I OZ 1073/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. K. na pkt 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt II SA/Po 449/09 oddalający wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Skarżący W. K. wniósł o przyznanie prawa pomocy w całkowitym zakresie. We wniosku o prawo pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący oświadczył, że jest rencistą i po uiszczeniu opłat oraz alimentów pozostaje mu "do życia" 100 zł. Samodzielnie prowadzi swoje gospodarstwo domowe. Brakuje mu pieniędzy na wykup leków i żywności, a z renty po odjęciu alimentów wypłacana jest mu kwota 371 zł. Wnioskodawca oświadczył, że posiada jedynie mieszkanie spółdzielcze o powierzchni 72 m2. Nie posiada żadnych wartościowych ruchomości czy oszczędności. Postanowieniem z dnia 15 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ustanowił w pkt 1 dla skarżącego adwokata oraz w pkt 2 oddalił w pozostałym zakresie wniosek. Jak wskazał Sąd, art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) stanowi, iż strona ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, zaś art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. wskazuje, iż nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, jednakże zapadło ono w sprawie głównej dotyczącej przyznania dodatku mieszkaniowego. Dodatek mieszkaniowy należy zaś do pomocy społecznej rozumianej szeroko jako pomoc ze środków publicznych zmierzająca do umożliwienia zaspokojenia najważniejszych potrzeb życiowych przez osoby w złej sytuacji materialnej. Stąd podmioty wnoszące skargi na decyzje odmawiające przyznania tego rodzaju wsparcia, z mocy prawa, nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych w zakresie opłat sądowych i wydatków (art. 211 - art. 213 powołanej ustawy). Jednocześnie Sąd uznał, że sytuacja materialna skarżącego uzasadnia przyznanie mu pełnomocnika z urzędu. Na pkt 2 powyższego postanowienia skarżący wniósł zażalenie, podnosząc że jego stan zdrowia nie pozwala na żadne opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, że sytuacja materialna skarżącego uzasadnia przyznanie skarżącemu pełnomocnika z urzędu. Natomiast oddalenie wniosku w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych wynikało z faktu, że sprawa niniejsza w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego należy do kategorii spraw wymienionych w 239 pkt 1 lit. a, w których skarżący korzystają z mocy ustawy ze zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Wobec powyższego Sąd I instancji rozpoznający wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym nie mógł zwolnić go od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, ponieważ skarżący w sprawie niniejszej nie ma takiego obowiązku. Zażalenie skarżącego, w którym podnosi, że jego stan zdrowia nie pozwala na żadne opłaty wynika zaś z niezrozumienia treści zaskarżonego postanowienia. W takiej sytuacji zażalenie W. K. jako nieuzasadnione należało oddalić. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił jak w sentencji.