II FSK 1786/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Gminy J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 499/08 w sprawie ze skargi Gminy J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 stycznia 2008 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2002-2004 postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE I. Stan sprawy przedstawiał się następująco: 1. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Gminy J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarga podlegała wpisowi stałemu, zaś pełnomocnik spółki, będący radcą prawnym, wpisu tego nie uiścił. 2. W skardze kasacyjnej Gmina J. zaskarżyła w całości powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 220 § 1 w związku z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002r. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) poprzez ich błędne zastosowanie, które miało wpływ na wynik postępowania oraz przyjęcie przez WSA, że skarga jako nieopłacona podlegała odrzuceniu, mimo że sąd wcześniej nadał sprawie bieg poprzez doręczenie pełnomocnikowi skarżącej odpisu odpowiedzi na skargę. Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor zgodził się z faktem, że skarga nie została należycie opłacona. Jednakże sąd pierwszej instancji w ramach postępowania wszczętego skargą Gminy J., mimo braku należnej opłaty, podjął czynności - doręczył pełnomocnikowi odpowiedź na skargę SKO, a doręczenie to nastąpiło przed wydaniem postanowienia o odrzuceniu skargi. Mając to na uwadze autor skargi kasacyjnej podkreślił, że niezasadne jest zatem twierdzenie sądu, że brak uiszczenia wpisu uniemożliwia nadanie biegu sprawie, bowiem swym działaniem Sąd nadał sprawie bieg. II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W przypadku, kiedy pismo wnoszone jest przez adwokata lub radcę prawnego, a podlega opłacie stałej, na sądzie nie ciąży obowiązek wynikający z art. 220 § 3 ppsa. Ratio legis normy zawartej w art. 221 powoływanej ustawy jest oczywiste. Od osób wykonujących wykwalifikowane zawody prawnicze i świadczących profesjonalną pomoc prawną wymaga się znajomości prawa w stopniu umożliwiającym im na tyle samodzielne działanie w toku postępowania sądowoadministracyjnego, aby nie było konieczne dodatkowe instruowanie ich przez sąd. Ustawodawca wychodzi zatem z założenia, że powinny one znać wysokość opłat sądowych, jeżeli mają one charakter opłaty stałej i samodzielnie je uiszczać bez konieczności osobnego wzywania przez sąd. Niniejsza sprawa dotyczy skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, wobec czego stosownie do treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 221, poz. 2193 ze zm.) podlega wisowi stałemu w wysokości 200 zł. Skarga została wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym, a zatem stosownie do przywołanego wcześniej przepisu art. 221 jeśli nie była należycie opłacona podlegała odrzuceniu bez wezwania do uiszczenia wpisu. Skoro stosownie do obowiązujących przepisów Sąd nie miał ani możliwości, ani też podstawy prawnej do wezwania profesjonalnego pełnomocnika spółki do uiszczenia należnego wpisu stałego od skargi wnoszonej za pośrednictwem organu, to nie można skutecznie zarzucać, że bezpodstawnie zastosował art. 221 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto należy zauważyć, że przepis ten służy przyspieszeniu postępowania i w żaden sposób nie ogranicza dostępu strony do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 607). Należy ponadto zauważyć, że owszem doręczenie stronie odpisu odpowiedzi na skargę było ze strony sądu działaniem przedwczesnym, jednakże nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy - wpis stały nie został uiszczony przez profesjonalnego pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.