II SA/Kr 649/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Joanna Człowiekowska (spr.) SWSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "B" sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 9 marca 2022 r., znak: [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę: oddala skargę UZASADNIENIE Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2021 r. znak: AU-01-2.6740.985.2020.MSR, działając na podstawie art. 152 § 1 w związku z art. 123 K.p.a. w związku z wznowionym postępowaniem w sprawie wydania decyzji pozwolenia na budowę nr 624/6740.2/2020 z dnia 14 sierpnia 2020 r i zatwierdzenia projektu budowlanego dla inwestycji pn. "Przebudowa lokali usługowych na parterze budynku "A" w zespole zabudowy [...]" na biura obejmująca fragment stropodachu, w którym zostaną wykonane cztery świetliki, wzmocnienie konstrukcji istniejącej w lokalu oraz słupa na poziomie garażu, zastąpienie bramy segmentowej na elewacji wschodniej przeszkleniem, przebudowa wnętrza lokalu wynikająca z nowej funkcji oraz przebudowa instalacji wewnętrznych: wentylacji, klimatyzacji, wodnokanalizacyjnych, grzewczej, elektrycznej i teletechnicznej" przy ul. [...] w K. na dz. nr [...], obr. [...]" znak: [...] wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji nr 624/6740.2/2020 z dnia 14 sierpnia 2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 14 sierpnia 2020 r. Prezydent Miasta Krakowa wydał decyzję nr 624/6740.2/2020. Wobec niezaskarżenia niniejszej decyzji w trybie i terminie ustawowo przewidzianym stała się ona ostateczna dnia 3.09.2020 r. Wobec powziętych przez organ informacji związanych z nieprawidłowym złożeniem oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w dniu 15.02.2021 r. wznowiono przedmiotowe postępowanie na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 K.p.a. W toku postępowania inwestor [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. wskazał własność oraz zgodę zarządcy nieruchomości wspólnej. W związku z powyższym pismem z 9.03.2021 r. wezwano inwestora o stosowne wyjaśnienia, w celu ustalenie czy inwestor planował prowadzenie robót budowlanych w części wspólnej budynku oraz czy w związku z powyższym posiadał zgodę wspólnoty na prowadzenie robót jw. W odpowiedzi na wezwanie dnia 2.04.2021 r. wpłynęło pismo inwestora [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K.. Zgodnie z pismem inwestora, posiada on własność lokalu którego dotyczy wniosek oraz nie posiadał zgody wspólnoty w formie uchwały na prowadzenie robót budowlanych w części wspólnej. Zgoda taka, zdaniem inwestora, nie jest wymagana. Zgodnie z pismem inwestora prowadzone roboty budowlane nie są czynnością przekraczającą zwykły zarząd nieruchomością wspólną, stanowią pojedyncze prace w częściach wspólnych mające gwarantować bezpieczeństwo przebudowy lokalu oraz zapewnienie zgodności z normami techniczno-budowlanymi. Organ stwierdził, że ingerencja w elementy konstrukcyjne budynku, w tym w stropodach wymaga zgody wspólnoty mieszkaniowej. Zgodnie z ustawą o własności lokali art. 3 pkt 2 nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Nie budzi wątpliwości, że elementy konstrukcyjne budynku, takie jak m in. przebudowywany stropodach stanowią część wspólną budynku, co potwierdza orzecznictwo np. "Stosownie bowiem do treści art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie NSA (patrz: wyrok z 18 listopada 2016 r. II OSK 310/15), nieruchomością wspólną są oprócz gruntu te części budynku, które stanowią współwłasność wszystkich osób będących właścicielami lokali w tej nieruchomości. Niewątpliwie ściany (fasada) oraz dach nieruchomości są częścią wspólna nieruchomości i wszelkie kwestie związane z ich przebudowa wymagają zgody wspólnoty mieszkaniowej" (por. wyrok NSA z 18.07.2018 r., II OSK 2066/16). Ponadto organ wskazał, że należy wstrzymać wykonanie przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, ponieważ okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji z dnia 14 sierpnia 2020 r. w wyniku wznowienia postępowania ze względu na brak wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną nie powoduje wstrzymania wykonania wydanej decyzji z mocy prawa. Jednakże zgodnie z art. 152 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji powinno zapobiegać sytuacji, w której wykonanie decyzji prowadziłoby do nieodwracalnych skutków prawnych lub faktycznych. Ustalenie konieczności wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej musi być, zatem skutkiem oceny prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku rozpatrzenia okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Trzeba przy tym pamiętać, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 K.p.a. winno być traktowane, jako środek ostateczny, stosowany, gdy zgromadzone dokumenty wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Na powyższe postanowienie zażalenie wniosła [...] sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K., wnosząc o jego uchylenie. Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 9 marca 2022 r. znak: WI-I.7840.3.41.2021.SA utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku ze wznowieniem postępowania w tej sprawie, opiera się wyłącznie na uprawdopodobnieniu uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji powinno zapobiegać sytuacji, w której wykonanie decyzji prowadziłoby do nieodwracalnych skutków prawnych lub faktycznych. Ustalenie konieczności wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej musi być zatem skutkiem oceny prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku rozpatrzenia okoliczności stanowiących podstawę wznowienia postępowania. Wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 K.p.a. winno być traktowane jako środek ostateczny, stosowany, gdy zgromadzone dokumenty wskazują prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. Nieuzasadnione korzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji mogłoby stanowić naruszenie zasadny ogólnej trwałości decyzji ostatecznej, którą wyraża art. 16 § 1 K.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 września 1998 r, sygn. akt IV SA 2311/96). Organ stwierdził, że inwestycja ingeruje w elementy konstrukcyjne budynku, w tym: stropodachu, słupa, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, w związku z tym kwestią bezsporną jest, że przedmiotowe roboty obejmują części wspólne budynku przy ul. [...] na działce nr [...]. Z definicji zawartej w art. 3 pkt 2 u.w.l., wynika bowiem, że nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Zatem podstawową kwestią, jaką należy rozstrzygnąć w niniejszej sprawie, jest odpowiedź na pytanie, czy przedmiotowe roboty budowlane planowane w części wspólnej nieruchomości są robotami wymagającymi uprzedniego uzyskania zgody wspólnoty, czy też przytoczona przez inwestora zgoda zarządcy nieruchomości wspólnej jest wystarczająca. Wojewoda Małopolski wskazał, że zakres uprawnień wspólnoty właścicieli lokali oraz zarządu określone zostały w art. 22 ustawy o własności lokali, która stanowi, że czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie. Do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Wobec tego, w pierwszej kolejności rozważyć trzeba, czy ww. roboty mieszczą się w czynnościach zwykłego zarządu (co do których wystarczy zgoda zarządu), czy też przekraczają zwykły zarząd (co do których wymagana jest zgoda właścicieli lokali w formie uchwały). Czynności kwalifikuje się przy pomocy zapisów art. 22 ust. 3 ustawy. Organ wskazał, że zasadniczy argument skarżącego sprowadzał się do twierdzenia, że inwestycja winna spełniać wszystkie trzy przesłanki jednocześnie, wynikające z treść powyższego artykułu (przebudowa części wspólnej, ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w wyniku przebudowy oraz zmianę wysokości udziałów), aby wyrażenie na nią zgody stanowiło czynność przekraczającą zwykły zarząd. W ocenie Wojewody Małopolskiego, organ l instancji, prawidłowo zastosował powyższy zapis (art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy o własności lokali). Zarzut naruszenia tego przepisu nie zasługiwał na uwzględnienie z tej prostej przyczyny, iż wbrew wywodom skarżącego jest jednoznaczny w swej treści. Choć składa się z trzech elementów treściowych - należy go stosować w ten sposób, że zarówno wystąpienie wszystkich elementów łącznie, jak i któregokolwiek ze składowych oddzielnie - powinno być traktowane, jako czynność, bądź czynności przekraczające zwykły zarząd. A takie, w myśl art. 22 ust. 2 K.p.a. wymagają uchwały właścicieli lokali. Nie jest obligatoryjne wystąpienie trzech przesłanek jednocześnie, skoro z zapisu art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy o własności lokali bezpośrednio wynika, że na przebudowę nieruchomości wspólnej wymagana jest zgoda właścicieli w formie uchwały wspólnoty, jako czynności przekraczającej zwykły zarząd. Brak jest podstaw do przyjęcia, aby trzy czynności wymienione w przepisie art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy o własności lokali musiały być dokonane wszystkie jednocześnie, zamiast każda odrębnie lub dwie spośród nich; co sugeruje skarżący. W tych okolicznościach stwierdzono, że przedmiotową przebudowę lokali usługowych na parterze budynku "A" w zespole zabudowy "[...]" na biura, obejmującą m.in.: fragment stropodachu, wzmocnienie konstrukcji istniejącej w lokalu oraz słupa na poziomie garażu, zastąpienie bramy segmentowej na elewacji wschodniej przeszkleniem, przebudowa wnętrza lokalu wynikająca z nowej funkcji oraz przebudowa instalacji wewnętrznych - należy traktować, jako czynność przekraczającą zwykły zarząd, co wymagało uzyskania zgody wspólnoty w formie uchwały na prowadzenie robót budowlanych w części wspólnej, zamiast zgody zarządcy nieruchomości wspólnej, czym legitymował się inwestor. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie Prezydent Miasta Krakowa słusznie ocenił, iż okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł [...] Sp. z o.o. Sp.k. w K. zarzucając naruszenie: 1/ art. 22 ust. 1 oraz art. 22 ust. 2 w zw. z art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali oraz w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni pojęcia czynności przekraczających zwykły zarząd nieruchomością wspólną, co doprowadziło do błędnego uznania przez organ administracji, że wykonywanie Jakichkolwiek robót budowlanych w częściach wspólnych stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu, podczas gdy stan faktyczny sprawy jednoznacznie wskazuje, że zakres robót budowlanych w części wspólnej nieruchomości jest tego rodzaju, że czynność wyrażenia zgody przez zarządcę wspólnoty mieszkaniowej jest jedynym prawem wymaganym oświadczeniem do przeprowadzenia przedmiotowych robót budowlanych; 2/ art. 152 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez: a/ niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, w szczególności poprzez nieuwzględnienie i nieustosunkowanie się do stanowiska i argumentacji Skarżącej, przedstawianej w toku postępowania administracyjnego, a przemawiającej za uznaniem zaplanowanych przez skarżącą prac za nieprzekraczające zakresu zwykłego zarządu nieruchomością wspólną, a poprzez to uznanie, że skarżąca nie wykazała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak również niewzięcie pod uwagę słusznego interesu skarżącej w wykonaniu zamierzenia inwestycyjnego, b/ dokonanie wybiórczego uzasadnienia faktycznego zaskarżonego postanowienia i niepodanie przekonujących przyczyn (ułożonych w logiczny i spójny ciąg), dla których prace zaplanowane przez skarżącą uznano za czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną; 3/ art. 7 k p a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 64 Konstytucji RP poprzez naruszenie obowiązków nałożonych na organy administracji publicznej w toku postępowania, w szczególności stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także prawo Skarżącej do dochodzenia naruszonych konstytucyjnie zagwarantowanych praw i wolności, w tym prawa do własności; 4/ art. 152 § 1 w zw. z art. 8 § 2 oraz art. 77 § 4 k.p.a. w zw. z art. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36a u.p.b., poprzez nieusprawiedliwione odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym oraz wstrzymanie wykonania decyzji PNB z uwagi na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, w świetle gdy inwestor uzyskał już wcześniej od Prezydenta Miasta Krakowa decyzję o pozwoleniu na budowę czterech świetlików w stropodachu w części południowej, po czym następnie odstąpił od przedmiotowego rozwiązania z uwagi na cechy funkcjonalne lokalu usługowego przeznaczonego pod zabudowę sklepu wielkopowierzchniowego, co stanowi okoliczność notoryjną dla organu architektonicznobudowlanego, znaną z urzędu, jak również w świetle faktów stanowiących, że organ architektoniczno-budowlany w zbieżnych postępowaniach wydawał już kilkukrotnie na terenie zespołu budowlanego przy ul. [...] oraz ul. [...] w K. podobne decyzje. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w całości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.), na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z przepisami regulującymi procedurę oraz prawem materialnym. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu w wyżej opisanych Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sądowej kontroli w przedmiotowej sprawie jest postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji ostatecznej, wydane na podstawie art. 152 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.). Przywołany przepis stanowi następująco: Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Wyjść należy od tego, że wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.k. powinno być traktowane jako środek niezbędny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych, jeśli weźmie się pod uwagę to, że wstrzymanie dotyczy decyzji ostatecznej, która już weszła do obrotu prawnego. Nieuzasadnione skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania decyzji może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznych. Z treści przywołanej regulacji wynika, że jedyna przesłanka wstrzymania decyzji przez organ właściwy w sprawie wznowienia wymaga stwierdzenia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia podstawy wznowienia postępowania w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia decyzji. Argumentacja na rzecz wstrzymania wykonalności decyzji musi zatem odnosić się do przesłanek wznowienia postępowania z art. 145 § 1 k.p.a., a nie okoliczności właściwych dla postępowania zwykłego. Wznowienie postępowania to tryb nadzwyczajny i tylko niektóre przyczyny mogą prowadzić do uchylenia decyzji w tym postępowaniu (por. wyroki NSA: z dnia 10 października 2019 r. II GSK 674/19, LEX nr 2744544, z dnia 11 lipca 2018 r. II OSK 1987/16, LEX nr 2537264, z dnia 12 grudnia 2018 r. I OSK 356/17, LEX nr 2611000). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 9 października 2018 r. (II OSK 2456/16, LEX nr 2573548): "Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, o którym mowa w art. 152 §1 k.p.a. należy rozumieć jako możliwość wystąpienia ww. skutku w podanych warunkach. Wymaga to szacowania przez organ możliwości wystąpienia skutku w postaci uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Organ powinien zatem ocenić czy istnieje szansa względnie ryzyko związane z uchyleniem decyzji w wyniku wznowienia postępowania". Przenosząc powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy należało uwzględnić, że postanowieniem z dnia 15 lutego 2021 r. Prezydent Miasta Krakowa wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem przez ten organ decyzji nr 624/6740.2/2020 z dnia 14 sierpnia 2020 r. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego "Przebudowa lokali usługowych na parterze budynku "A" w zespole zabudowy "[...]" na biura obejmująca fragment stropodachu, w którym zostaną wykonane cztery świetliki, wzmocnienie konstrukcji istniejącej w lokalu oraz słupa na poziomie garażu, zastąpienie bramy segmentowej na elewacji wschodniej przeszkleniem, przebudowa wnętrza lokalu wynikająca z nowej funkcji oraz przebudowa instalacji wewnętrznych: wentylacji, klimatyzacji, wodnokanalizacyjnych, grzewczej, elektrycznej i teletechnicznej" przy ul. [...] w K. na dz. nr [...], obr. [...]. W postanowieniu tym organ wskazał, że po wydaniu ww. decyzji organ powziął informację o możliwości złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane niezgodnie z prawdą, a to dlatego, że Wspólnota Mieszkaniowa nie wyraziła zgody na dokonanie przez zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu oraz nie udzieliła zarządowi pełnomocnictwa do czynności przewidzianych w art. 22 ust. 3 pkt 5 ustawy o własności lokali (udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej). W tym kontekście przywołano przesłankę wznowienia postępowania, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. W aktach administracyjnych zalega również postanowienie z 23 kwietnia 2021 r., którym Prezydent Miasta Krakowa sprostował oczywiste omyłki w postanowieniu z 15 lutego 2021 r. o wstrzymaniu wykonania ww. decyzji między innymi w zakresie wskazania przesłanki wznowienia, tj. zastępując przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 przesłanką, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. (wznowienie postępowania jeżeli dowody, na których podstawie ustalone istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe). Postanowieniem z 9 marca 2022 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zostało wykazane, że zachodzi prawdopodobieństwo uchylenia, w wyniku wznowienia, decyzji pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji. Słusznie dostrzegł Wojewoda, że kluczową kwestią do rozstrzygnięcia w tej sprawie była odpowiedź na pytanie, czy przedmiotowe roboty budowlane planowane w części wspólnej nieruchomości są robotami wymagającymi uprzedniego uzyskania zgody wspólnoty, czy też wystarczająca była zgoda zarządcy nieruchomości wspólnej, którą wskazano w przedłożonym oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Słusznie też Wojewoda rozwiązał ten problem, nawiązując do treści art. 22 ustawy o własności lokali, z którego wynika podział czynności wspólnoty na czynności zwykłego zarządu i czynności przekraczające zakres wspólnego zarządu. Zgodnie z art. 22 ust. 1 przywołanej ustawy czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie. Do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej (art. 22 ust. 2 u.w.l.). Niezamknięty katalog czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu określa art. 22 ust. 3 ustawy, wymieniając w punkcie 5: udzielenie zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy lub przebudowy i rozporządzenie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego. Sąd podziela zaprezentowaną przez organ odwoławczy wykładnię tego przepisu, zgodnie z którą zgoda wspólnoty wymagana jest na każdą z wyżej wymienionych czynności z osobna, tj. przebudowę części wspólnej, ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w wyniku przebudowy oraz zmianę wysokości udziałów. Wobec tego w przedmiotowej sprawie dotyczącej przebudowy ingerującej w części wspólnej nieruchomości (stropodach oraz słup stanowiący element konstrukcji budynku) należało przyjąć, że wymagana była w tym zakresie zgoda wspólnoty wyrażona w uchwale. Co za tym idzie, w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę konieczne było wykazanie takiej zgody w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to jest obligatoryjnym elementem wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, stosownie do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Oświadczenie to, składane pod rygorem odpowiedzialności karnej (vide: art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego), jest dla organu wiążące, jednak w razie zaistnienia wątpliwości co do jego treści organ jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Stanowisko takie uzasadnia m.in. art. 4 Prawa budowlanego, zgodnie z którym każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W przedmiotowej sprawie zaistniały zatem uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości złożonego oświadczenia, w którym zgoda wspólnoty nie była wykazana. Dalej, należało podzielić stanowisko organów, zgodnie z którym powyższe okoliczności mogły realizować ustaloną przez organ podstawę wznowienia, a w konsekwencji mogą też stanowić przesłankę do uchylenia decyzji w wyniku wznowienia, co przesądza o zasadności wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej stosownie do art. 152 § 1 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd uznał zarzuty skarżącej za nieuzasadnione i oddalił skargę, orzekając jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.