IV SA/Po 371/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Józef Maleszewski WSA Monika Świerczak (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] (dalej jako: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze" albo "Kolegium"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "K.p.a."), uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2018 r., [...] odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. oraz z dnia [...] września 2015 r. Wójta Gminy [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na terenie położonym przy ul. [...] w [...], na działce nr ewid. [...], oraz umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że Wójt Gminy [...] (dalej również jako: "Wójt" albo "organ I instancji") w dniu [...] lipca 2014 r. wydal decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na terenie położonym przy ul. [...] w [...], na działce nr ewid. [...]. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2016 r. H. W., powołując się na prawo własności do nieruchomości stanowiącej dz. nr [...] w [...], zwróciła się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem "o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji środowiskowej [...] z dnia [...].07.2014 lub [...].08.2015". Następnie ponownie zwróciła się do Wójta Gminy [...] o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej na działce [...] [...] (stacja paliw [...]). W uzasadnieniu wnioskodawca poinformował, że nie był uznany za stronę postępowania. Kolejny wniosek o wznowienie postępowania [...] zakończonego wydaniem decyzji środowiskowej został złożony organowi dnia w dniu [...] stycznia 2017 r. Pismem z dnia [...] listopada 2017 r. H. W. poinformowała organ, że dowiedziała się o decyzji ok. tygodnia przed datą [...] grudnia 2016 r., a pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. wskazała, że o wydanej decyzji dowiedziała się ok. [...] grudnia 2016 r. Wójt, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na terenie położonym przy ul. [...] w [...], na działce nr ewid. [...], a następnie decyzję z dnia [...] marca 2018 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na terenie położonym przy ul. [...] w [...], na działce nr ewid. [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., utrzymało w całości w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2018 r., jednakże decyzja powyższa została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 831/18, gdzie wskazano, że Kolegium nie udokumentowało przyjętych ustaleń w aktach sprawy. Sąd zwrócił także uwagę, iż izolinie przedstawione na "Mapie akustycznej" obrazującej poziom hałasu w porze dnia i porze nocy, stanowiącej załącznik do karty informacyjnej przedsięwzięcia, przy jednoczesnym braku dokumentacji mapowej przedstawiającej lokalizację działek Skarżącej względem terenu inwestycji, uniemożliwiają kontrolę wniosków Kolegium, co do braku oddziaływania spornego przedsięwzięcia na działki Skarżącej. Ponownie rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało przytoczyło treść przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania oraz definicję strony postępowania, zwracając następnie uwagę, że pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. wezwano wnioskodawczynię do wykazania interesu prawnego. W odpowiedzi pełnomocnik wnioskodawcy przekazał wydruk księgi wieczystej [...] dla nieruchomości stanowiącej własność H. W.. Z porównania informacji zawartych w księdze wieczystej [...] (stan prawny na dzień [...] marca 2019 r.), systemie informacji przestrzennej prowadzonej przez Powiatowy Ośrodek Geodezyjno-Kartograficzny w [...] (dostęp dnia [...] marca 2019 r.) oraz karcie informacyjnej przedsięwzięcia wraz z załącznikami, wynika, że w skład nieruchomości stanowiącej własność H. W., zapisanej w księdze wieczystej [...] wchodzą dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...]) oraz nr [...] (obręb [...]), wszystkie gmina [...]. Położona najbliżej względem terenu planowanego przedsięwzięcia dz. nr [...] obręb [...], gmina [...], znajduje się w odległości ok. 501,5 m od granicy działki nr [...], obręb [...], gmina [...]. Zdaniem Kolegium wynik analizy dokumentacji zgromadzonej w sprawie prowadzi do wniosku, iż przedmiotowa nieruchomość stanowiąca własność H. W. nie znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Powyższa teza jest zbieżna z zapisami karty informacyjnej przedsięwzięcia (w tym obliczeń oraz graficznej charakterystyki rozkładu percentyla 99,8 i stężeń średniorocznych, a także mapy akustycznej przedsięwzięcia, stanowiącymi załączniki do karty informacyjnej przedsięwzięcia), które nie wykazały możliwego oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomość zapisaną w KW [...] Potwierdza to także opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej jako: "RDOŚ") z dnia [...] grudnia 2013 r., gdzie stwierdzono, że lokalizacja inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie szlaków komunikacji kołowej, które kształtują akustyczny stan jakości środowiska na pobliskich terenach, a także fakt, iż rzeczywisty stan natężenia ruchu na terenie stacji może znacząco różnić się od założonego, i będzie uzależniony od natężenia ruchu na przyległych drogach, powoduje, iż eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie znacząco wpływać na istniejący akustyczny stan jakości środowiska. Podobnie RDOŚ w [...] w opinii z dnia [...] sierpnia 2015 r., przyjął, że lokalizacja inwestycji, a także skala planowanych zmian nie spowodują znaczącego zwiększenia poziomu hałasu w środowisku i tym samym przekroczenia akustycznych standardów jakości środowiska określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (tekst jedn. Dz. U. z 2014, poz. 112). Także w kwestii emisji do powietrza RDOŚ w [...] w postanowieniu z dnia [...] grudnia 2013 r. przyjął, że instalacja odbioru oparów podczas przyjmowania paliw charakteryzować się będzie skutecznością 99%, natomiast z procesów tankowania benzyn, ok. 95%. Ponadto w opinii z dnia [...] sierpnia 2015 r. organ stwierdził, że eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie stanowiła zagrożenia dla stanu jakości powietrza atmosferycznego w rejonie zainwestowania. Emisje zanieczyszczeń do powietrza związane z ruchem pojazdów poruszających się po terenie inwestycji należy natomiast uznać za pomijalną, niemajacą istotnego wpływu na stan jakości powietrza. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w opinii sanitarnej z dnia [...] listopada 2013 r. stwierdził, że przedstawiona analiza akustyczna nie wykazała przekroczeń dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dodatkowo w uznaniu organu emisja zanieczyszczeń pochodzących z inwestycji nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych wartości stężeń poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 Nr 16, poz. 87). Opinia organu po analizie planowanych zmian została podtrzymana w późniejszej opinii sanitarnej z dnia [...] sierpnia 2015 r. Zdaniem Kolegium przytoczone powyżej stanowisko organów opiniodawczych informujące o ograniczonym, bądź minimalnym oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia, przyjęte przez Wójta Gminy [...] w decyzjach z dnia [...] lipca 2014 r. oraz z dnia [...] września 2015 r. dodatkowo wykluczają możliwość, by którakolwiek z części zgłoszonej przez H. W. nieruchomości znajdujących się w odległości ponad 500 m mogła być zlokalizowana w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia, a tym samym potwierdza słuszność tezy, iż wnioskodawczyni nie przysługiwał status strony w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na terenie położonym przy ul. [...] w [...], na działce nr ewid. [...]. Dodatkowo wnioskodawczyni nie jest właścicielem, a także nie posiada ograniczonego prawa rzeczowego w stosunku do dz. nr [...], obręb [...], gmina [...]. Nie posiada analogicznych uprawnień w stosunku do nieruchomości bezpośrednio przylegających do terenów inwestycyjnych, tj. dz. nr [...], [...], [...], [...], obręb [...], gmina [...]. Mając na uwadze powyższe ustalenia Kolegium uznało, że planowane przedsięwzięcie ze względu na swój charakter i zakres, a także lokalizację nieruchomości wskazanej przez H. W. w postępowaniu wznowieniowym, nie będzie wiązało się z generacją jakiegokolwiek oddziaływania na nieruchomość zapisaną w księdze wieczystej [...] Kolegium zwróciło również uwagę, że wnioskodawczyni nie przedstawiła argumentacji precyzującej rodzaj naruszenia prawa w związku z realizacją inwestycji, a także nie przedłożyła dowodów, które poddawałyby w wątpliwość ustalenia Wójta Gminy [...] przyjęte w postępowaniu administracyjnym Mając powyższe na względzie Kolegium stwierdziło, że H. W. nie posiada prawa rzeczowego w stosunku do nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w związku z czym nie była i nie powinna być uznana za stronę w postępowaniu administracyjnym, a prowadzone postępowanie powinno być umorzone. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu H. W.. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] marca 2018 r., odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. oraz z dnia [...] września 2015 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji paliw na terenie położonym przy ul. [...] w [...], na działce nr ewid. [...], oraz umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że oceny ziszczenia się powołanej w podaniu o wznowienie przesłanki pozbawienia skarżących jako strony prawa udziału w zakończonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.), powinno się dokonać po wznowieniu postępowania. W myśl art. 149 § 1 K.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Jak wynika przy tym z art. 149 § 2 K.p.a., postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania (1) co do przyczyny wznowienia oraz (2) co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W pierwszym etapie organ administracji publicznej ocenia jedynie pod względem formalnym wniosek o wznowienie postępowania, tj. bada, czy wniosek ten odpowiada wymogom pisma procesowego, czy został wniesiony w terminie oraz czy wskazana jest w nim jedna z podstaw wznowieniowych wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b K.p.a. Tylko w sytuacji, gdy z twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, że wniosek składa podmiot nie będący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ odmawia wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 K.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 K.p.a. może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania z przyczyn np. wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż prowadziłoby to do oceny podstaw wznowienia przed formalnych wszczęciem postępowania wznowieniowego i wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. W konsekwencji odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania następuje tylko w razie negatywnego wyniku opisanej weryfikacji formalnej. Na tym etapie organ nie dokonuje się jeszcze oceny trafności uwag zawartych we wniosku. We wszystkich pozostałych przypadkach organ administracji publicznej ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania. Wraz z wydaniem tego ostatniego orzeczenia następuje przejście do drugiego stadium postępowania o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Na tym etapie organ dokonuje merytorycznej oceny wniosku o wznowienie postępowania, badając w szczególności, czy podstawa wznowieniowa wskazana we wniosku rzeczywiście wystąpiła i jak oddziaływała ona na wynik postępowania. Etap ten kończy się wydaniem decyzji, o jakiej mowa w art. 151 K.p.a. (por. tezy wyroku WSA w Białymstoku z dnia 6 maja 2008 r., II SA/Bk 84/08 oraz wyroku NSA z dnia 1 września 2000 r., III SA 2304/99; wyrok NSA z dnia 21 maja 2015 r., II OSK 2575/13, wyrok NSA z dnia 23 października 2014 r., II OSK 895/13, wyrok NSA z dnia 18 marca 2014 r., II OSK 2572/12 – dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście powyższego, zważywszy, że skarżąca zachowała formalne wymogi podania o wznowienie postępowania, trafnym było wydanie przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania i następnie przejście do oceny przyczyn wznowienia (podstawy określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.) w ramach już wznowionego postępowania. Przechodząc do oceny legalności wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć wskazać należy, iż osią sporu w zakończonym zaskarżoną do Sądu decyzją Samorządwego Kolegium Odwoławczego postępowaniu stała się kwestia, czy prawidłowo organy orzekające przyjęły, że skarżąca nie miała przymiotu strony w zakończonym postępowaniu dotyczącym środowiskowym uwarunkowań, a tym samym, czy trafnie nie brał bez własnej winy udziału w tymże postępowaniu. Jedynie w skrócie należy przypomnieć, że organy stanęły na stanowisku, że w świetle art. 28 K.p.a. i przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 353 ze zm.). interesu prawnego opartego na konkretnym przepisie prawa, który upoważniałby ją do udziału w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach. Zważyć przy tym należy, że przepisy powołanej powyżej ustawy nie zawierają regulacji dotyczącej stron postępowania. Dlatego w tym zakresie zastosowanie ma art. 28 K.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą tak rozumianego interesu prawnego jest ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną a sytuacją konkretnego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Niewątpliwie stronami w postępowaniu dotyczącym decyzji środowiskowej stronami mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści działek sąsiednich, przy czym stronami tego postępowania mogą być, w zależności od okoliczności, także właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji. O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. O istnieniu interesu prawnego właściciele lub użytkownicy wieczyści działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji przesądza zasięg oddziaływania danej inwestycji na ich nieruchomości oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. O posiadaniu przez konkretny podmiot przymiotu strony w postępowaniu nie decyduje zatem tylko bezpośrednie sąsiedztwo z działką (nieruchomością) przewidzianą pod inwestycję, a ustalenie kręgu stron tego postępowania zależy od okoliczności faktycznych występujących w konkretnej sprawie, tj. charakteru planowanej inwestycji oraz zasięgu jej oddziaływania na otoczenie, w tym rodzaju, stopnia i zakresu uciążliwości z nią związanych dla sąsiednich terenów. Źródłem interesu prawnego strony w takim przypadku jest m.in. art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego, na podstawie których określony podmiot może domagać się ochrony prawnej. Stosownie bowiem do treści art. 140 Kodeksu cywilnego, w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Wedle zaś art. 144 Kodeksu cywilnego, właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Obowiązkowi właściciela odpowiada zatem - po stronie właścicieli nieruchomości sąsiednich - uprawnienie do egzekwowania tego ograniczenia. W konsekwencji należy uznać, że osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 Kodeksu cywilnego i 144 Kodeksu cywilnego do uczestniczenia jako strona w postępowaniu ustalającym warunki zabudowy, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności na jej nieruchomości, nawet jeśli nieruchomość ta nie sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Podkreślenia wymaga jednak, że przymiot strony i wystąpienie przesłanek z art. 28 K.p.a. właściciel sąsiedniej nieruchomości może wykazywać w konkretnej sprawie i w konkretnych okolicznościach sprawy, z wszystkimi tego konsekwencjami. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że wnioskodawczyni – co nie jest przez nią kwestionowane – jest właścicielką nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej [...], w skład której wchodzą dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...]) oraz nr [...], [...] (obręb [...], Położona najbliżej względem terenu planowanego przedsięwzięcia dz. nr [...] obręb [...], gmina [...], znajduje się w odległości ok. 501,5 m od granicy działki nr [...], obręb [...], gmina [...]. Nie ulega również wątpliwości, że nie jest ona właścicielem, a także nie posiada ograniczonego prawa rzeczowego w stosunku do dz. nr [...], a także powyższych uprawnień w stosunku do nieruchomości bezpośrednio przylegających do terenów inwestycyjnych, tj. dz. nr [...], [...], [...], [...]. Również karta informacyjnej przedsięwzięcia (w tym obliczenia oraz graficznej charakterystyki rozkładu percentyla 99,8 i stężeń średniorocznych, a także mapy akustycznej przedsięwzięcia, stanowiącymi załączniki do karty informacyjnej przedsięwzięcia), nie wykazały możliwego oddziaływania przedsięwzięcia na nieruchomość zapisaną w KW [...] Powyższą ocenę – na co zasadnie zwróciło uwagę Kolegium – potwierdza opinia RDOŚ z dnia [...] grudnia 2013 r., gdzie stwierdzono, że lokalizacja inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie szlaków komunikacji kołowej, które kształtują akustyczny stan jakości środowiska na pobliskich terenach, a także fakt, iż rzeczywisty stan natężenia ruchu na terenie stacji może znacząco różnić się od założonego, i będzie uzależniony od natężenia ruchu na przyległych drogach, powoduje, że eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie znacząco wpływać na istniejący akustyczny stan jakości środowiska. Stanowisko powyższe zostało następnie potwierdzone stanowiskiem RDOŚ zawartym w opinii z dnia [...] sierpnia 2015 r. W opinii powyższej stwierdzono również, że eksploatacja przedsięwzięcia nie będzie stanowiła zagrożenia dla stanu jakości powietrza atmosferycznego w rejonie zainwestowania. Emisje zanieczyszczeń do powietrza związane z ruchem pojazdów poruszających się po terenie inwestycji należy natomiast uznać za pomijalną, niemajacą istotnego wpływu na stan jakości powietrza. Podobnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] w opinii sanitarnej z dnia [...] listopada 2013 r. stwierdził, że przedstawiona analiza akustyczna nie wykazała przekroczeń dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku zgodnie z rozporządzeniem w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dodatkowo w uznaniu organu emisja zanieczyszczeń pochodzących z inwestycji nie będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych wartości stężeń poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Sąd podziela pogląd Kolegium, że przytoczone powyżej stanowisko organów opiniodawczych informujące o ograniczonym, bądź minimalnym oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia, wykluczają możliwość, by którakolwiek z części nieruchomości należących do skarżącej, znajdujących się w odległości ponad 500 m, od terenu inwestycji, mogła być zlokalizowana w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. Przyjąć zatem należy, że skarżąca nie posiadała interesu prawnego, a co za tym idzie nie przysługiwał jej status strony w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W toku prowadzonego postępowania nie wskazano zatem na istnienie ewentualnych uciążliwości i oddziaływania inwestycji na nieruchomości skarżącej. W szczególności nie kształtuje ona stosunków na nieruchomości skarżących (sposób korzystania z niej) w taki sposób, iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności. W tym miejscu należy ponownie wskazać, ze postępowanie wznowieniowe w przypadku kiedy z wnioskiem wystąpił podmiot nie będący stroną powinno zostać zakończone decyzją wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Zatem, stwierdzenie przez organ, że w postępowaniu wznowieniowym, z wnioskiem o wznowienie wystąpił podmiot niebędący w rzeczywistości stroną skutkuje wydaniem właśnie takiej decyzji, a nie jak uczyniło to Samorządowe Kolegium Odwoławcze - umorzeniem postępowania. Takie stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt. II OSK 1286/09 oraz z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1406/10 i z dnia 14 marca 2012 r. II OSK 2509/10 (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).). Także w doktrynie ten pogląd nie nasuwa wątpliwości: "Wyrazem ustalenia, że podanie wniósł podmiot nie będący stroną, będzie decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmawiająca uchylenia decyzji dotychczasowej z powodu braku podstawy do wznowienia przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. M. Jaśkowska i A. Wróbel, Komentarz do k.p.a., Zakamycze 2005, s. 882)". Pomimo powyższego, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozstrzygającego sprawę, nie miało to istotnego wpływu na jej wynik. Sedno sporu dotyczy bowiem kwestii materialnoprawnej, a nie budzi wątpliwości, iż słusznie organy obu instancji zakwestionowały możliwość udziału skarżącej w postępowaniu w charakterze strony. Nakazywanie organowi zmiany formalnej orzeczenia nie zmienia sytuacji skarżącej, a jedynie prowadziłoby do zbędnego przedłużenia postępowania. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.