I SA/Wa 1507/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Bożena Marciniak (spr.), sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. M. i W. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy waloryzacji i wypłaty odszkodowania oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z [...] maja 2020 r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2019 r., nr [...], o odmowie waloryzacji i wypłaty odszkodowania za przejętą na rzecz Państwa nieruchomość. Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Zarządzeniem z [...] lutego 1984 r., nr [...], o Naczelnik Miasta i Gminy [...] ustalił teren budowlany i jego podział na normatywne działki budowlane (Dz. Urz. Wojewódzkiej Rady Narodowej Nr 1, poz. 8 z 30 marca 1984 r.). Z posiadanego przez J. i W. M. gospodarstwa rolnego o ogólnej powierzchni [...] ha, oznaczonego w ewidencji gruntów miasta [...] jako działka nr [...], część nieruchomości o powierzchni [...] ha przeszła na rzecz Skarbu Państwa. Decyzją z [...] marca 1985 r., nr [...], na podstawie art. 12 ust. 2 ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, Naczelnik Miasta i Gminy w [...] orzekł o odszkodowaniu, na rzecz J. i W. małż. M., w łącznej kwocie [...] zł za nieruchomość przejętą na rzecz Skarbu Państwa na podstawie Zarządzenia Naczelnika Miasta i Gminy [...] z [...] lutego 1984 r., nr [...]. W decyzji wskazano, że wypłata odszkodowania nastąpi w trybie i na zasadach określonych w art. 12 ust. 2 ustawy z 12 marca 1958 r. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z [...] kwietnia 1985 r. Pismem z [...] sierpnia 1985 r., nr [...], Naczelnik Miasta i Gminy w [...] przekazał prawomocną decyzję z [...] marca 1985 r. o odszkodowaniu do Referatu Finansowego Urzędu z prośbą o wypłatę odszkodowania na rzecz J. i W. małż M. Wnioskiem z [...] lipca 2018 r. W. M. i J. M. wystąpili do Urzędu Miejskiego w N. oraz do Starostwa Powiatowego w N. o waloryzację kwoty odszkodowania ustalonego decyzją z [...] marca 1985 r. i wypłatę należnego odszkodowania, które nigdy nie zostało wypłacone na ich rzecz. Postanowieniem z [...] września 2018 r., nr [...], Starosta [...] orzekł o odmowie wszczęcia wnioskodawcom postępowania administracyjnego w sprawie waloryzacji i wypłaty odszkodowania. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] uchylił postanowienie Starosty w całości i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z [...] lipca 2019 r. Starosta [...] orzekł o odmowie waloryzacji i wypłaty odszkodowania za nieruchomość o pow. [...] ha, stanowiącą część dawnej działki nr [...] o pow. [...] ha, położoną w m. [...], gm. [...], przejętą na własność Skarbu Państwa Zarządzeniem Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] lutego 1984 r., nr [...], o ustaleniu terenu budowlanego w mieście [...] i jego podziale na normatywne działki budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli W. M. i J. M. podnosząc, że nie zostali powiadomieni o tym, że w ciągu 5 lat przyznane odszkodowanie, w przypadku jego niepodjęcia, przechodzi na rzecz Skarbu Państwa. Decyzją z [...] maja 2020 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2019 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, ze podstawę ustalenia odszkodowania za sporne nieruchomości stanowiły przepisy ówcześnie obowiązującej ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, (t.j. Dz. U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64 ze zm.). Organ wskazał, że zgodnie z tymi przepisami istniała możliwość przekazania odszkodowania do depozytu sądowego. Stosownie bowiem do art. 27 ust. 2 ww. ustawy, sumę odszkodowania przypadającą do wypłaty należało złożyć do depozytu sądowego, jeżeli osoba uprawniona odmawiała przyjęcia odszkodowania albo jeżeli wypłata odszkodowania osobie uprawnionej natrafiała na przeszkody prawne. W ocenie Wojewody, powyższa regulacja prawna, podobnie jak i obecnie obowiązująca ustawa z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, mają na celu, z jednej strony, zabezpieczenie interesu osoby uprawnionej do otrzymania tego odszkodowania, a z drugiej strony zabezpieczają również interes podmiotu zobowiązanego do zapłaty odszkodowania. Ważne złożenie do depozytu sądowego wywołuje bowiem takie same skutki jak wypłata odszkodowania osobie uprawnionej. Organ podniósł, że w toku przedmiotowego postępowania inicjatywa dowodowa wnioskodawców ograniczała się w istocie jedynie do zaprzeczenia temu, że otrzymali z Sądu Rejonowego w P. zawiadomienie o złożonym depozycie. Zatem, w ocenie organu, aby można było pozytywnie rozpoznać żądanie stron, organy musiałyby w sposób nie budzący wątpliwości ustalić, że wnioskodawcy nie otrzymali wezwania do odbioru depozytu wraz ze wskazaniem skutków jego niepodjęcia. Zdaniem Wojewody, Starosta prowadził postępowanie rzetelnie, a wszystkie prowadzone przez niego czynności zmierzały do zgromadzenia niezbędnego do wyjaśnienia niniejszej sprawy materiału dowodowego. Przede wszystkim, czynności procesowe podejmowane przez organ pierwszej instancji w celu pozyskania dokumentów dotyczących depozytu złożonego w Sądzie Rejonowym w P. nie przyniosły pozytywnego rezultatu. Wynikało to z tego, że za zgodą dyrektora Archiwum Państwowego Sąd Rejonowy w P. zniszczył akta sprawy o sygnaturze [...], dotyczącej złożonej do depozytu sądowego kwoty [...] zł jako odszkodowanie za zajęte działki. W ocenie organu, powyższe uniemożliwia weryfikację twierdzenia wnioskodawców, że nie otrzymali żadnego wezwania z Sądu Rejonowego w P. do odbioru depozytu wraz ze wskazaniem skutków niepodjęcia. Faktu tego nie był w stanie potwierdzić również organ pierwszej instancji, rozpoznając wniosek złożony wiele lat po okresie, przez który właściwe państwowe jednostki organizacyjne miały obowiązek przechowywania dokumentacji potwierdzającej wypłatę odszkodowania albo przekazania nieodebranych odszkodowań do depozytu sądowego. Zdaniem organu odwoławczego, Starosta dołożył należytej staranności i poszukiwał takich dokumentów na wiele sposobów. Z udzielonych przez podmioty, do których kierowano zapytania, odpowiedzi w odniesieniu do dokumentacji związanej ze złożeniem kwoty odszkodowania do depozytu wynika, że brak jest takiej dokumentacji w aktach archiwalnych albo zgodnie z obowiązującymi przepisami została ona zarchiwizowana. Zniszczenie akt nie oznacza jednak, że akt tych, a tym samym postępowania w sprawie nie było, oraz nie dowodzi, że odszkodowanie nie zostało złożone do depozytu sądowego. Organ podkreślił, że sprawa dotyczy wypłaty odszkodowania sprzed 34 lat. Oznacza to, że odnalezienie dowodów świadczących o wypłacie odszkodowania po tak długim czasie jest utrudnione, a w niektórych przypadkach prawie niemożliwe, zważywszy na obowiązujące przepisy dotyczące archiwizacji dokumentów finansowo-księgowych. Zebrany materiał dowodowy potwierdza natomiast, że w skardze do Wojewody [...] złożonej 2 listopada 2009 r. wnioskodawcy wskazali, że posiadają postanowienie Sądu Rejonowego w P. Wydział Cywilny o sygn. akt [...] z [...] kwietnia 1986 r. o złożeniu do depozytu sądowego kwoty [...] zł jako odszkodowanie za zajęte działki. Ponadto, jak wnioskodawcy wskazali w ww. skardze, odszkodowanie nie było adekwatne do ceny zajętego przez Skarb Państwa gruntu, było zbyt niskie i wyliczone niezgodnie z ustawą. Z treści powyższej skargi wynika również, że w czasie kiedy miała miejsce denominacja złotego okazało się, że depozyt sądowy nie istnieje. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] złożyli W. M. i J. M. zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy tj: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 a § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i dokonanie jego nieprawidłowej oceny z pominięciem zasady rozstrzygania na korzyść, wyrażające się w dowolnym przyjęciu przez organ, że samo wszczęcie postępowania o zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego przemawia za uznaniem, że faktycznie pieniądze należne skarżącym zostały tam złożone, kiedy to organ nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających wpłacenie, czy też zwrotne otrzymanie z sądu tego odszkodowania ani też nie przekazał skarżącym jakiegokolwiek pisma sądowego potwierdzającego przyjęcie odszkodowania do depozytu sadowego, a zatem faktycznie należałoby uznać, że do złożenia odszkodowania zgodnie z przepisami prawa nigdy nie doszło. Skarżący w toku postępowania jasno wyjaśnili, że nigdy nie otrzymali należnego im odszkodowania, że nie doszło do jego wypłaty, że nie otrzymali postanowienia, czy też wezwania z sądu, informującego ich o złożeniu przez organ kwoty do depozytu ani też od organu informacji, że odszkodowanie zostało faktycznie wpłacone i mogą je podjąć, tym samym nie ponoszą żadnej winy w zakresie niepodjęcia odszkodowania, co do którego warunków odbioru nie mieli wiedzy; 2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a, poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i dokonanie jego dowolnej oceny, wyrażające się w dowolnym przyjęciu przez organ, że skarżący mieli możliwość odbioru należnego im odszkodowania, kiedy w sprawie brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających, że zostali oni przez sąd lub organ wezwani do odbioru depozytu wraz ze wskazaniem skutków niepodjęcia, a zatem brak dowodów na to, że możliwym jest obciążenie skarżących dotkliwą konsekwencją w postaci przejścia należnego im odszkodowania na rzecz Skarbu Państwa. Skarżący nigdy nie zostali powiadomieni przez sąd, czy organ, że mają odebrać odszkodowanie z depozytu; 3) art. 7a, art. 7b i art. 81 a § 1 k.p.a., wskutek ich niezastosowania, które to doprowadziło do wydania przez organ decyzji bez uwzględnienia, że niedające się usunąć wątpliwości, co do stanu faktycznego są rozstrzygane na korzyść skarżących i to w stanie faktycznym niniejszej sprawy, w której to organ nie zebrał dowodów potwierdzających, że faktycznie miał i zrealizował zgodnie z prawem obowiązek dokonania wypłaty odszkodowania poprzez zgodne z prawem złożenie go do depozytu sądowego i umożliwienie skarżącym podjęcia działań, które by doprowadziły do otrzymania przez nich odszkodowania, niezasadne podnoszenie, że spełnione zostały warunki przejścia złożonego depozytu na Skarb Państwa, kiedy to organ nie jest w stanie ustalić od jakiej daty pięcioletni termin wskazany w przepisach ma być liczony; 4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 81a § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie a następnie niezgodne z zasadą rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść skarżących wydanie rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie ponownej wyceny nieruchomości o pow. [...] ha, stanowiącej część dawnej działki nr [...] o pow. [...] ha, położonej w m. [...], gm. [...], co było konsekwencją niewzięcia przez organ pod uwagę okoliczności, że zebrany materiał dowodowy nie pozwala na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy co do przekazania sumy odszkodowania do depozytu sądowego. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty na poparcie podniesionych w niej zarzutów wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2019 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała decyzja Wojewody [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2019 r. o odmowie waloryzacji i wypłaty odszkodowania za nieruchomość o pow. [...] ha, stanowiącą część dawnej działki nr [...] o pow. [...] ha, położoną w m. [...], gm. [...], przejętą na własność Skarbu Państwa Zarządzeniem Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] lutego 1984 r., nr [...], o ustaleniu terenu budowlanego w mieście [...] i jego podziale na normatywne działki budowlane. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 132 ust. 3 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r., poz. 65), dalej zwanej "u.g.n.". Zgodnie z powołanym przepisem, wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty. Waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania. W niniejszej sprawie organy orzekły o odmowie waloryzacji i wypłaty odszkodowania uznając, że w sprawie nie wykazano w sposób niebudzący wątpliwości, że nie doszło do wypłaty odszkodowania ustalonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] marca 1985 r. Z powyższym stanowiskiem organów nie zgodzili się skarżący zarzucając organom naruszenie tych przepisów procedury administracyjnej, które ustanawiają obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i należytej oceny zebranych dowodów. Zdaniem skarżących, wskazane naruszenia doprowadziły organy do błędnego wniosku, że w niniejszej sprawie ustalone na rzecz skarżących decyzją z [...] marca 1985 r. odszkodowanie zostało zrealizowane poprzez złożenie tego odszkodowania do depozytu sądowego. Po analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd uznał rozstrzygnięcie o odmowie waloryzacji i wypłaty odszkodowania za prawidłowe Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w dacie wydania decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w [...] z [...] marca 1985 r. o ustaleniu odszkodowania za przejętą na rzecz Państwa nieruchomość obowiązywała ustawa z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10 poz. 64), dalej zwana "ustawą". W myśl art. 27 ust. 2 ustawy, sumę odszkodowania przypadającą do wypłaty należy złożyć do depozytu sądowego, jeżeli osoba uprawniona odmawia przyjęcia odszkodowania albo jeżeli wypłata odszkodowania osobie uprawnionej natrafia na przeszkody prawne. Zgodnie zaś z art. 27 ust. 3 ustawy, suma odszkodowania złożona do depozytu sądowego przechodzi na własność Państwa, jeżeli osoby uprawnione do odbioru nie podejmą jej w ciągu 5 lat od dnia doręczenia im wezwania do odbioru ze wskazaniem skutków niepodjęcia. Zwrócić trzeba uwagę, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżących zatytułowane "Skarga" skierowane do Wojewody [...] w dniu 2 listopada 2009 r. W treści powołanego pisma skarżący podnieśli, że dysponują postanowieniem Sądu Rejonowego w P., Wydział [...], sygn. akt [...] z [...] kwietnia 1986 r. o zezwoleniu na złożenie do depozytu sądowego kwoty [...] zł na ich rzecz jako odszkodowania za przejęte przez Państwo działki. W powołanym piśmie skarżący podnieśli również, że odszkodowanie to nie było jednak adekwatne do ceny zajętego przez Skarb Państwa gruntu; było zbyt niskie i wyliczone niezgodnie z ustawą z 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach. Ponadto, w treści powołanego pisma skarżący wskazali, że w czasie kiedy miała miejsce denominacja złotego okazało się, ze depozyt sądowy nie istnieje. Z kolei we wniosku z [...] sierpnia 2018 r. o waloryzację i wypłatę odszkodowania skarżący podnieśli, że nie otrzymali żadnego wezwania do odbioru depozytu wraz ze wskazaniem skutków niepodjęcia, wobec czego kwota odszkodowania nie powinna przejść na rzecz Skarbu Państwa. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania organ pierwszej instancji podjął czynności mające na celu pozyskanie dokumentów dotyczących depozytu złożonego w Sądzie Rejonowym w P. Czynności te nie przyniosły jednak pozytywnego rezultatu. Akta administracyjne potwierdzają bowiem, że pismem z [...] sierpnia 2018 r. Sąd Rejonowy w P. I Wydział [...] poinformował organ, że przed sądem toczyło się postępowanie o sygnaturze akt [...] z wniosku Naczelnika Miasta i Gminy w [...], z udziałem J. M. i W. M., o zezwolenie na złożenie kwoty odszkodowania do depozytu sądowego. Z ww. pisma Sądu Rejonowego wynika jednak, że akta sprawy o sygnaturze akt [...] zostały zniszczone [...] września 2017 r. za zgodą Dyrektora Archiwum Państwowego Oddział w P. Wobec powyższego, prawidłowo uznały organy, że z uwagi na zniszczenie akt sądowych w niniejszej sprawie nie ma niewątpliwych dowodów dotyczących samego złożenia sumy odszkodowania do depozytu sądowego. Niemniej jednak znajdujące się w aktach sprawy pismo Sądu Rejonowego w P. I Wydział [...] z [...] sierpnia 2018 r. w sposób nie budzący wątpliwości dowodzi, że przed sądem cywilnym toczyło się postępowanie o sygnaturze akt [...] z wniosku Naczelnika Miasta i Gminy, z udziałem skarżących, o zezwolenie na złożenie do depozytu sądowego przedmiotowego odszkodowania, lecz akta sprawy zostały zniszczone [...] września 2017 r., co nastąpiło za zgodą Dyrektora Archiwum Państwowego Oddział w P. Zdaniem Sądu, w opisanych okolicznościach prawidłowo uznał organ odwoławczy, że zniszczenie, za zgodą Archiwum, akt sądowych dotyczących zezwolenia na złożenie kwoty odszkodowania do depozytu sądowego nie oznacza że akt tych, a tym samym postępowania sądowego w tej sprawie nie było, a także że ustalone decyzją z [...] marca 1985 r. odszkodowanie nie zostało złożone do depozytu sądowego. Wskazać trzeba, że ogólne reguły oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i zasady uznawania danej okoliczności za udowodnioną określają przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256), dalej zwanej "k.p.a. Z treści art. 80 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Trzeba jednak przy tym wyraźnie zaznaczyć, że obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego nie oznacza niczym nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania administracyjnego poddanego kontroli Sądu organy przeprowadziły kwerendę mającą na celu ustalenie czy doszło do wypłaty odszkodowania ustalonego decyzją z [...] marca 1985 r. W tej sytuacji nie można organom stawiać, jak czynią to skarżący, skutecznego zarzutu niedopełnienia przewidzianych prawem obowiązków w tym zakresie, zwłaszcza że skarżący, poza twierdzeniami, że nie otrzymali wezwania z Sądu Rejonowego w P. do odbioru depozytu wraz ze wskazaniem skutków niepodjęcia, nie powołali jakichkolwiek okoliczności uzasadniających dalsze poszukiwanie dowodów w sprawie. Istotna w niniejszej sprawie jest okoliczność, że skarżący nie przedstawili jakiegokolwiek dowodu, ani też nie uprawdopodobnili w najmniejszym stopniu, że nie doszło do złożenia przedmiotowego odszkodowania w depozycie sądowym. Należy wskazać, że w sytuacji, gdy tego rodzaju dokumentacja jest archiwizowana tylko przez okres przewidziany stosownymi przepisami, a po jego upływie podlega zniszczeniu, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie można przyjąć, że jedynym dowodem na dokonanie wypłaty ustalonego decyzją z [...] marca 1985 r. odszkodowania może być dowód z dokumentu potwierdzającego tę wypłatę. Podkreślić trzeba, że wniosek w niniejszej sprawie został złożony po okresie ponad 30 lat po wydaniu decyzji o odszkodowaniu, jak też wiele lat po okresie, przez który sądy cywilne miały obowiązek przechowywania akt sprawy dotyczących przekazania odszkodowań do depozytu sądowego zgodnie z przepisami wyczerpująco opisanymi w zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji organy administracji z natury rzeczy mają ograniczone możliwości dotarcia do pełnej, oryginalnej dokumentacji dotyczącej konkretnej sprawy. Sąd w składzie orzekającym w całości podziela pogląd zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z 9 kwietnia 2015 r. sygn. II SA/Lu 568/14, LEX nr 1801683, zgodnie z którym w sytuacji gdy określonego rodzaju dokumentacja jest przechowywana tylko przez okres przewidziany stosownymi przepisami, a po jego upływie podlega zniszczeniu, nie można przyjąć, że jedynym dowodem na dokonanie wypłaty przyznanego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość może być dowód z dokumentu potwierdzającego wypłatę. Takie założenie stwarzałoby bowiem potencjalną możliwość wszystkim byłym właścicielom wywłaszczonych nieruchomości oraz ich prawnym następcom do występowania o ponowną wypłatę odszkodowań po upływie ustawowego okresu obowiązku przechowywania dokumentacji i po jej zniszczeniu. Jakkolwiek zatem organy administracji orzekające w niniejszej sprawie były w stanie zgromadzić tylko dowody pośrednie, to nie można im zarzucać, że nie zebrały one pełnego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również, że nie wyciągnęły z zebranych i dostępnych materiałów logicznych i uzasadnionych wniosków. Wobec powyższego, za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. Nie można bowiem uznać, z przyczyn wskazanych powyżej, że w niniejszej sprawie organy uchybiły obowiązkom wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych i należytej oceny zebranych dowodów. Podsumowując, uznać trzeba, że pomimo znacznego upływu czasu od daty zakończenia postępowania sądowego w przedmiocie zezwolenia na złożenie kwoty odszkodowania do depozytu sądowego - który to odstęp czasu spowodował obiektywne trudności w zebraniu pełnego materiału dowodowego w sprawie - organy administracji w sposób jednak wystarczający wykazały, że należne odszkodowanie zostało wypłacone poprzez jego złożenie do depozytu sądowego, w wyniku czego Skarb Państwa jako dłużnik zwolnił się z powstałego zobowiązania. Mając powyższe na uwadze, także wniesione przez skarżących żądanie waloryzacji odszkodowania jest w przedmiotowej sprawie bezpodstawne. Waloryzacja oznacza bowiem przerachowanie wysokości odszkodowania. Waloryzacja dotyczy okresu między datą wydania decyzji o wywłaszczeniu, kiedy ustala się wysokość odszkodowania, a datą wypłaty tego odszkodowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 621/10, LEX nr 1079787). Jak już jednak wskazano powyżej, złożenie kwoty odszkodowania do depozytu sądowego wywołuje takie same skutki, jak wypłata odszkodowania osobie uprawnionej, a z chwilą złożenia odszkodowania następuje zwolnienie dłużnika z zobowiązania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).