych ustaleń, które opierałyby się na analizie nie tylko treści umów ale przede wszystkim charakterze wykonywanych przez Uczestnika czynności, prowadzących do wykonania dzieła/spełnienia umówionego rezultatu. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019, poz. 2167 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "Ppsa"), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) Ppsa), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa). Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu Prezesa NFZ, jak i Organu I instancji, Sąd nie dopatrzył się bowiem nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że poczynione przez Organy ustalenia faktyczne znajdują uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Materiał dowodowy został w toku postępowania przed organami zgromadzony, rozpatrzony i oceniony w sposób wyczerpujący. Należy w tym miejscu podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez Organy, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Tym samym ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09), co pozwala na ocenę prawidłowości zastosowania przez organy w przedmiotowej sprawie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest charakter prawny ośmiu zawartych przez Zainteresowanego ze Skarżącą - jako płatnikiem składek – umów w okresie od dnia 1 grudnia 2011 r. do 31 grudnia 2013 r., które to umowy, w ocenie Skarżącej, stanowią umowy o dzieło, a w ocenie Organu - umowy o świadczenie usług. Podstawę prawną rozstrzygnięć wydanych w obu instancjach stanowił przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które zostały wymienione w tym przepisie. Należą do nich m.in. osoby wykonujące pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące zlecenia lub osoby z nimi współpracujące (lit. e). Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 300 ze zm., dalej ,,ustawa o systemie") stwierdza wprost w art. 6 ust. 1 pkt 4 rozdziału 2, regulującego "Zasady podlegania ubezpieczeniom społecznym", że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają (...) osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są m. in. osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia (...). Brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o tę samą kategorię osób, podlegających ubezpieczeniu społecznemu, a tym samym kwalifikujących się do objęcia ubezpieczeniem zdrowotnym. W myśl art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach, za osobę wykonującą pracę na podstawie umowy zlecenia, umowy agencyjnej lub innej umowy o świadczenie usług oraz za osobę z nią współpracującą składkę jako płatnik oblicza, pobiera z dochodu ubezpieczonego i odprowadza zamawiający. W świetle art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Stosownie natomiast do art. 13 pkt 2 ustawy o systemie obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym podlegają osoby wykonujące pracę nakładczą oraz zleceniobiorcy - od dnia oznaczonego w umowie jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia rozwiązania lub wygaśnięcia tej umowy. Uznanie, że sporne umowy nie stanowią umowy o dzieło, uregulowanej w art. 627 i nast. Kc, lecz umowę świadczenia usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu (art. 750 Kc) oznacza, że Skarżąca, jako płatnik składek, była zobowiązana do obliczania i pobierania składek z dochodu Uczestnika oraz ich odprowadzania – na podstawie art. 85 ust. 4 ustawy o świadczeniach. Zgodnie z art. 627 Kc, przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia. Elementami przedmiotowo istotnymi umowy o dzieło jest określenie dzieła, do którego wykonania zobowiązany jest przyjmujący zamówienie, a także, z uwzględnieniem regulacji art. 628 w związku z art. 627 Kc, wynagrodzenia, do którego zapłaty zobowiązany jest zamawiający. Umowa o dzieło jest umową o "rezultat usługi". Rezultat ten musi być obiektywnie osiągalny i w konkretnych warunkach pewny. Celem umowy o dzieło nie jest bowiem czynność (samo działanie) lub zaniechanie, które przy zachowaniu określonej staranności prowadzić ma do określonego w umowie rezultatu. Przy umowie o dzieło chodzi o osiągnięcie określonego rezultatu, niezależnie od rodzaju i intensywności świadczonej w tym celu pracy i staranności. Odpowiedzialność przyjmującego zamówienie, w wypadku nieosiągnięcia celu umowy, jest więc odpowiedzialnością za nieosiągnięcie określonego rezultatu, a nie za brak należytej staranności. Przedmiotem umowy o dzieło jest więc przyszły, z góry określony, samoistny, materialny lub niematerialny, lecz obiektywnie osiągalny i w danych warunkach pewny rezultat pracy i umiejętności przyjmującego zamówienie, którego charakter nie wyklucza możliwości zastosowania przepisów o rękojmi za wady (por. A. Brzozowski [w:] J. Rajski (red.), System prawa prywatnego, Prawo zobowiązań – część szczegółowa, Tom 7, Warszawa 2011, s. 390-391). Z kolei, jak stanowi przepis art. 750 Kc, do umów o świadczenie usług, które nie są uregulowane innymi przepisami, stosuje się odpowiednio przepisy o zleceniu. Ustalenie, że jakaś konkretna umowa i stosunek zobowiązaniowy jest "umową o świadczenie usług, która nie jest regulowana innymi przepisami", pociąga za sobą obowiązek odpowiedniego zastosowania przepisów o zleceniu, choć zabieg ten nie czyni takiej umowy umową zlecenia, w rozumieniu art. 734 k.c. (por. L. Ogiegło [w:] J. Rajski (red.), System prawa prywatnego, Prawo zobowiązań – część szczegółowa, Tom 7, Warszawa 2011, s. 573 i nast.). Istota umowy zlecenia, w świetle art. 734 Kc i nast., wyraża się w tym, że przyjmujący zlecenie zobowiązuje się do dokonania określonej czynności prawnej dla dającego zlecenie. Umowę zlecenia zalicza się przy tym do zobowiązań tzw. starannego działania, a nie zobowiązań rezultatu. Chociaż sama definicja zakłada dążenie do osiągnięcia określonego rezultatu - dokonania czynności prawnej, jednakże w razie jego nieosiągnięcia, ale jednoczesnego dołożenia wszelkich starań w tym kierunku, przy zachowaniu należytej staranności, zleceniobiorca nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie zobowiązania (tak m.in. K. Kołakowski [w:] G. Bieniek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, t. II, Warszawa 2006, s. 387). Innymi słowy, odpowiedzialność kontraktowa przyjmującego zlecenie powstanie wówczas, gdy przy wykonaniu zlecenia nie zachował wymaganej staranności, niezależnie od tego, czy oczekiwany przez dającego zlecenie rezultat nastąpił, czy nie. Umowa o dzieło zakłada swobodę i samodzielność w wykonywaniu dzieła, a jednocześnie nietrwałość stosunku prawnego, gdyż wykonanie dzieła ma charakter jednorazowy i jest zamknięte terminem wykonania. Przyjmuje się przy tym, że rezultat, o który umawiają się strony, musi być z góry określony, mieć samoistny byt oraz być obiektywnie osiągalny i pewny. Wykonanie dzieła najczęściej przybiera postać wytworzenia rzeczy, czy też dokonania zmian w rzeczy już istniejącej (naprawienie, przerobienie, uzupełnienie). Tego rodzaju postacie dzieła są rezultatami materialnymi umowy zawartej między stronami, weryfikowalnymi ze względu na istnienie wady (por. wyrok SN z 4 lipca 2013 r., sygn. akt II UK 402/12, LEX nr 1350308, wyrok SN z 3 listopada 1999 r., sygn. akt IV CKN 152/00, OSNC 2001 Nr 4, poz. 63). Poza rezultatami materialnymi istnieją także rezultaty niematerialne, które mogą, ale nie muszą być ucieleśnione w jakimkolwiek przedmiocie materialnym. W każdym razie takim rezultatem nieucieleśnionym w rzeczy nie może być czynność, a jedynie jej wynik, dzieło bowiem musi istnieć w postaci postrzegalnej, pozwalającej nie tylko odróżnić je od innych przedmiotów, ale i uchwycić istotę osiągniętego rezultatu. Pomijając wątpliwości odnośnie do uznawania za dzieło rezultatów niematerialnych nieucieleśnionych w rzeczy (por. np. K. Zagrobelny [w:] E. Gniewek (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2006, s. 1039, A. Brzozowski (w:) System prawa prywatnego, t. 7, 2004, s. 329-332, J. Szczerski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, t. II, 1972, s. 1371), wskazać należy, że takim rezultatem nieucieleśnionym w rzeczy nie może być czynność, a jedynie wynik tej czynności. W odróżnieniu od umowy o dzieło, przyjmujący zamówienie w umowie zlecenia (umowie o świadczenie usług) nie bierze na siebie ryzyka pomyślnego wyniku spełnianej czynności. Jego odpowiedzialność za właściwe wykonanie umowy oparta jest na zasadzie starannego działania (art. 355 § 1 Kc), podczas gdy odpowiedzialność strony przyjmującej zamówienie w umowie o dzieło niewątpliwie jest odpowiedzialnością za rezultat. W wypadku umowy o dzieło niezbędne jest zatem, aby starania przyjmującego zamówienie doprowadziły w przyszłości do konkretnego, indywidualnie oznaczonego rezultatu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 3 lipca 2012 r., sygn. akt II UK 60/12). Istotnym jest, że kryterium odróżnienia umowy o dzieło od umowy o świadczenie usług stanowi także możliwość poddania umówionego rezultatu (dzieła) sprawdzianowi na istnienie wad fizycznych (por. wyrok SN z dnia 3 listopada 2000 r., sygn. akt IV CKN 152/00, OSNC 2001, Nr 4, poz. 63 i z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II UK 115/13, LEX nr 1396411). Sprawdzian taki jest zaś niemożliwy do przeprowadzenia, jeśli strony nie określiły w umowie cech i parametrów indywidualizujących dzieło. Taki brak kryteriów określających pożądany przez zamawiającego wynik (rezultat) umowy prowadzi do wniosku, że przedmiotem zainteresowania zamawiającego jest wykonanie określonych czynności, a nie ich rezultat. Z treści spornych umów wynika, że każdorazowo określono jej przedmiot w § 1 w następujący sposób: "Zamawiający powierza wykonawcy a ten przyjmuje do wykonania następujące prace, zwane dalej dziełem:..." po czym w punktach wymienione są (w różnych konfiguracjach): składanie różnego typu nakrętek, przypinanie celulozy, składnie kompletu autoland, supreme, wood mini karteczka czy też wood mini karteczka i instrukcja, oklejanie insertów czy kartonik pet. Przy każdej opisanej powyżej czynności jest też przywołana liczba sztuk od kilkuset do kilkudziesięciu tysięcy. W ocenie Sądu, tak opisane świadczenia prawidłowo zostały uznane przez Organy za nieposiadające charakteru dzieła, którego warunkiem - zgodnie z art. 627 Kc - jest osiągnięcie indywidualnie oznaczonego rezultatu, a nie tylko wskazanie czynności do wykonania, bez sprecyzowanego ich konkretnego efektu. Ewidentnie bowiem przedmiot każdej z następujących po sobie umów, obejmował wyłącznie obowiązek wykonywania określonych czynności, bez sprecyzowania jej finalnej postaci, do której ta czynność miała zmierzać, ani też określenia parametrów powstałego w wyniku jej wykonania rezultatu. Jak podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z 2 czerwca 2017 r., sygn. akt III UK 147/16, LEX nr 2296861 "ułomna konstrukcja przedmiotu umowy nie rodzi domniemania (faktycznego ani prawnego), że chodzi o uzyskanie konkretnego rezultatu". Tym samym, już na poziomie analizy tekstowej spornych umów, w żaden sposób nie można było wywieść z ich treści skonkretyzowanego dzieła, do wykonania którego zobowiązał się Uczestnik. Nie jest zatem zasadny sformułowany w skardze zarzut braku dokonania przez organy analizy treści umów, przy czym, wbrew zarzutom skargi, Organy wzięły pod uwagę także wyjaśnienia Spółki, składane zarówno w toku kontroli przeprowadzonej przez ZUS, jak i już na etapie postępowania administracyjnego. Dopiero bowiem na podstawie tych wyjaśnień możliwe było ustalenie efektu podejmowanych przez Uczestnika czynności w postaci złożenia z kilku elementów określonego detalu, według udostępnionego Zainteresowanemu wzorca. Uwzględniając poczynione w toku postępowania ustalenia, stanowiące podstawę faktyczną zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd uznał, że zebrany materiał dowodowy przesądza, że czynności Uczestnika nie prowadziły do powstania indywidualnego, niepowtarzalnego dzieła. Znaczenie ma też faktyczna realizacja zobowiązania, które nie było jednorazowe, lecz powtarzalne, ponieważ zawierane były kolejne umowy, na następujące po sobie okresy, których przedmiot był de facto taki sam. Spółka zawarła z uczestnikiem 8 umów zatytułowanych "umowa o dzieło" w okresie od 1 grudnia 2011 r. do 31 grudnia 2013 r. Każdorazowo przedmiot umowy określano w powyżej wskazany sposób. W sprawie nie wykazano, aby umowy te zmierzały do osiągnięcia indywidualnego rezultatu. Już samo określenie przedmiotu tych umów eksponuje wyraźnie, że znaczenie miało samo staranne wykonanie określonych elementów, według udostępnionego uczestnikowi wzorca. Jak już wspomniano, w stosunku do każdej z wyodrębnionych w umowach czynności, ich ilość sięgała od kilkuset do kilkudziesięciu tysięcy. W ocenie Sądu, Strony umówiły się zatem na wykonanie szeregu powtarzających się czynności. Takie czynności nie posiadały cech oryginalności. Uczestnik wykonywał szereg jednorodzajowych czynności, powtarzających się, które miały być wykonywane ze starannością, co nie może być rozumiane jako jednostkowy rezultat charakterystyczny dla wykonania dzieła. Prawidłowa jest przy tym konkluzja Organów, że od uczestnika wymagano wykonania powtarzalnych czynności zakładających staranne działanie, stanowiących jedynie fragment szerszego procesu produkcyjnego. Sąd zaznacza, że nie można za dzieło uznać czegoś, co nie odróżnia się w żaden sposób od innych występujących na danym rynku rezultatów pracy, gdyż wówczas zatraciłby się indywidualny charakter dzieła. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi, w których Skarżąca stara się wykazać, że na podstawie zapisów umów Uczestnik był odpowiedzialny za wady wykonanego przez siebie dzieła. Nie sposób z treści umów zawieranych z Zainteresowanym wywieść ciążącej na nim odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady działa. Otóż w §4 umów wskazano, że wykonawca nie odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy, jeżeli jest to spowodowane siłą wyższą. Powyższe postanowienie umowne w żaden sposób nie odpowiada uregulowaniu dotyczącemu odpowiedzialności uczestnika z tytułu rękojmi, na podstawie art. 638 w zw. z art. 5561 Kc. Nie jest wiadomym, jakie parametry winny charakteryzować efekt pracy Uczestnika, tak aby zarówno zamawiający, jak i wykonawca, mógł określić właściwość, którą dzieło tego rodzaju powinno mieć. Na odpowiedzialność z tytułu rękojmi nie wskazuje także postanowienie ujęte w § 3 pkt 4 umowy, zgodnie z którym podstawą wystawienia rachunku jest dokonanie odbioru ilościowo – jakościowego przez zamawiającego. Kontrola jakości pracy jest bowiem właściwa wszystkim formom świadczenia pracy i jako taka nie przesądza o charakterze stosunku prawnego łączącego wykonawcę ze zlecającym pracę. Nie ma zatem znaczenia prawnego okoliczność, że wykonane elementy, podlegały sprawdzeniu przez magazyniera i pracownika kontroli jakości, pod kątem "ilościowo- jakościowym" (podobnie wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt III AUa 55/19, LEX nr 2706931). Podkreślić należy, że szereg powtarzalnych czynności, nawet gdy prowadzi do wymiernego efektu, nie może być rozumiany jako jednorazowy rezultat i kwalifikowany jako realizacja umowy o dzieło. Przedmiotem umowy o dzieło nie może być bowiem osiąganie kolejnych, bieżąco wyznaczanych rezultatów. Tego rodzaju czynności są natomiast charakterystyczne dla umowy o świadczenie usług, którą definiuje obowiązek starannego działania - starannego i cyklicznego wykonywania umówionych czynności. Tak też było w przypadku umów zawartych pomiędzy Płatnikiem a Zainteresowanym. W niniejszej sprawie Organy obu instancji dokonały zatem prawidłowej kwalifikacji prawnej spornych umów, opierając się na zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, z uwzględnieniem nie tylko treści umów, ale i wyjaśnień Skarżącej. Wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 Kpa), a podjęte w tym zakresie rozstrzygnięcia zostały w sposób należyty uzasadnione. Sąd nie podzielił sformułowanych w skardze zastrzeżeń Strony dotyczących sposobu prowadzenia postępowania dowodowego oraz jego wyników. Postępowanie dowodowe nie jest bowiem celem samym w sobie. Przedmiotem dowodzenia i ustalania mogą być jedynie okoliczności istotne dla sprawy, a nie wszystkie okoliczności, które w sposób pośredni lub bezpośredni się z nią w jakikolwiek sposób wiążą. Organy zaś ustaliły okoliczności faktyczne rozpoznawanej sprawy niezbędne do wydania zaskarżonej decyzji. Fakt zaś, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został odmiennie od woli Skarżącej oceniony przez Organy, nie świadczy o naruszeniu zasad postępowania zawartych w Kpa. Powyższe prowadzi do wniosku, że w sprawie nie doszło także do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa cywilnego odnoszących się do umowy o dzieło, zlecenia ani też przepisów regulujących umowę o świadczeniu usług czy przepisów o oświadczeniach woli i przepisów ustawy o świadczeniach. Skoro umowy stanowiły umowę o świadczenie usług, Organy obu instancji, słusznie uznały, że Uczestnik podlegał, w świetle art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego. Sąd nie dopatrzył się także żadnych innych, istotnych dla wyniku postępowania naruszeń w obrębie prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 Ppsa, orzekł jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.