II SA/Gd 723/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2020 r. w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. D. i J. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oraz obowiązku przedłożenia określonych dokumentów oddala skargę. UZASADNIENIE Skarga B. D. i J. D. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lipca 2020 r., nr [..], wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie samowolnego wykonania przez skarżących na terenie działki nr [..] położonej w miejscowości O., gmina P., letniskowego obiektu budowlanego. W toku postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że we wschodniej części działki nr [..] położonej w miejscowości O. zlokalizowany jest letniskowy obiekt budowlany, którego właścicielami są skarżący. Obiekt ten posadowiony jest na bloczkach betonowych ułożonych bezpośrednio na gruncie i nie posiada fundamentów. Konstrukcję ścian i dachu stanowią elementy drewniane – słupy o przekroju 9 x 9 cm (20 szt.), płatwie o przekroju 10 x 10 cm (3 szt.) i krokwie o przekroju 6 x 11 cm (8 szt.), obłożone deską. Konstrukcja ta obudowuje ze wszystkich stron przyczepę kempingową. Do obudowanej przyczepy kempingowej, od strony północnej, dobudowano pomieszczenie o wymiarach 1,80 m x 4,86 m, a od strony zachodniej, dobudowano drewniany taras o wymiarach zewnętrznych 6,05 m x 1,75 m. Powstały obiekt budowlany stanowi konstrukcyjnie jedną całość i posiada wymiary zewnętrzne 7,85 m x 4,86 m + 0,7 m x 2,95 m oraz powierzchnię zabudowy 40,22 m2. Wysokość obiektu wynosi od 2,3 m ÷ 2,6 m. Obiekt posiada dach jednospadowy ze spadkiem w kierunku wschodnim, kryty blachodachówką oraz rynny i rury spustowe. Od strony wschodniej występują 3 otwory okienne o wymiarach 1,1 m x 0,6 m, od strony północnej jeden otwór okienny o wymiarach 0,9 m x 0,9 m, a od strony zachodniej dwa otwory okienne i otwór drzwiowy. Obiekt posiada instalację elektryczną, wodociągową i kanalizacyjną z odprowadzeniem do bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe. Odległość obiektu od działki nr [..] wynosi 7,20 m, a od działki nr [..] (obręb S.) 4,20 m. Skarżący w kwietniu 2018 r. ustawili przyczepę kempingową na bloczkach betonowych i wykonali jej zabudowę. Skarżący oświadczyli, że prace te wykonali w celu zabezpieczenia przyczepy kempingowej. Dodatkowo przy zabudowanej przyczepie dobudowali pomieszczenie gospodarcze i taras. Według oświadczenia skarżących obiekt pełni funkcję letniskową - użytkowany jest tylko w okresie letnim. Skarżący nie posiadają pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu budowlanego. Postanowieniem z dnia 26 maja 2020 r., nr [..], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, polegających na budowie obiektu letniskowego na działce nr [..] położonej w miejscowości O., oraz nałożył na skarżących obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 30 października 2020 r.: 1. zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy o zgodności budowy przedmiotowego obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. czterech egzemplarzy sprawdzonego projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem aktualnym na dzień opracowania projektu, o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego osoby sporządzającej projekt; 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uzasadniając wydane postanowienie, organ wskazał, że przedmiotowy obiekt stanowi tymczasowy obiekt budowlany, którego budowa wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Budowa tego obiektu nie stanowi przy tym wyjątku określonego w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy – Prawo budowlane, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Od dnia wykonania obiektu (kwiecień 2018 r.) do dnia kontroli upłynęło bowiem ponad 1,5 roku. Jednocześnie organ wskazał, że przedmiotowy obiekt jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru nad jeziorem O. w obrębie O. i S., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej z dnia 5 grudnia 1997 r., nr XXVII/187/97, z którego wynika, że działka nr [..] położona w miejscowości O. leży w terenie oznaczonym 3ML, opisanym jako teren zabudowy rekreacyjnej. Na powyższe postanowienie skarżący wnieśli zażalenie, nie zgadzając się z zakwalifikowaniem wybudowanego przez nich budynku letniskowego jako tymczasowego obiektu budowlanego, który wymaga pozwolenia na budowę. W ich ocenie, obiekt ten jest domkiem letniskowym, który spełnia wymogi określone w art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego i jako taki nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 10 lipca 2020 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256) oraz art. 48 ust. 2 i 3 ustawy– Prawo budowlane, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji i: 1. nakazał skarżącym wstrzymanie prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie budynku - pełniącego funkcję rekreacyjną na działce nr [..] położonej w miejscowości O. oraz 2. nałożył obowiązek przedłożenia do dnia 30 października 2020 r. następujących dokumentów: a. zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy o zgodności budowy przedmiotowego budynku z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; b. czterech egzemplarzy sprawdzonego projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oraz zaświadczeniem aktualnym na dzień wykonania opracowania projektu, o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego osoby sporządzającej projekt; c. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Uzasadniając wydane postanowienie, organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy obiekt, wbrew stanowisku organu I instancji, jest trwale związany z gruntem, a zatem spełnia definicję budynku określoną w art. 3 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Ponadto, przedmiotowy budynek, składający się z budynku oraz przylegającego do niego bezpośrednio tarasu, stanowi całość funkcjonalno – użytkową i posiada powierzchnię zabudowy wynoszącą 40,22 m2. Z uwagi na powyższe przedmiotowy budynek wymagał uzyskania pozwolenia na jego budowę, albowiem jego budowa nie stanowiła wyjątku, o którym mowa w art. 29 ust 1 pkt 2a Prawa budowlanego, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidulanej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. Ponieważ skarżący nie posiadali wymaganego pozwolenia na budowę organ nadzoru budowlanego zobligowany był do przeprowadzenia postępowania w oparciu o art. 48 ustawy – Prawo budowlane, w trakcie którego, zgodnie z procedurą określoną w art. 48 ust. 2 i 3 oraz z uwagi na to, że przedmiotowa budowa jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zostało wydane zaskarżone postanowienie. We wniesionej do Sądu skardze skarżący domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia, wskazując, że wybudowali budynek rekreacji indywidualnej, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2a Prawa budowlanego, na budowę którego nie było wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę. Powierzchnia zabudowy tego budynku wynosi bowiem 29,6 m2, natomiast tarasu 10,62 m2. Powierzchnia tarasu nie powinna być jednak wliczana do powierzchni zabudowy, ponieważ budynek jest parterowy a nad tarasem nie ma poddasza przykrytego dachem, które wyznaczałoby zewnętrzne granice budynku. Ponadto, taras nie jest obudowany z trzech stron. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Kontrola legalności, przeprowadzona na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2107 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., wykazała, że postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lipca 2020 r. nie zostało wydane z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit a – c p.p.s.a. Stwierdzony przez orzekające w sprawie organy nadzoru budowlanego stan faktyczny sprawy uzasadniał wdrożenie wobec skarżących procedury określonej w art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186) i wydanie wobec skarżących postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 tej ustawy. Przepis art. 48 ustawy – Prawo budowlane stanowi bowiem , że 1. Organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. 3. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy słusznie uznały, że wybudowany przez skarżących na terenie działki nr [..] w O. domek letniskowy wymagał uprzedniego uzyskania pozwolenia na jego budowę. Jednocześnie, zdaniem Sądu przedmiotowy domek letniskowy, wbrew stanowisku organu odwoławczego, jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, niestanowiącym budynku. Artykuł 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane wyjaśnia bowiem, że obiektem budowlany jest budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 2 tej ustawy przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach a zgodnie z art. 3 pkt 3 przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Warunkiem zatem przyjęcia, że mamy do czynienia z budynkiem jest ustalenie, że obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (zob. wyrok NSA z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1324/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem, bezsporne w sprawie jest, że znajdujący się na działce nr [..] domek posadowiony został na bloczkach betonowych, ułożonych bezpośrednio na gruncie. Obiekt ten nie ma zatem w gruncie jakiegokolwiek umocowania i zakotwienia w postaci fundamentu. Tym samym, nie jest on trwale związany z gruntem, na co w sposób pewny wskazuje zgromadzona w sprawie dokumentacja. Posadowienie obiektu na bloczkach betonowych ułożonych bezpośrednio na gruncie, bez trwałego związania z podłożem, wyłącza możliwość uznania, że obiekt ten jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego (zob. wyrok NSA z dnia 15 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1324/16, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotowy obiekt letniskowy stanowi zatem tymczasowy obiekt budowlany. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 5 ustawy - Prawo budowlane przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Posadowienie takiego tymczasowego obiektu budowlanego wymagało zaś uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Zauważyć przy tym należy, że ocena, czy miała miejsce samowola budowlana dokonywana jest zawsze według przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie dokonania tejże samowoli a ocena prawna tego stanu musi być każdorazowo determinowana przez przepisy obowiązujące w dacie przeprowadzenia ostatnich robót budowlanych, które składały się na aktualną konstrukcję i parametry takiego samowolnie pobudowanego obiektu (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 782/06, https://orzezczenia.nsa.gov.pl). Kwalifikacja wykonanych samowolnie robót budowlanych powinna odbywać się w oparciu o przepisy obowiązujące w czasie popełnienia samowoli budowlanej (zob. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1974/18, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w kwietniu 2018 r., stanowił, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30. Katalog art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego nie obejmował wyjątkiem od powyższej zasady uzyskania pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 tej ustawy pozwolenia na budowę nie wymagała budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Przedmiotowy obiekt, z uwagi na wybudowanie go w kwietniu 2018 r. nie może zostać zaliczony do obiektów, o których mowa w tym przepisie. W sprawie nie mogło znaleźć również zastosowania wyłączenie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, o który mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2a ustawy - Prawo budowlane. Przepis ten stanowi bowiem, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej, rozumianych jako budynki przeznaczone do okresowego wypoczynku, o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać jednego na każde 500 m2 powierzchni działki. Jak już bowiem wyżej wyjaśniono, będący przedmiotem niniejszej sprawy obiekt budowlany, z uwagi na fakt nietrwałego połączenia go z gruntem, nie stanowi budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, a którego dotyczy właśnie powołany przepis art. 29 ust. 1 pkt 2a ustawy - Prawo budowlane, a co więcej jego powierzchnia zabudowy wynosi 40,22 m2 . Niesporne w sprawie przy tym jest, że na budowę obiektu budowlanego, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, skarżący nie uzyskali pozwolenia na budowę. Ustalenie powyższe obligowało organ do zastosowanie procedury legalizacyjnej określonej w art. 48 ustawy – Prawo budowlane, na co wprost wskazuje przywołana powyżej treść art. 48 ust. 1 i 2. Stosownie do treści przepisów art. 48 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane samowola budowlana polegająca na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, co do zasady skutkuje nakazem rozbiórki. W obowiązującym stanie prawnym nakaz rozbiórki nie jest jednak orzekany bezwzględnie. Ustawodawca zobowiązał organy administracji do badania czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli organ nadzoru w wyniku wstępnej analizy dojdzie do przekonania, że usytuowanie obiektu budowlanego objętego postępowaniem na podstawie art. 48 ust. 1 jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza innych przepisów, ewentualnie jeśli narusza te przepisy, ale w takim stopniu, że jest możliwe doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, wydaje postanowieniem wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów określonych w art. 48 ust. 3. Orzekające w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego, zgodnie z wymogiem art. 48 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, prawidłowo oceniły, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego nie jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru nad jeziorem O. w obrębie O. i S., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej z dnia 5 grudnia 1997 r., nr XXVII/187/97, działka nr [..] położona w miejscowości O. leży w terenie oznaczonym 3ML, opisanym jako teren zabudowy rekreacyjnej. Z uwagi na powyższe, słuszne było wydanie w niniejszym stanie faktycznym postanowienia na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane. Treść zaskarżonego postanowienia z dnia 10 lipca 2020 r. w pełni odpowiada przy tym ustawowej treści przepisu art. 48 ust. 2 i 3. Postanowieniem tym, stosownie do wymogu art. 48 ust. 3 ustawy, prawidłowo nałożono na skarżących obowiązek przedstawienia, w terminie do dnia 30 października 2020 r., dokumentów wskazanych w tym przepisie. Trafnie przy tym, w ocenie Sądu, wskazał organ, że proces legalizacji samowoli budowlanej prowadzony jest w interesie inwestora, lecz inwestor nie ma przymusu wykonywania nałożonych na niego obowiązków. W takim jednak przypadku winien liczyć się z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 ust. 4 w związku z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. W razie nieprzedłożenia dokumentów, o które wzywał organ nadzoru budowlanego nie przejdzie on bowiem do kolejnego etapu procedury legalizacyjnej, o jakim mowa w art. 48 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, lecz wyda decyzję nakazująca przymusową rozbiórkę. Wykonanie nałożonych obowiązków jest obligatoryjnym elementem procesu legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu. Bez przedstawienia żądanej dokumentacji organ nie może bowiem wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót, bądź decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, jeżeli budowa została zakończona. Brzmienie art. 48 ust. 4 ustawy jest jednoznaczne i nie może budzić wątpliwości. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych przez organ obowiązków, właściwy organ obowiązany jest wydać decyzję, o której mowa w art. 48 ust. 1. Żaden przepis ustawy Prawo budowlane nie przewiduje w takiej sytuacji możliwości odstąpienia od orzeczenia nakazu rozbiórki. Z przedstawionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał niezasadność skargi i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu. Sąd orzekł w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 3 powołanej ustawy, według którego sprawa może być rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.