I OSK 133/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Marek Stojanowski, Sędzia NSA Joanna Banasiewicz (spr.), Sędzia NSA Elżbieta Kremer, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Tomaszewski, po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2012 r. sygn. akt II SA/Po 699/12 w sprawie ze skargi Z.M. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu; 2. zasądza od Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu na rzecz Z.M. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 19 października 2012 r., sygn. akt II SA/Po 699/12 oddalił skargę Z.M. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie umieszczenia pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w Poznaniu Oddział w Koninie umorzył na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. postępowanie wszczęte wnioskiem Z.M. o wpisanie do ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że zakres obowiązków i czynności wykonywanych przez wnioskodawcę zatrudnionego w A. na stanowisku sztygara zmianowego nie spełnia kryteriów określonych jako praca o szczególnym charakterze, wskazanych w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. Nr 237, poz. 1656) oraz załącznika Nr 2 do ustawy. Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. Wyrokiem z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 657/10 (a nie jak błędnie podano w zaskarżonym wyroku z dnia 24 listopada 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 421/10) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, nakazując by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obu instancji skompletowały materiał dowodowy dotyczący badanego stanowiska i oceniły, czy praca na stanowisku sztygara zmianowego ma charakter pracy o szczególnym charakterze w myśl art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych i załącznika Nr 2 do tej ustawy. Sąd poddał pod rozwagę organów czy z racji specjalistycznego charakteru zagadnień, które muszą być przedmiotem rozważań i oceny celowe będzie zwrócenie się do biegłego o wydanie opinii. Rozpatrując ponownie sprawę Inspektor Pracy działający w ramach terytorialnej właściwości Okręgowego Inspektoratu Pracy w Poznaniu decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] odmówił nakazania umieszczenia pracownika Z.M. w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych. W uzasadnieniu decyzji organ, przytaczając ocenę prawną i zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, przedstawił czynności jakie podjął i dowody, na których się oparł w celu wykonania tych zaleceń i dokonania oceny w jakich warunkach jest realizowana praca sztygara zmianowego transportu kolejowego A. W wyniku dokonanych ustaleń organ I instancji stwierdził, że zakres odpowiedzialności i wykonywanych czynności na tym stanowisku nie spełnia kryteriów wskazanych w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych i wymienionych w załączniku Nr 2 do ustawy, brak w związku z tym podstaw do nakazania umieszczenia Z.M. w ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Odwołanie od powyższej decyzji do Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu wniósł Z.M. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 k.p.a. Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu stwierdził niedopuszczalność odwołania Z.M. od decyzji z dnia [...] maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 8 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Po 1223/11 uwzględnił skargę Z.M. i uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd wskazał, że organ odwoławczy odmawiając Z.M. przymiotu strony w niniejszym postępowaniu naruszył przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), bowiem w powołanym wcześniej wyroku z dnia 28 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nakazał merytoryczne rozpoznanie sprawy przy udziale Z.M. jako strony postępowania. Rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji organu I instancji Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wskazał, że skarżący powołuje się na wykonywanie czynności dyżurnego ruchu transportu kolejowego, tj. prace spełniające kryteria wskazane w pkt 6 zał. 2 do ustawy o emeryturach pomostowych. Następnie organ powołał ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Podano, że Z.M. jest zatrudniony na stanowisku sztygara zmianowego transportu w dziale logistyki A. S.A., zakres jego obowiązków określa "Zakres czynności sztygara zmianowego" i "Taryfikator kwalifikacyjny pracowników A. S.A." Przedstawiono ponadto szczegółowe rozwiązania co do obowiązków skarżącego i stwierdzono m.in., że sztygar zmianowy transportu w dziale logistyki organizuje i nadzoruje prace na zmianach, a pracami manewrowymi na bocznicy w [...] w K. kieruje bezpośrednio ustawiacz bocznicy, wchodzący w skład drużyny manewrowej. Nie można zatem uznać, zdaniem organu odwoławczego, że skarżący bezpośrednio wykonuje pracę o szczególnym charakterze rozumianą jako wykowywaną bezpośrednio przy ustawianiu drogi przebiegu pociągów i pojazdów kolejowych. Podkreślono, że bocznica kolejowa kopalni nie jest stacją kolejową, jest obszarem zamkniętym o ograniczonym ruchu kolejowym i pełnienie funkcji nadzorczej nad wykonywanymi pracami transportu kolejowego nie jest tożsame ze stanowiskiem dyżurnego ruchu. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł Z.M. domagając się jej uchylenia. Zarzucił organowi naruszenie art. 3 ust. 3 i art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych poprzez uznanie, że praca wykonywana przez skarżącego na stanowisku sztygara zmianowego nie jest pracą o szczególnych charakterze. W uzasadnieniu skargi wskazano, że obowiązki służbowe skarżącego są tożsame z obowiązkami dyżurnego ruchu. W odpowiedzi na skargę Okręgowy Inspektor Pracy w Poznaniu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 19 października 2012 r. skarżący dodatkowo zarzucił organowi odwoławczemu brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, w szczególności do wszystkich 9 punktów z zakresu jego obowiązków. Podkreślił, że przechodzi wszystkie wymagane szkolenia, także w rezultacie kontroli Urzędu Transportu Kolejowego, przy czym szkolenia te są tożsame z tymi na PKP. Skarżący wyjaśnił, że podlega pod Urząd Górniczy – w zakresie transportu wewnątrzzakładowego-wąskotorowego, jak również pod Urząd Transportu Kolejowego – w zakresie bezpieczeństwa prowadzenia ruchu kolejowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji powołał się na związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi we wcześniejszych orzeczeniach tego Sądu, jakie wynika z art. 153 p.p.s.a.. Zgodnie z tą oceną Z.M. jest stroną w postępowaniu w sprawie wpisu zajmowanego przez niego stanowiska do ewidencji pracowników wykonujących pracę w szczególnych warunkach i w szczególnym charakterze, a zadaniem organów orzekających było dokonanie oceny, czy praca wykonywana przez skarżącego była pracą wykonywaną bezpośrednio przy ustawianiu drogi przebiegu pociągów, a następnie, czy stanowisko zajmowane przez skarżącego może być zakwalifikowane jako praca o szczególnym charakterze, a zatem, czy od skarżącego należy wymagać szczególnej odpowiedzialności i szczególnej sprawności psychofizycznej, oraz czy cechy te pozostaną na niezmienionym poziomie aż do wieku emerytalnego, czy też z wiekiem mogą ulegać ograniczeniu. W ocenie Sądu I instancji organy orzekające w sposób rzetelny dokonały powyższej oceny. Na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych skarżącego ustalono zakres zadań wykonywanych przez skarżącego przyjmując, że pełnienie funkcji nadzorczej nad wykonywanymi pracami transportu kolejowego nie jest tożsame ze stanowiskiem dyżurnego ruchu w rozumieniu pkt 6 zał. nr 2 do ustawy o emeryturach pomostowych. Dlatego też nie można było przyjąć, że praca skarżącego miała szczególny charakter i wymagała szczególnej odpowiedzialności oraz szczególnej sprawności psychofizycznej i tym samym, by konieczne było umieszczenie pracownika Z.M. w ewidencji pracowników wykonujących taką pracę (art. 41 ust. 6 w zw. z art. 3 ust. 3 ustawy o emeryturach pomostowych). Skarżący jest zatrudniony w transporcie zakładowym kopalni, jego praca jest wykonywana w obszarze bocznicy [...]. Tory kolejowe bocznicy są prostymi układami rozjazdowymi o małej częstotliwości manewrów, układy rozjazdowe ciągów torowych nie są wyposażone w żadne urządzenia srk, a samo sterowanie zwrotnicami odbywa się ręcznie. Sztygar zmianowy kieruje na bocznicy [...] pracą manewrową, natomiast ustawiacz kieruje pracą drużyny manewrowej. Przejazd składu manewrowego z bocznicy kolejowej [...] do stacji PKP odbywa się wyłącznie po uzgodnieniu oraz zezwoleniu wydanym przez dyżurnego ruchu stacji PKP [...]. Sąd stwierdził, że nie można przyjąć, że praca sztygara zmianowego transportu kolejowego w [...] spełnia warunki, by można było go uznać za osobę pełniącą funkcję dyżurnego ruchu w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie wykazu stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego i warunków, jakie powinny spełniać osoby zatrudnione na tych stanowiskach oraz prowadzący pojazdy kolejowe (Dz.U. Nr 212, poz. 2152 ze zm.), na co zwrócił uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Sąd podzielił również stanowisko organu, że wskazane w skardze czynności właściwe dla dyżurnego ruchu są tylko w niewielkim stopniu wykonywane przez skarżącego. Sąd podkreślił, że podstawowym kryterium ustalania charakteru pracy jest w omawianym przypadku wymóg zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu i wykonywanie w takim wymiarze pracy opisanej w wykazie prac o szczególnym charakterze, na stanowisku tam wymienionym. Wykonywanie takiej pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, względnie periodycznie wyklucza uznanie tak wykonywanej pracy jako pracy o szczególnym charakterze. W sytuacji, gdy skarżący jedynie periodycznie wykonuje czynności z zakresu obowiązków manewrowego, nie można uznać, że tym samym spełnia kryteria określone w art. 3 ust. 3 przedmiotowej ustawy o emeryturach pomostowych. Oceny tej, zdaniem Sądu I instancji, nie zmienia obowiązek podlegania przez skarżącego szkoleniom organizowanym zgodnie z wytycznymi Urzędu Transportu Kolejowego. W konsekwencji Sąd I instancji uznał, że organy orzekające w sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów art. 3 ust. 3 i art. 41 ust. 6 ustawy o emeryturach pomostowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z.M. reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego – art.3 ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych oraz załącznika Nr 2 poz. 6 do tej ustawy przez błędną ich wykładnię, sprowadzającą się do uznania, że praca wykonywana przez skarżącego nie jest pracą o szczególnym charakterze i nie spełnia kryteriów do nakazania umieszczenia go w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze; – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie wykazu stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego i warunków, jakie powinny spełniać osoby zatrudnione na tych stanowiskach oraz prowadzący pojazdy kolejowe (Dz.U. Nr 212, poz. 2152 ze zm.) przez powołanie się na przepis nie obowiązujący w chwili orzekania; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 106 § 3 i 5 ustawy p.p.s.a. w związku z art. 232 zdanie drugie, art. 233 § 1, art. 236, art. 244 § 2 i art. 248 § 1 k.p.c. przez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów – protokołu z kontroli prowadzone w [...] przez Urząd Transportu Kolejowego w dniach 28 września – 17 października 2011 r. oraz dokumentu potwierdzającego, że skarżący posiada kwalifikacje odpowiadające kwalifikacjom dyżurnego ruchu na kolei oraz szkolenia tożsame z przeprowadzanymi dla pracowników PKP, z kontroli, regulaminów, instrukcji; art. 133 § 1 p.p.s.a. przez orzeczenie (wydanie wyroku) nie na podstawie całości akt sprawy, w szczególności przez pominięcie części zakresu obowiązków i odpowiedzialności skarżącego, zawierającego obowiązki i zakres odpowiedzialności przeczące ustaleniom Sądu; art. 145 § pkt 1 pkt 1 lit. a/ i c/ oraz art. 151 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi i jej oddalenie, podczas gdy zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu (art. 185 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Ponadto na podstawie art. 203 pkt 1 wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa (wynagrodzenia) adwokata według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto uzasadnienie poszczególnych zarzutów podkreślając, że skarżący wykonuje obowiązki odpowiadające stanowisku dyżurnego ruchu. Nie zgodzono się także ze stanowiskiem Sądu I instancji, że z wykazu prac o szczególnym charakterze (zał. Nr 2, poz. 6) wynika, iż chodzi w tym przypadku o pracę bezpośrednio przy ustawianiu drogi przebiegu pociągów, bowiem gdyby tak było dyżurny ruchu nie znalazłby się w tym wykazie, ponieważ nie przestawia on własnoręcznie zwrotnic. Dlatego oprócz dyżurnego ruchu wymienieni są tam: nastawniczy, manewrowy, ustawiacz, zwrotniczy, itd. Natomiast sformułowanie "prace bezpośrednio przy ustawianiu drogi przebiegu pociągów", w szczególności w połączeniu z wymienionymi dalej stanowiskami dyżurnego ruchu, nie może być rozumiane tak ściśle. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Słusznie Z.M. zarzucił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu niezasadnie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., mimo że po przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem powinien uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję. Na wstępie przypomnieć trzeba, że niniejsze postępowanie wszczęte zostało na wniosek Z.M. z dnia 19 lutego 2010 r. o umieszczenie go w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze. Decyzje, jakie wydawane były w sprawie przez organy Państwowej Inspekcji Pracy, oceniał wcześniej dwukrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Prawomocne wyroki tego Sądu z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 657/10 i z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1223/11, na mocy art. 153 p.p.s.a., wiążą w zakresie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zarówno ten sąd, jak i organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponadto, w myśl art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. We wskazanych wyrokach prawomocnie przesądzono, że w postępowaniu w przedmiocie umieszczenia Z.M. w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze Z.M. jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Sąd nakazał organowi przy ponownym rozpatrzeniu sprawy dokonanie merytorycznej oceny pracy skarżącego na stanowisku sztygara zmianowego transportu w dziale logistyki A. S.A. pod kątem tego, czy jest to praca wypełniająca wymogi art. 3 ust. 3 ustawy o emeryturach pomostowych, definiującego prace o szczególnym charakterze oraz przepisów załącznika nr 2 do tej ustawy określającego wykaz prac o szczególnym charakterze. W wyroku z dnia 28 października 2010 r. Sąd ponadto poddał pod rozwagę organów czy z racji specjalistycznego charakteru zagadnień, które muszą być przedmiotem ich rozważań i oceny, nie będzie celowym zwrócenie się do biegłego o wydanie stosownej opinii. Oddalając skargę na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 r., którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2011 r., odmawiającą nakazania umieszczenia pracownika Z.M. w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach i o szczególnym charakterze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie dostrzegł uchybień, w świetle których zaskarżona decyzja winna być uznana za przedwczesną, wobec niedostatecznego wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Znajdująca się w aktach administracyjnych dokumentacja wskazuje na zasadność zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez oparcie wyroku na niekompletnym materialne sprawy. Na obecnym etapie postępowania w aktach tych brak jest dokumentu "Zakres obowiązków i odpowiedzialności uprawnień sztygara zmianowego transportu powierzchniowego, podległego bezpośrednio Głównemu Specjaliście ds. logistyki", który jak podniesiono w skardze kasacyjnej znajdował się wcześniej w tych aktach i do treści którego odwołały się organy. Z.M. żądając umieszczenia go w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze powoływał się na wykonywanie czynności dyżurnego ruchu transportu kolejowego, tj. prace spełniające kryteria wskazane w pkt 6 zał. 2 ustawy o emeryturach pomostowych. Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze wskazywał na konkretne okoliczności, wynikające z zakresu jego obowiązków służbowych określonych w "Zakresie czynności sztygara zmianowego" i w "Taryfikatorze kwalifikacyjnym pracowników A. S.A.", które pozwalają na zrównanie w omawianym zakresie jego sytuacji prawnej z dyżurnym ruchu, które to stanowisko ujęte zostało w załączniku nr 2 poz. 6 do ustawy o emeryturach pomostowych. Na poparcie swoich twierdzeń skarżący domagał się przeprowadzenia w trybie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z protokołu kontroli przeprowadzonej w A. przez Urząd Transportu Kolejowego w dniach 28 września – 17 października 2011 r., a także z innych dokumentów. Pomijając te dowody, w oparciu o niepełny materiał znajdujący się w aktach administracyjnych, Sąd przedwcześnie uznał, iż sprawa jest dostatecznie wyjaśniona i zaakceptował odmowną decyzję, podzielając stanowisko organów, że praca sztygara zmianowego transportu kolejowego w KSP nie spełnia warunków, o których mowa w art. 3 ust. 3 powołanej ustawy, bliżej określonych w pkt 6 załącznika nr 2. Stanowisko takie, zdaniem organu odwoławczego, a następnie Sądu pierwszej instancji, potwierdza analiza rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2004 r. w sprawie wykazu stanowisk bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego i warunków, jakie powinny spełniać osoby zatrudnione na tych stanowiskach oraz prowadzący pojazdy kolejowe (Dz.U. Nr 212, poz. 2152 ze zm.). Tymczasem, z dniem 25 marca 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 lutego 2011 r. w sprawie pracowników zatrudnionych na stanowiskach bezpośrednio związanych z prowadzeniem i bezpieczeństwem ruchu kolejowego, prowadzeniem określonych rodzajów pojazdów kolejowych oraz pojazdów kolejowych metra (Dz.U. Nr 59, poz. 301). Powyższa ocena wyrażona więc została w oparciu o przepisy nieobowiązującego już w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia, co przeoczył Sąd pierwszej instancji, podzielając stanowisko organu. Zawarty w skardze kasacyjnej w tym względzie zarzut jest słuszny. Na uwzględnienie zasługiwał także zarzut dotyczący naruszenia art. 3 ust. 3 i ust. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych oraz załącznika Nr 2 poz. 6 do tej ustawy. Sformułowanie tego zarzutu wskazuje na kwestionowanie przez skarżącego odmowy zastosowania powołanych przepisów materialnoprawnych. Stwierdzone wcześniej uchybienia procesowe, orzekanie przez Sąd I instancji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w świetle którego nie można uznać, że istotne okoliczności sprawy zostały przez organy właściwie wyjaśnione i ocenione dają podstawę, by podzielić stanowisko, że Sąd przedwcześnie odmówił zastosowania powołanych wyżej przepisów ustawy. Wskazane wyżej uchybienia uzasadniały uwzględnienie skargi kasacyjnej. Wobec powyższego koniecznym stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Sąd ten, kierując się związaniem wynikającym z art. 190 p.p.s.a., powinien mieć na uwadze rozważania zawarte w niniejszym wyroku. Dodatkowo zauważyć należy, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu dokonując wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych winien mieć na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OPS 4/12, zgodnie z którą: "W postępowaniu o umieszczenie pracownika w ewidencji pracowników wykonujących prace w szczególnych warunkach lub o szczególnym charakterze, o której mowa w art. 41 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. o emeryturach pomostowych (Dz.U. Nr 237, poz. 1656 ze zm.), za pracownika wykonującego prace o szczególnym charakterze w rozumieniu art. 3 ust. 5 ustawy o emeryturach pomostowych może być uznany pracownik, który wykonując prace o szczególnym charakterze wykonuje także inne dodatkowe czynności wskazane przez pracodawcę, w ramach "świadczenia pracy". Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego wydane zostało w oparciu o art. 203 pkt 1 powołanej ustawy.