I OSK 1651/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch, Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.), Sędzia del. WSA Jarosław Stopczyński, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 718/07 w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz uiszczenia opłat za używanie lokalu oraz opłat pośrednich 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. L. na rzecz Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 718/07 oddalił skargę J. L. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz uiszczenia opłat za używanie lokalu oraz opłat pośrednich. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy: Dyrektor Oddziału Regionalnego w Warszawie Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...], działając na podstawie art. 37a ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.) i art. 104 k.p.a., zobowiązał J. L. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W. wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami oraz uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich, jak również zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego za każdy rozpoczęty miesiąc począwszy od dnia 1 marca 2005 r. do dnia zwolnienia lokalu. W uzasadnieniu podał, że najemcą powyższego lokalu był zmarły w dniu 22 lutego 2005 r. ppłk P. L., który zamieszkiwał w nim na podstawie decyzji przydziału kwatery stałej nr [...] z dnia 17 października 1984 r. i w przydziale tym byli uwzględnieni nieżyjący już żona M. L. oraz syn H. L. W dniu 9 stycznia 2006 r. skarżący wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o wyrażenie zgody na wydanie mu decyzji o prawie zamieszkania w powyższym lokalu w trybie art. 29 ustawy, co w konsekwencji umożliwiłoby mu wykupienie lokalu na własność. Ponieważ nie uzupełnił on wniosku o brakujące dokumenty, przeto w dniu 1 sierpnia 2006 r. zostało wszczęte postępowanie w niniejszej sprawie. Skarżący od 1975 r. do 1996 r. przebywał poza granicami kraju, a od 7 listopada 1996 r. do 9 maja 2003 r. w zakładach karnych na terenie Polski, po czym w dniu 15 maja 2003 r. zameldował się w spornym lokalu na pobyt stały. Ze złożonego oświadczenie wynika, że od 12 lat pozostaje w konkubinacie z M. D., z którą posiada syna F., zaś wymieniona jest najemcą lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Jego życie osobiste koncentruje się przy ww. rodzinie. Powyższa sytuacja nie została uznana wyjątkową i wobec powyższego nie przekazano Ministrowi Obrony Narodowej wniosku skarżącego z dnia 9 stycznia 2006 r., a dnia 20 września 2006r. wezwano go do zwolnienia lokalu, ponieważ J. L. nie zastosował się do wezwania, wydano przedmiotową decyzję. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., po rozpatrzeniu odwołania J. L., na podstawie art. 13 ust. 7 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. W uzasadnieniu - powołując się na zawarte w niej argumenty oraz stan faktyczny - podał, że akta sprawy nie wskazują na fakt zamieszkiwania skarżącego w powyższym lokalu od urodzenia ani też na fakt, aby był on ujęty w decyzji o przydziale tej kwatery. Dodał dalej, że skarżący nie występował o wydanie decyzji w trybie przepisów ustawy nowelizującej z 2004 r. i z tego powodu organ nie rozważał tej kwestii, zaś sporny lokal zajmuje bez tytułu prawnego i bez możliwości uznania administracyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. L. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 116, poz. 1203 ze zm.) w zw. z art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.) i w zw. z art. 21 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw i art. 7, 8, 9, 10 § 1, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 4, 5, 6 ust. 2, 8, 9 i 11 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że organ nie uznał sytuacji skarżącego za wyjątkową i uzasadniającą wydanie decyzji w trybie art. 29 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę podniósł, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Według brzmienia ust. 1, osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego są obowiązane do jego opróżnienia, uiszczenia opłaty za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu za każdy rozpoczęty miesiąc jego zajmowania. Wbrew temu, co czyni swym zarzutem skarżący, jego zmarły ojciec ppłk P. L. zamieszkał w spornym lokalu na podstawie decyzji przydziału kwatery stałej z dnia 17 października 1984 r. nr [...] i przy ustalaniu powierzchni mieszkalnej uwzględniono jedynie jego zmarłą matkę M. L. i zmarłego brata H. L. Zatem skoro skarżący nie był w tej decyzji uwzględniony, to nie posiada on tytułu prawnego do zajmowania powyższego lokalu mieszkalnego. Z tego powodu organ był zobligowany treścią powyższego przepisu do wydania decyzji w myśl ust. 2, według którego w przypadku, o którym mowa w ust. 1, dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego oraz wysokości należnych opłat i odszkodowań. Czym innym jest natomiast ewentualna zgoda organu na wydanie decyzji o prawie zamieszkania skarżącego w lokalu mieszkalnym w trybie art. 29 ustawy. Jak wynika z akt sprawy, decyzja w tej sprawie nie została wydana przez organ i jest to przedmiot oddzielnej, a nie niniejszej sprawy administracyjnej. Podobnie rzecz się ma z ewentualnością wykupienia spornego lokalu, bądź możliwością zamieszkania w lokalu na podstawie umowy najmu. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przepisów prawa skutkujących uwzględnieniem skargi J. L. i na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. L., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to jest przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ cyt ustawy, art. 16 § 1 tej ustawy w związku z art. 179 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nieuwzględnienie skargi mimo dającego się stwierdzić naruszenia prawa: w związku z nieprawidłową obsadą sądu (składu orzekającego), nieprzeprowadzenia kontroli zaskarżonych decyzji i postępowania, które je poprzedziło, z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność decyzji, a w następnej kolejności kontroli przestrzegania przepisów o postępowaniu administracyjnym, oraz wreszcie kontroli przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego, niewyjaśnienia i nieomówienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego zarzuty przedstawiane w skardze dotyczące postępowania poprzedzającego wydanie decyzji według sądu mogły mieć znaczenie dla oddzielnych postępowań administracyjnych, a nie postępowania, w którym wydano decyzje skarżone. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżanego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu w II instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest wadliwe i wyrok wymaga uchylenia. W zakresie zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego podniesiono, że naruszony został art. 16 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 179 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, gdyż w składzie orzekającym w sprawie niniejszej występowało dwóch - a nie trzech sędziów - i jeden asesor, który sędzią - to jest osobą powoływaną na tę funkcję przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa - nie jest, co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy z uwagi na tryb powołania asesora niebędącego w sprawowaniu swojego urzędu osobą niezawisłą i podlegającą tylko Konstytucji oraz ustawom (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP). Zarzut naruszenia przepisu art. 134 § 1 powołanej ustawy uzasadniono w ten sposób, że doszło do zawężenia zakresu badania skargi J. L. (pod kątem zgodności decyzji z prawem) wyłącznie do formalno-prawnej poprawności (by nie powiedzieć strony redakcyjnej) zaskarżanych decyzji. W pierwszej kolejności powinna być przeprowadzona kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia i postępowania, które je poprzedziło, z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność decyzji. W następnej kolejności sąd powinien przeprowadzić kontrolę przestrzegania przepisów o postępowaniu administracyjnym. Kontrola przestrzegania przez organy administracyjne norm prawa materialnego może być dokonana dopiero w ostatniej kolejności. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ma żadnej wzmianki (z tym wiąże się też naruszenie przepisu art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi) z jakiego to powodu Sąd orzekający w I instancji nie rozważył i nie ustosunkował się w sposób czytelny i jednoznaczny do zarzutów podniesionych w skardze związanych z naruszeniem przepisów art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203 ze zm.) w związku z art. 41 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2002 r. Nr 42, poz. 368 ze zm.) i w związku z art. 21 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203 ze zm.) oraz art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a. i art. 77 oraz art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 4, art. 5, art. 6 ust. 2, art. 8 i art. 9 oraz art. 11 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej. Stwierdzenie Sądu, że te zarzuty to przedmiot oddzielnej a nie niniejszej sprawy administracyjnej obrażają przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obraża to standardy obowiązujące w tego rodzaju sprawach, co sprawa niniejsza. Postulowane przez skarżącego definitywne i korzystne dla niego załatwienie sprawy jego tytułu prawnego do zajmowania lokalu przez podpisanie z nim umowy najmu (na podstawie obowiązujących dyrektora oddziału regionalnego WAM przepisów ustawy, stanowiących później przedmiot zarzutu w skardze do WSA w Warszawie i sprzedaż lokalu), a następnie pod wpływem nieszczerej co do intencji wskazówki pracownicy WAM, że powinien wystąpić zarazem do Ministra Obrony o zgodę na zamieszkiwanie w lokalu w trybie art. 289 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP - przez wystąpienie o taką zgodę, organ WAM przekształcił (nie wszczynając bynajmniej nowego postępowania, lecz kontynuując poprzednie) w postępowanie o opróżnienie lokalu z naruszeniem reguł objętych przepisami art. 7 k.p.a. i następnych. Utrzymywanie przez Sąd, że jeśli chodzi o umowę najmu i zgodę na zamieszkiwanie w trybie art. 29 k.p.a., to jest to sprawa oddzielna od przedmiotu postępowania, w jakim wydano skarżone decyzje organów WAM stanowi o naruszeniu zarzucanych w tej skardze przepisów. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako niemającej usprawiedliwionych podstaw i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z § 1 powołanego artykułu Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu wyrokowi naruszenia prawa, jak i jego zakres. Skarga kasacyjna wniesiona w sprawie niniejszej, oparta na podstawie naruszenia przepisów postępowania wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie zasługiwała na uwzględnienie. Nie stwierdzono bowiem, by Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przy rozpoznawaniu sprawy uchybił w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy wskazanym przez skarżącego kasacyjnie przepisom ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 16 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 179 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez nieprawidłową obsadę sądu, polegającą na tym, że w składzie orzekającym tego Sądu było dwóch sędziów i asesor, który to zarzut dotyczy w istocie nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę niniejszą nie podzielił wyrażonego w skardze kasacyjnej stanowiska, że udział w składzie orzekającym Sądu I instancji asesora, a więc "osoby niebędącej niezawisłym sędzią" stanowił o niewłaściwej obsadzie tego sądu. Z art. 16 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów, z zastrzeżeniem § 2 i 3, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z punktu widzenia treści tego przepisu zaskarżony wyrok został wydany we właściwym składzie trzech sędziów. Dwóch sędziów spośród członków tego składu było sędziami zawodowymi, a trzeci asesorem sądowym, któremu Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 26 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) powierzył pełnienie czynności sędziowskich. Przypomnieć trzeba, że w związku ze statusem prawnym asesorów sądowych w sądownictwie powszechnym Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 29 października 2007 r., SK 7/06 (OTK-A 2007, nr 9, poz. 108) stwierdził niekonstytucyjność art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), przewidującego powierzenie asesorowi sądowemu pełnienia funkcji sędziowskich, z tym że jednocześnie odroczył o osiemnaście miesięcy utratę mocy obowiązującej tego przepisu. Trybunał Konstytucyjny stwierdził w uzasadnieniu wymienionego wyroku, że dotychczasowe czynności asesorów sądowych nie podlegają wzruszeniu na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Stanowisko zajęte przez Trybunał Konstytucyjny odnosi się co prawda do przepisów regulujących instytucję asesora sądu powszechnego, należy jednak przyjąć, a to ze względu na podobieństwo unormowań, że jest ono miarodajne także w odniesieniu do instytucji asesora przewidzianej w ustawie - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W związku z rozważanym zarzutem kasacyjnym uwzględnienia wymaga w szczególności pogląd Trybunału Konstytucyjnego, że nawet stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisu przyznającego kompetencje do powierzenia asesorowi sądowemu pełnienia czynności sędziowskich na czas oznaczony, nie może stanowić podstawy do kwestionowania udziału asesora, za zgodą kolegium właściwego sądu, w wydawaniu wyroków w okresie obowiązywania niekonstytucyjnego przepisu. Prowadzi to do wniosku, że udział w składzie orzekającym asesorów sądowych, którym na podstawie art. 26 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych powierzono pełnienie czynności sędziowskich nie może być traktowany jako sprzeczny z przepisami prawa. Tym samym brak jest przesłanek do uznania, że w związku z opisaną sytuacją procesową zaistniała przyczyna nieważności postępowania przewidziana w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Takie stanowisko jak wyżej przedstawiono jest powszechnie zajmowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok tego Sądu z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt I GSK 122/07; z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 745/07 i z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1071/07, niepubl.). Również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uchybił przepisom art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z treścią którego "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w granicach rozpoznawanej sprawy, objętej wydaną z urzędu decyzją zobowiązującą J. L. na podstawie art. 37a ust. 1 i 2 powołanej ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej do opróżnienia przedmiotowego lokalu mieszkalnego oraz uiszczenia wskazanych opłat nie mieści się postępowanie związane z możliwością wydania przez dyrektora oddziału rejonowego Agencji, za zgodą Ministra Obrony Narodowej decyzji, o której mowa w art. 29 tej ustawy. Przepis ten przewiduje, że wskazany organ w sytuacji wyjątkowej może wydać decyzję o prawie zakwaterowania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony innej osobie niż żołnierz zawodowy i jest to odrębna od niniejszej sprawa, która nie ma bezpośredniego związku ze sprawą o opróżnienie lokalu. Przedmiot rozpoznawanej sprawy, a więc i zakres kontroli sądowoadministracyjnej wynika z podstawy materialnoprawnej zaskarżonej do Sądu decyzji. Nie mogły też mieć znaczenia w tej sprawie podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące starań o wykup lokalu, zaś jak podniesiono w odpowiedzi na skargę, obecnie obowiązujące przepisy ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych nie przewidują zawierania umów najmu lokali mieszkalnych będących w dyspozycji Agencji, o czym również wspomniano w skardze kasacyjnej. Nie można było także podzielić zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Zaskarżony wyrok zawiera uzasadnienie odpowiadające wymogom sformułowanym w tym przepisie. Chociaż motywy te nie są obszerne w dostateczny sposób wyjaśniają stanowisko Sądu i umożliwiają przeprowadzenie kontroli wyroku. Nawiązując do podniesionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej braku "jednoznacznego" ustosunkowania się przez Sąd I instancji do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej stwierdzić należy, że zarówno w skardze, jak i w skardze kasacyjnej zarzuty w tym przedmiocie nie zostały skonkretyzowane, ograniczono je do wyliczenia poszczególnych przepisów, co uniemożliwiło ich rozważenie. Wskazując, że podstawę materialnoprawną ocenianej pod względem zgodności z prawem decyzji, która dotyczyła opróżnienia lokalu, stanowił art. 37a ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w konsekwencji nie ustosunkował się szczegółowo do zarzutów skargi, które w jego ocenie nie miały związku z tym postępowaniem. Sąd przyjął, za ustaleniami dokonanymi w postępowaniu administracyjnym, że skarżący, skoro nie był uwzględniony w decyzji o przydziale kwatery ppłk P. L. z dnia 17 października 1984 r., to nie posiada tytułu prawnego do zajmowania powyższego lokalu, co obligowało organ do wydania decyzji wskazanej w art. 37a ust. 2. Ustaleń tych w skardze kasacyjnej nie podważono i wiążą one również przy ocenie zaskarżonego wyroku. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego w oparciu o art. 204 pkt 1 tej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).