II OSK 3158/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1499/14 odrzucające skargę M. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1499/14 odrzucił skargę M.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu Sąd podał, że w dniu 1 lipca 2014 r. M. K. reprezentowana przez pełnomocnika A. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.) dalej ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast art. 58 § 1 pkt 2 ppsa przewiduje, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd I instancji podał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu drugiej instancji wynika, iż została ona doręczona w dniu 28 maja 2014 r. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi minął, więc w dniu 27 czerwca 2014 r. Z daty stempla pocztowego wynika, że skarga została nadana w dniu 1 lipca 2014 r., a więc po upływie terminu trzydziestu dni. Mając na względzie powyższe, Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, orzekł jak w sentencji zaskarżonego postanowienia. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła skarżąca i zaskarżając orzeczenie w całości zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 58 § 1 pkt 2 ppsa w zw z. art. 46 § 1 kpa poprzez odrzucenie z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, na skutek nieprawidłowego i niezgodnego ze stanem faktycznym uznania, że do doręczenia decyzji doszło w dniu wskazanym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tj. 28 maja 2014 r. podczas, gdy: - list z decyzją organu odwoławczego został zostawiony przez listonosza w skrzynce skarżącej bez stosownego pokwitowania, a pełnomocnik skarżącej faktycznie otrzymała zaskarżoną decyzję dniu 2 czerwca 2014 r., gdyż w tym samym dniu A. K. wyjęła list ze skrzynki, tym samym skarga została wniesiona w trzydziestodniowym terminie, - pokwitowanie odbioru ww przesyłki pocztowej zostało podpisane przez pełnomocnika skarżącej po fakcie – tj. w dniu 14 sierpnia 2014 r. i nie znajduje się na nim rzeczywista data odbioru przesyłki, a jedynie data wpisana przez listonosza jest skonsultowania tego z pełnomocnikiem skarżącej odbierającej decyzję. - Tymczasem dokument doręczenia nie jest władczym dowodem okoliczności w nim zawartych i także w razie wątpliwości, czy okoliczności zawarte w dowodzie doręczenia odpowiadają rzeczywistości, konieczne jest podjecie przez organ z urzędu właściwych czynności sprawdzających i przeprowadzenie wszelkich potrzebnych dowodów. Tym samym pełnomocnik skarżącej zainicjowała postępowanie reklamacyjne ustnie w dniu 18 sierpnia 2014 r., a następnie pisemnie w dniu 7 października 2014 r., które wciąż czeka na rozstrzygniecie, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (D.z. U. 2013 r., poz. 545) poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, w efekcie czego WSA w Warszawie błędnie przyjął, że decyzja z dnia maja 2014 r. została skutecznie doręczona w dniu 28 maja 2014 r. 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 39 kp[...]a w zw. z art. 42 § 1 kpa i art. 43 kpa poprzez ich niewłaściwe niezastosowanie, w efekcie czego Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarżącej skutecznie doręczono decyzję, 4) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 ppsa poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku, polegającą na wybiórczym przedstawieniu stanu sprawy i nieodniesieniu się przez WSA w Warszawie do kwestii wadliwości doręczenia decyzji, przejawiającej się w braku zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki przez osobę do tego upoważnioną, II. naruszeniu przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 ppsa) tj.: - art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie w zw. z nierozstrzygnięciem na korzyść skarżącej wątpliwości związanych z datą doręczenia stronie skarżącej decyzji z dnia [...] maja 2014 r., które wynikały z nieprawidłowego doręczenia przesyłki pocztowej. Podczas gdy adresat pisma nie powinien ponosić jakichkolwiek negatywnych konsekwencji niezawinionych przez siebie uchybień przy doręczaniu mu korespondencji, będących wynikiem zaniedbań organu lub podmiotu dokonującego doręczenia, a wszelkie pojawiające się w tym zakresie wątpliwości winny być interpretowane i oceniane na jego korzyść. Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia WSA na podstawie art. 185 § 1 ppsa w zw. z art. 176 ppsa w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych – tj. zasądzenie ze źródeł Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, gdy nie zostały one opłacone ani w całości ani w części. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację przedstawioną w zarzutach. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 ppsa. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 ppsa - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Zarzuty skargi kasacyjnej, podważające, prawidłowość ustaleń w zakresie doręczenia postanowienia organu II instancji skarżącej znajdują usprawiedliwione podstawy. W do tej pory zgromadzonym materiale dowodowym ustalenia co do skuteczności doręczenia jawią się co najmniej jako przedwczesne. Zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonego postanowienia, znajdujące się w aktach sprawy, zawiera datę 28 maja 2014 r. Czy data ta jest jednak datą faktycznego odbioru nie zostało ponad wszelką wątpliwość ustalone. Zasadność tej tezy znalazła również potwierdzenie w wynikach przeprowadzonego na żądanie A. K. postępowania reklamacyjnego. W szczególności zaś wyjaśnienia wymagały okoliczności wynikające z pisma Poczty Polskiej SA z dnia 28 października 2014r. odnośnie dopuszczalności zgody na doręczenie za pośrednictwem skrzynki oddawczej korespondencji skarżącej, kierowanej na ręce A. K. Dopiero wówczas możliwe będzie ustalenie rzeczywistej daty doręczenia, a w konsekwencji wyjaśnienie czy w sprawie doszło do omieszkania terminu do złożenia skargi. Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.