I SAB/Wr 285/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Przewodniczący, Sędziowie Sędziowie, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) Sędzia WSA Barbara Ciołek (sprawozdawca), Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska Sędzia NSA Anna Moskała, Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi V. F. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej V. F. kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE Skarżący V. F. złożył skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Postępowanie administracyjne w tej sprawie wszczął wniosek strony złożony 8 kwietnia 2019 r. Wobec bezczynności organu administracji pismem z 24 lipca 2019 r. działający w imieniu strony pełnomocnika wniósł ponaglenie. W uzasadnieniu wskazał na art. 37 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) Wnosił o zarządzenie zbadania sprawy pod względem wyjaśnienia przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie, wskazania, że organ administracji dopuścił się bezczynności lub przewlekłego postępowania, w sytuacji stwierdzenia rażącego naruszenia prawa pociągnięcie do odpowiedzialności osób winnych, zobowiązanie organu administracji do załatwienia sprawy w terminie 7 di i podjęcie kroków zapobiegających podobnym zdarzeniom w przyszłości. Następnie 28 października 2019 r. skarżący, wniósł skargę na bezczynność organu administracji, zarzucając naruszenie: art. 12 § 1 i § 2 w zw. z art. 35 § 1, § 2 i § 3 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. oraz art. 36 § 1 i § 2 k.p.a., wnosząc o: 1) zobowiązanie organu administracji do załatwienia sprawy w terminie 7 dni, 2) stwierdzenie, że organ administracji dopuścił się bezczynności; 3) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4) przyznanie od organu administracji na rzecz Skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 6.000 zł; 5) zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę datowanej na 22 listopada 2019 r. organ administracji publicznej wniósł o jej oddalenie. Wyrokiem z 3 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając pod sygn. akt III SAB/Wr 1343/19, stwierdził bezczynność o rażącym charakterze; zobowiązał organ administracji do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; przyznał skarżącemu od organu administracji sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł i zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego. W dniu 24 czerwca 2020 r. do organu administracji wpłynęło pismo skarżącego wzywające do natychmiastowego wykonania wyroku Sądu. W dniu 5 sierpnia 2020 r. organ administracji otrzymał odpis prawomocnego orzeczenia wraz z aktami sprawy. Decyzją z 10 września 2020 r. organ administracji wydał decyzję zgodnie z wnioskiem strony. W dniu 14 sierpnia 2020 r. skarżący działający przez pełnomocnika złożył kolejną skargę na bezczynność domagając się niezwłocznego rozpoznania sprawy, zobowiązania organu administracji do jej załatwienia w terminie 7 dni, stwierdzenie bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa, przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej stanowiącej odszkodowanie w wysokości 22.172 zł, tj. połowy kwoty wskazanej w art.154 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.). W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. W piśmie z procesowym strona podtrzymała dotychczasową argumentację, podkreślając, że wydanie w sprawie decyzji zgodnej z wnioskiem strony było efektem złożenia kolejnej skargi. Zarządzeniem z 15 września 2020 r. Przewodniczący Wydziału III rozdzielił skargi na przewlekłość i bezczynność kierując je do odrębnego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na niewyczerpanie środka zaskarżenia, jaki służył skarżącemu w toku instancji. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści tego przepisu wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że bezczynności organu administracji w tej samej sprawie, wszczętej wnioskiem strony z 8 kwietnia 2019 r. (a więc tym samym, na który strona powołuje się w tej sprawie) był przedmiotem kontroli sądowej. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 marca 2020 r. sygn. akt III SAB/Wr 1343/19 stwierdził m.in. bezczynność organu administracji zobowiązując go do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jak wynika z akt i uzasadnienia ww. orzeczenia, dopuszczalność skargi była uwarunkowana złożonym przez stronę ponagleniem z 24 lipca 2019 r., tym samym, na które strona powołuje się wnosząc obecnie badaną skargę. Tym samym stwierdzić trzeba, że wskazane ponaglenie (skarżący nie złożył w sprawie żadnego innego ponaglenia) dotyczyło postępowania zakończonego powołanym już wyrokiem z 3 marca 2020 r. Zatem zostało niejako skonsumowane w tamtym postępowaniu. Chcąc skarżyć po raz kolejny bezczynność organu administracji (zaistniałą po wydaniu ww. wyroku przez Sąd) konieczne było wyczerpanie drogi administracyjnej, czyli złożenie kolejnego ponaglenia. Zaniechanie tej czynności skutkuje odrzuceniem skargi, albowiem dopóki strona nie wniesie ponaglenia nieodpuszczalne jest uruchomienie trybu kontroli sądowej działania (tu bezczynności organu administracji). W związku z czym skargę strony należało odrzucić jako na tym etapie postępowania przedwczesną. Jedocześnie zgodnie z art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na tej podstawie Sąd orzekł o zwrocie uiszczonego przez stronę wpisu od skargi. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. skargę strony jako przedwczesną, a zatem niedopuszczaną odrzucił, o czym orzeczono w pkt I postanowienia. W przedmiocie zwrotu wpisu orzeczono w pkt II postanowienia.