II FZ 180/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Edyta Anyżewska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. K. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II FZ 180/08 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie ze skargi W. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie (sygn. akt I SA/Lu 90/08) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 4 stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II FZ 180/08, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił zażalenie W. K. na postanowienie tego Sądu (o tej samej sygnaturze) z dnia 1 września 2008 r. (również odrzucające zażalenie na postanowienie tego Sądu). W uzasadnieniu postanowienia Sąd kasacyjny wyjaśnił, że jego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu i z tego powodu zażalenie było niedopuszczalne (i jako takie zostało odrzucone). Na powyższe orzeczenie strona wniosła zażalenie, wskazując, że w postępowaniu zażaleniowym przed Sądem Rejonowym w P. nikt nie informował jej o kwestii dopuszczalności zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W zaskarżonym postanowieniu Sądu kasacyjnego, podobnie jak w poprzedzającym je postanowieniu z dnia 1 września 2008 r., wyjaśniono skarżącej z jakich przyczyn jej zażalenie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu bez merytorycznej oceny jego wywodów. Tytułem przypomnienia wskazać więc należy, że orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne i prawomocne, co wynika z art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a. Nie przysługuje od nich (dewolutywny, t.j. przekazujący sprawę do wyższej instancji) środek odwoławczy w postaci skargi kasacyjnej bądź zażalenia. Ani w będącej podstawą niniejszego rozstrzygnięcia ustawie sądowoadministracyjnej, ani w żadnym innym przepisie powszechnie obowiązującego prawa, nie przewidziano możliwości zaskarżania orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jest najwyższą instancją w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 184 Konstytucji, art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 poz. 1269/, art. 15 P.p.s.a.). Niezrozumiałe jest w tym stanie rzeczy działanie skarżącej, polegające na zaskarżaniu (w drodze zażalenia) kolejnych postanowień Sądu kasacyjnego, skoro każde kolejne zażalenie na orzeczenie tego Sądu, z przyczyn wyżej wskazanych jest (i będzie) odrzucane. Ponadto wyjaśnić należy, że sądownictwo administracyjne jest odrębnym od sądownictwa powszechnego pionem władzy sądowniczej, którego ustrój i reguły procesowe są unormowane w odrębnych aktach normatywnych, nie dotyczących sądów powszechnych. Stąd też nie sposób odwoływać się do postępowania sądowego przed sądem powszechnym (co czyni strona) przy ocenie obecnie rozpoznawanego zażalenia. Z tych względów orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 178 w zw. z art. 180 i art. 197 § 2 P.p.s.a.